‫شاید یه خرده دیوونه شدم.
‫به نظرت وقتی دخترت تو رو این طوری ‫ببینه، چه حسی بهش دست می ده؟
‫خب، دیگو، شاید بهتر باشه به این واقعیت که
‫تصمیمات خاصی گرفته شده هم فکر کنی،
‫چون رفتارت ممکنه تو روحیه دخترت هم اثر بذاره.
‫از وقتی از همسرت جدا شدی، ‫دائم همین رفتار ازت سر می زنه.
‫آخه اون یارو آرد رو بهم نمی داد،
‫من... من هی بهش می گفتم
‫داشتم کار می کردم.
‫می دونی؟ اون همش آرد رو ‫از جلو دست من بر می داشت.
‫مثل اینکه
‫تو گوشیت رو بذاری اینجا، و من بذارمش اینجا،
‫بعد باز تو برش داری و بذاریش اینجا.
‫من برش دارم بذارمش اینجا.
‫و تو دلت می خواد بذاریش همون جایی که بود،
‫چون جای گوشیت همون جاست.
‫اما من اون رو مدام می ذارم اینجا، اصلا شاید...
‫شاید خودت هم قاطی کنی، نه؟
‫پس یعنی داری می گی که این رفتارت،
‫از دست دادن شغلت و تمام مشکلاتت،
‫به خاطر این بوده که اون یارو هی جای آرد رو عوض می کرده؟
‫می دونی وقتی این جوری واکنش نشون ‫می دی، چقدر از انرژیت رو از دست می دی؟
‫اوهوم.
‫شاید از قبل هم یه ذره عصبانی بودم.
‫آخه همسر سابقم دائم باهام مثل یه کودن رفتار می کنه
‫انگار فکر می کنه
‫من پدر خوبی نیستم.
‫اما حق نداره فکر کنه ‫که من پدر خوبی نیستم.
‫حالا هر چی،
‫ما که نمی تونیم افکار همسر سابقت رو کنترل کنیم.
‫دیگو، کار کردن رو کنترل کردن خودت
‫بیشتر به دردت می خوره، تا ‫فکر کردن به این چیزهای بیهوده.
‫می‌دونین جدی یعنی چی؟
‫یعنی وقتی حرفی می زنید، باید پاش وایستید
‫قرار بود پیک موتوری بیاد. ‫من چه جوری باید نون رو
‫قرار بود نون حاضر باشه. ‫تو حاضرش نکرده بودی.
‫اگه پیک به موقع می رسید، ‫مجبور نمی شد خودش ببره
‫همون بهتره بگی نون آماده نبوده.
‫‫- اون نمی فهمه.
‫ما با هم تصمیم می گیریم کاری رو انجام بدیم یا ندیم، فهمیدی؟
‫فکر کردی اونجا فقط من تصمیم گیرنده هستم؟ نه، ما دوگانه ایم
‫ لعنتی!
‫سوزانا، آروم باش. آروم باش.
‫خیلی خب، آرماندو. بگو، گوش می دیم.
‫اگه فکر می کنید دارم دروغ می گم ‫می تونید برید پاپوآ گینه نو.
‫اونجا تا دلت بخواد، آزادی هست.
‫ما اینجا هممون دوگانه ایم.
‫زندگی واقعی اونجاست.
‫اینجا، فقط دوگانه ایم.
‫زندگی واقعی اونجاست. اما عیبی نداره. ‫مهم اینه که بهش اعتراف کردم.
‫خب، آرماندو، یعنی می گی اینجا احساس آزادی نمی کنی؟
‫اما اینجا که مجبورت نمی کنیم کاری انجام بدی.
‫معلومه که نه، چون با اجبار کار کردن خائنانه تره.
‫من تصمیم نمی گیرم نون درست کنم یا نکنم.
‫تو خودت هم دوگانه ای.
‫به نظرت کی تصمیم می‌گیره ‫که تو روانپزشک بشی یا نشی؟
‫- اصلا واضحه... ‫- کلارا، اگه به موقع می اومدی، خیلی بهتر بود-
‫لعنتی!
‫درسته، اما مادربزرگم رو برده بودم پیش دکتر.
‫- نه، من می خوام بیشتر حرف بزنم. ‫- یه لحظه صبر کن، آرماند. عذر می خوام
‫امروز که شیفت تو نبود، کلارا، بود؟
‫من هم همین فکر رو می کردم، اما همیشه ‫ازم می خوان تا لحظه آخر کار کنم.
‫انگار نه انگار که من هم کار و زندگی دارم.
‫دفعه بعد می شه وسط جلسه چیزی نخوری؟
‫ببخشید... ‫
‫برای اینکه دیرم نشه، ناهار نخوردم.
‫- من هنوز حرف دارم، حرفم تموم نشده. ‫- لعنتی!
‫پاریس، چرا این جوری نگاهم می کنی؟ ‫فردا، کارم اینجا تموم می شه
‫و دیگه بر می گردم سر خونه و زندگیم.
‫آمم، نمایش جدیدم هم به زودی پخش می شه.
‫خیلی هیجان زده ام.
‫این یارو جدیده کیه؟
‫ببینم، از گوشه پارک پیداش کردید؟
‫امروز جلسه گروه درمانیت چطور بود؟
‫خوب بود، خوب بود.
‫بهت وقت می دن دوباره بری دنبال کار؟
‫یا انتظار دارن تا شب همون جا بمونی؟
‫آره، اما آروم آروم.
‫کار هم پیدا می کنم. اما اول بذار بینشون جا بیفتم.
‫باشه، جا بیفت.
‫دیگو
‫ببینم، از پنگوئن ها چیزی می دونی؟
‫پنگوئن ها این مهارت منحصر به فرد رو دارن که مدفوعشون رو
‫با نیرویی 10برابر نیروی انسان، دفع کنن.
‫مثل شلیک با تفنگ!
‫البته از قصد این کار رو نمی کنن.
‫خب؟ طبیعت از همه چی مراقبت می کنه.
‫اونا این کار رو برای تمیز نگه داشتن ‫لونه‌شون می‌کنن، مثل مواد منفجره!
‫تصور کن یه فُک کوچولو داره از اونجا رد میشه
‫یهو می بینه سر تا پاش پر از کثافت شده.
‫خب معلومه که اون فُک عصبانی می شه.
‫و این فُک عصبانی، همین ،جاست که دچار اشتباه می شه
‫چون طبیعت پنگوئن همینه.
‫یه پنگوئن هیچ وقت عوض نمی شه.
‫اون پنگوئن منم.
‫منم. من مثل اون پنگوئنم.
‫- و عوض بشو نیستم... ‫- تو فکر می کنی... من از این وضع خوشم میاد؟
‫ببین، 2تا آدم بالغ، هیچ وقت ،نمی تونن کنار هم زندگی کنن
‫مگر اینکه زن و شوهر باشن.
‫و گرنه مثل دوتا مجرم هستن، خب؟
‫حالا، فردا برو و برای خودت کار پیدا کن،
‫و تعهد بده که توی محل کار عصبانی نشی.
‫اون آدم‌ها خیلی عوضی بودن
‫چون دلشون می‌خواست... ‫من از اونجا اخراج بشم.
‫آره، تو راست میگی. ‫آدم عوضیه همیشه یه نفر دیگه‌ست.
‫ولی واقعیت اینه که، ‫عوضیِ واقعی همینجا نشسته.
‫خیر سرت یه دختر داری،
‫اونوقت دیوونه‌بازی درمیاری و ‫شغلت رو از دست میدی،
‫و همه چیو می‌ریزی به هم.
‫عصربخیر.
‫سلام، عزیزم.
‫- فقط 30 دقیقه وقت دارین، باشه؟ ‫- بله، بله، می‌دونم.
‫سلام.
‫بیا... بیا بشین.
‫حالت چطورـه؟
‫خوبی؟
‫من... یه چیزی برات گرفتم.
‫دوتا آبمیوه.
‫برای تو زردآلو گرفتم، ‫چون خیلی دوست داری.
‫تازه، طبیعی هم هست.
‫پس، مامانت هم حتما خوشحال میشه.
‫راستی، مدرسه‌ات چطوره؟
‫خوبه.
‫عالیه.
‫بابا، تو
‫لاغر شدی.
‫فقط یه کوچولو.
‫ولی من
‫آدم قوی هستم، چیزیم نمیشه.
‫پس... پس نگران نباش. دارم
‫اوضاع رو درست می‌کنم.
‫خیالت راحت.
‫دادگاه رُم،
‫بعد از بررسی مجدد ‫پرونده‌ی خانم کلارا پاگانی،
‫شش ماه دیگر حضور ایشان در جلسات
‫گروه‌درمانی که قبلا ‫منصوب شده بود را تمدید می‌کند.
‫- نمی‌خوای چیزی بگی؟ ‫- نه.
‫- یه چیزی بگو! ‫- هیس!
‫- همه‌ش تقصیر اون پاریس آشغال‌ـه. ‫- هیس!
‫از اونجایی که این حکم ‫جایگزین حبس شماست،
‫حضور شما در جلسات به جای
‫رفتن به زندان، الزامی‌ـه، خانم.
‫باشه؟
‫این پرونده، در ماه مِی ‫مجدد بررسی خواهد شد.
‫ولی من کاری نکردم!
‫- هیس! ‫- نه، من هیچ کاری نکردم.
‫نه. نه، نه، نه.
‫جناب قاضی، اجازه بدین درمورد ‫حکمی که صادر کردین توضیح بدم.
‫- شما نباید... ‫- من و شما نباید مستقیما با هم حرف بزنیم.
‫- این یه حادثه بود. ‫- برو اونور.
‫این زندگی منه! ‫کسی هست که بتونم باهاش حرف بزنم؟
‫خواهش می‌کنم، خانم، به حرفم گوش کنین. ‫یعنی همه با این حکم موافق بودن؟
‫هی!
‫هی! هی، پاریس! ‫معلوم هست چه غلطی کردی؟
‫تو که می‌خواستی توی گزارشت درموردم ‫مزخرف بنویسی، بهتر نبود قبلش به خودم بگی؟
‫من یه بازیگرم.
‫یه نمایش دارم که هفته‌ی دیگه شروع میشه، ‫و یه تور مسافرتی هم هست که باید براش آماده بشم.
‫حالا کی می‌خواد جواب مدیرم رو بده؟ ‫با این کارات داری دیوونه‌ام می‌کنی!
‫- آروم باش! ‫- دارم دیوونه میشم!
‫تو اینجایی چون کارهایی کردی که عواقب داشته.
‫اون یه حادثه بود.
‫من اصلا نمی‌خواستم اونو آتیش بزنم. ‫این فقط
‫- بدشانسی بود. ‫- تو با ما همکاری نمی‌کنی.
‫- طبق برنامه پیش نمیری. ‫- من شش ماه دیگه باید بیام توی این خراب شده!
‫- من یه آدم عادی‌ام! ‫- تو نمی‌تونی مشکلت رو تشخیص بدی.
‫- من عادی‌ام! ‫- گوش کن! گوش کن!
‫من میگم خیلی شانس آوردی که من گزارشم رو
‫قبل از اینکه توی پارکینگ ‫به قاضی پرونده حمله کنی، ارائه دادم.
‫اگه حمله کردم، پس چرا هنوز ‫کسی نیست که باهاش حرف بزنم؟
‫- نمیشه با یکی حرف زد! ‫- کلارا، کلارا، کدوم گوری میری؟
‫خیلی‌خب، تو مشکل داری.
‫می‌فهمی؟
‫این اتفاقی نیست. ‫تو واسه تفریح اینجا نیستی.
‫تو باید این مراحل رو بگذرونی.
‫من اونا رو درک می‌کنم، ‫می‌دونم که اون فقط پنج سالش بود.
‫گورتو از اینجا گم کن!
‫نوه‌ام فقط پنج سالش بود،
‫و مسئله اینه که
‫دیگه هیچوقت نمی‌بینمش.
‫عوضی‌های لعنتی!
‫دلم براش تنگ شده.
‫اینکه نمی‌تونم ببینمش خیلی ناراحتم می‌کنه.
‫وقتی بهش فکر می‌کنی
‫به غیر از ناراحتی، ‫احساس دیگه‌ای هم بهت دست میده؟
‫احساس شرم می‌کنم،
‫خیلی هم زیاد.
‫سوزانا، وقتی به این واقعیت فکر می‌کنی که ‫این فقط به خاطر بیماریِ توئه،
‫و این کار رو عمدا انجام نمیدی، ‫باعث میشه احساس بهتری داشته باشی؟
‫آخه این چه سوالیه؟ ‫یه جوری باهاش رفتار می‌کنن انگار جذام داره.
‫اوه!
‫از آخرین باری که دیدیش، ‫چند وقته گذشته؟
‫چند ماه؟
‫چند سال!
‫انگار این موضوع خیلی عصبی‌ات می‌کنه، کلارا.
‫خب معلومه، میگه چند سال‌ـه!
‫اونا وقتی اونو می‌بینن، ‫به جای اینکه کمکش کنن، ازش می‌ترسن؟
‫نه، نه. شاید دلیلش ترس نبوده
‫شاید به این دلیل بوده که می‌خواستن ‫از بچه‌شون در برابر چیزی که
‫درکش براشون سخته، محافظت کنن.
‫سوزانا، حق داری به همه‌شون فحش بدی.
‫نه، ما نمی‌خوایم از این جهت درمان رو پیش ببریم.
‫ببخشید که مزاحم میشم.
‫من می‌خوام چندتا از دوست‌هام ‫از سالن بولینگ رو برای ناهار دعوت کنم.
‫میشه واسه‌مون پاستا درست کنید؟
‫هووم
‫دیگو، تو آشپزی، درسته؟
‫به نظرت ممکنه؟ ‫می‌تونی از پسش بربیای؟
‫آره.
‫معلومه که از پسش برمیایم، پاریس.
‫عالیه، پس بهشون زنگ می‌زنم. ‫تعدادمون ده نفرـه.
‫فکر کنم توی آشپزخونه مواد لازم ‫برای درست کردنِ پاستای کاربونارا باشه.
‫غذای خوبیه، نه؟
‫بعدا می‌بینمتون. خیلی هم ازتون ممنونم.
‫ها!
‫میشه اون طرف وایسی، لطفا؟
‫هان؟
‫نه، نه. من نمی‌تونم اینجوری کار کنم.
‫واسه کار کردن احتیاج به فضا دارم.
‫من توی آشپزخونه‌ام قوانین دقیقی دارم ‫و اینجوری نمی‌تونم کار کنم.
‫ببین، بهش گفتم خلالی خرد کن، ‫اونوقت برداشته نگینی خرد کرده.
‫خب خلالی کوتاه خرد کردم، ‫این خلالی کوتاهه!
‫تو که می‌خوای ایراد بگیری، ‫خب قبلش نگاه می‌کردی.
‫اینو بریز توش! زودباش! ‫اینجوری بهتر میشه! بجنب!
‫لعنتی!
‫- تایید شد. ‫- یه کم آب بریز توش، باشه؟
‫ده تا فرد سالمند، ‫در محدوده سنی 78 تا 86 سال.
‫خوبه، خوبه!
‫حالا باید خاموشش کنیم؟
‫میشه لطفا انقدر فضولی نکنی؟ ‫خب، چقدر پاستا ریختی؟
‫هشتصد گرم.
‫بهت گفتم بیشتر از 600 گرم نریز.
‫بهت گفتم.
‫خیلی زیاد شد. ‫معلومه که خیلی زیاده.
‫نه، نه، خوبه که.
‫تو چی می‌دونی؟
‫اینجا آشپز منم.
‫خیلی زیاد شد.
‫برو به جهنم!
‫ببخشید، من الان دوبار بهشون فحش دادم.
‫سوزانا، نمی‌خواد به خاطر فحش دادن ‫به چندتا پیرمرد بولینگ‌باز خودتو ناراحت کنی.
‫افتضاح‌ـه.
‫افتضاح‌ـه؟ چرا؟
‫این غذا افتضاح‌ـه.
‫این پاستا سس کافی نداره. ‫بیخیالش شید!
‫- برو اونور. ‫- بیخیالش شید!
‫همه‌تون تنهام بذارید.
‫باشه؟ میشه لطفا؟ ‫تنهام بذارید. دیگه نمی‌تونم انجامش بدم.
‫اوه
‫- خوشمزه‌ست. ‫- افتضاح‌ـه! افتضاح‌ـه!
‫- خیلی هم خوشمزه‌ست. ‫- افتضاح‌ـه
‫همیشه همین کارته.
‫یهو میزنه به سرت و ‫فکر می‌کنی نتونستی درست انجامش بدی،
‫در حالی که، یه غذای ‫فوق‌العاده خوشمزه درست کردی!
‫- چیپ، یه کم امتحان کن. ‫- اوه، من همین الان بیسکوئیت خوردم، سیرم.
‫- دوگانه؟! ‫- اوق!
‫جینا، بیا.
‫دیدی؟ خوشمزه‌ست.
‫بهش بگو.
‫داریم پاستا رو از سطل زباله سرو می‌کنیم، تمام!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- بالاخره باید یه غذایی براشون ببریم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫باشه، پس... اینو براشون ببر.
‫وای! مراقب باش!
‫چیکار می‌کنی؟
‫زده به سرت؟ ‫نزدیک بود منو بسوزونی.
‫بهت گفتم نه!
‫- چیپ، این راز بین خودمون می‌مونه، باشه؟ ‫- باشه.
‫جینا، تو هم بیا اینجا.
‫بهم کمک کن.
‫بیا.
‫دوتا بشقاب‌ـه.!
‫اینم ببر!
‫خب.
‫ممنونم!
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫کلارا، دیگو، بیاید اینجا!
‫بجنبید.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫- واقعا؟ ‫- از این به بعد، هر روز همین کار رو انجام میدیم.
‫چرا اونوقت؟
‫خب، هیچ کس اون بیرون حاضر نیست ‫شما رو درک کنه یا به حرف‌هاتون گوش بده،
‫حاضر نیست درمورد بیماری‌تون و ‫دلیل به وجود اومدنش بشنوه.
‫بنابراین ما مردم رو میاریم اینجا، ‫تا شما فرصت این رو داشته باشید
‫و بهشون نشون بدید که ‫می‌تونید باهاشون ارتباط برقرار کنید.
‫پس بهتره دیگه بیخیال نون درست کردن ‫بشیم و درِ اینجا رو به روی همه باز بذاریم.
‫یعنی یه رستوران؟
‫ها! ازمون می‌خوان ‫یه رستوران باز کنیم، تمام!
‫دقیقا. خیلی هم راحته، نه؟
‫ما که از قبل اینجا آشپز داریم، مگر اینکه ‫خودتون نخواید این کار رو انجام بدید.
‫واو!
‫و کلارا، تو همیشه میگی ‫اینجا کاری برای انجام دادن نداری
‫اوهوم.
‫می‌تونی این رستوران رو مدیریت کنی.
‫حالا چرا من؟
‫نمی‌خوام یه گروه رو مدیریت کنم.
‫من برای این کار ساخته نشدم.
‫چرا خودت این کار رو نمی‌کنی؟
‫مگه نمی‌خوای از اینجا بری؟
‫متقاعدم کن تا اجازه بدم بری.
‫ببینم دیگو، فردا می‌تونی برامون ‫یه ریزوتوی خوشمزه درست کنی؟
‫من فقط باید روزی یه وعده غذا ‫درست کنم، باشه؟ فقط یه وعده.
‫نه اینکه هم ریزوتو درست کنم هم غذای اصلی. ‫بعدا نگی باید دسر هم درست کنیا؟
‫باشه، بابا. باشه.
‫- و باید از دستورات من پیروی کنی، باشه؟ ‫- آره، باشه.
‫- باید طبق قوانین من پیش بری. ‫- فهمیدم، حالا چرا انقدر می‌پری به من؟
‫چون... چون فقط تو ‫دیوونه‌بازی درمیاری، فهمیدی؟
‫- باشه بابا. ‫- کارهات خیلی رو مخه.
‫خب می‌تونستی بگی نه، ‫چرا گفتی باشه؟
‫داشتم می‌گفتم نه. ‫مگه ندیدی گفتم از پسش برنمیام؟
‫نمی‌دونم، نمی‌دونم، ‫فقط انقدر به من غر نزن، باشه؟
‫- عصبانیتت رو سر من خالی نکن. ‫- بپیچ اینور. بپیچ اینور.
‫همین‌جاست، همین‌جاست.
‫- اینجاست؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫خونه‌ام اینجاست.
‫واقعا یه دیوونه‌ی تمام عیاری!
‫خدای من!
‫ببین کی به کی میگه دیوونه!
‫خانم آتش‌افروز گروه!
‫همه همینو میگن؟
‫چیو؟
‫اینکه من خونه رو آتیش زدم؟
‫من خودم یه هتل کاملا داغون کردم.
‫اگه کسی پشت سرم حرف بزنه، ناراحت نمی‌شم
‫- برو بیرون! از ماشینم پیاده شو! ‫- باشه.
‫- بیرون! بیرون! ‫- بذار کمربندم رو باز کنم.
‫- زودباش برو! ‫- بذار وسایلم رو بردارم.
‫الان
‫- پیاده میشم. ‫- شوهرم مریض بود.
‫یه تومور داشت.
‫شب و روز ازش مراقبت می‌کردم.
‫شب و روز.
‫فقط یه بار خوابم برد،
‫و توی دستم سیگار بود.
‫پرده‌ها آتیش گرفت.
‫اون یه حادثه بود.
‫یه حادثه‌ی لعنتی بود.
‫گندش بزنن!
‫اون فوت کرد؟
‫شوهرت فوت کرد؟
‫نه، شوهرم هیچ صدمه‌ای ندید.
‫اوه.
‫ولی بعد از اون همه زحمتی که براش کشیدم،
‫همه ی اون شیمی‌درمانی‌ها و
‫بیمارستان رفتن‌ها،
‫بعد از اون همه مصیبت،
‫اون حالش بهتر شد.
‫بعدش خیلی راحت منو ول کرد و رفت.
‫اوه
‫طلاقم داد.
‫خیلی استرس داشتم.
‫همه چی به هم ریخته بود.
‫ولی منو ول کرد.
‫حالا میگن عمدا ‫خونه رو آتیش زدم، می‌دونی؟
‫به نظر من مهم نیست مردم چی فکر می‌کنن.
‫اونا... تو رو تنها گذاشتن.
‫تنهای تنها.
‫درکت میکنم.
‫خودت هم امروز گفتی،
‫اگه یه نفر بیمار باشه، ‫مردم ازش می‌ترسن.
‫اینم مثل همونه.
‫ممنونم
‫که منو رسوندی.
‫میشه بیام بالا؟
‫باید برم دستشویی.
‫چی گفتی؟
‫گفتم میشه بیام تو خونه‌ات؟
‫همیشه با هر مردی که ‫از راه می‌رسه خودمونی میشی؟
‫نه، گفتم که باید برم دستشویی!
‫[تبریک می‌گیم!]
‫[خوشحالیم تا به اطلاع شما برسانیم که ‫درخواست شما پذیرفته شد]
‫[و رستوران شما ‫اکنون در وب‌سایت ما قابل مشاهده است.]
‫"اینجا فراتر از تصوارت شماست،
‫جایی که دیوانگی با نبوغ ملاقات می‌کنه،
‫تا بتونی شگفت‌انگیزترین ‫و خوشمزه‌ترین غذایی که
‫تا حالا چشیدی رو تجربه کنی."
‫منم مشکلات خودم رو دارم.
‫"در منوی جسورانه‌ی سرآشپزمون دیوونگی ‫وجود داره، که مطمئنا ستاره خواهد گرفت.
‫دیوونگی در سرو غذا،
‫دیوونگی در موسیقی جازی که ‫تا آخر شب پخش می‌شه،
‫و در آخر نوبت به یک لیوان نوشیدنی ‫از اون اکسیر شیرین باکوس می رسه."
‫این یخچال خرابه. ‫واقعا باعث تاسف‌ـه!
‫خب، پس سبزیجات سبزرنگ رو ‫میذاری تو طبقه‌ی پایین،
‫و بقیه‌ی سبزیجات رو میذاری تو طبقه وسط،
‫و گل کلم و این چیزا هم ‫به دلایلی باید بذاری طبقه بالا.
‫ "دیوونگی در خدمات‌رسانی"
‫دارم میرم پارچ رو آب کنم، تمام.
‫ "جوری که با کلام نمیشه وصفش کرد."
‫"این جواهر کوچیک ‫در یک مکان مخفی پنهان شده،
‫که آدرس آن تنها ‫بعد از رزرو میز مشخص می‌شه،
‫تا به مشتریان این اطمینان رو بده
‫که آدرس این رستوران محرمانه‌ست."
‫این چیه؟ این... چیه؟
‫این چیزـه! ‫این بهم آرامش میده.
‫- هان؟ ‫- اینا خودِ واقعی ما هستن.
‫می‌دونی، آزادن، اینا... آزادن.
‫- بهت آرامش میده؟ واقعا؟ ‫- آره.
‫خب چون دیوونه‌ای، بهت آرامش میده. ‫آدم‌های معمولی با دیدن آروم نمیشن،
‫- با دیدنش می‌گُرخن! ‫- این حقیقته، حقیقت منه!
‫آخه چه حقیقتی؟
‫مرده‌شور حقیقتت رو ببرن! ‫پاکش کن ببینم!
‫- نه، این حقیقت منه! ‫- خب حقیقتت ترسناکه، پاکش کن!
‫حق نداری پاکش کنی! این حقیقته. ‫حقیقت تو هم همینه!
‫- بس کن، دوگانه! ‫- درون تو هم همینه!
‫همین الان پاکش کن!
‫- این مزخرف رو پاک کن! ‫- من دوگانه نیستم، اسمم آرماندوئه!
‫پاکش کن!
‫"شاید روز بدی رو سپری کردی.
‫شاید از همکارات متنفر شدی،
‫یا شاید احساس می‌کنی ‫تنها فرد واقعی روی کره‌ی زمین هستی،
‫ولی وقتی وارد رستوران مونرو میشی،
‫این مکان جادویی حالت رو خوب می‌کنه،
‫با استقبال گرمش شما رو شگفت‌زده می کنه،
"‫صمیمیت و جذابیت صاحبش شما رو دربرمی‌گیره."
‫دوستش داری؟
‫آره.
‫ممنون.
‫بذار برات ببندمش.
‫ببخشید، بابا.
‫مامانه.
‫این گوشی کیه؟
‫مال خودمه، یه هدیه‌ست.
‫عزیزم، ولی برای تو ‫خیلی زودـه که تلفن همراه داشته باشی.
‫کی اینو برات خریده؟ مامانت؟
‫خب
‫اونا هر دوشون با هم برام خریدن.
‫ببخشید.
‫شما مددکار اجتماعی هستین دیگه، درسته؟
‫باشه، پس شما بگید ‫آیا از نظر اجتماعی طبیعیه که
‫یه بچه ده ساله تلفن همراه داشته باشه؟
‫آقا، اگه همسرتون ‫حضانت کامل دخترتون رو داره،
‫ایشون باید تصمیم بگیره.
‫نه، نه، نه، این تصمیم مادرش نبوده. ‫اون مرتیکه احمق براش خریده.
‫ولی می‌دونید که این دختر منه.
‫پس حق نداره تصمیم بگیره ‫که دخترم گوشی داشته باشه یا نه.
‫درست میگم یا نه؟
‫- بله، آروم باشید. ‫- من تصمیم می‌گیرم.
‫- آروم باشید. ‫- آروم باشید.
‫من و مادرش حق تصمیم داریم.
‫- نه اون مردک. ‫- آروم باشید.
‫- آروم باشید، آقا. ‫- نه اون، نه هیچکس دیگه‌ای.
‫هیچکس!
‫عزیزم!
‫معذرت می‌خوام!
‫ببین،
‫من منظوری نداشتم،
‫یهو... دستم بهش خورد.
‫دستم بهش خورد.
‫دیگو، دیگو، من دیگه طاقت ندارم، ‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫پاریس میگه ‫من آرامش اینجا رو به هم می‌زنم.
‫من. به نظرت به من میاد که ‫آرامش جایی رو به هم بزنم؟
‫- چی بگم؟ ‫- دیگو!
‫تو اومدی تو خونه‌ام و ‫همه چی رو داغون کردی.
‫- تو اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- مگه نگفتی دیگه کلید خونه‌ام رو نداری؟
‫- تو نباید بیای اینجا. ‫- دست از سرمون بردار، وگرنه به پلیس میگم!
‫- من هیچ کاری نکردم. ‫- دیگه حق نداری بیانکا رو ببینی!
‫- به این کار میگن دزدی! ‫- من هیچ کاری نکردم.
‫مثل عادت مزخرف همیشگیت، ‫در خونه رو سه بار قفل کرده بودی.
‫واقعا که دزدی ساختگی و احمقانه‌ای بود! ‫تا دیدم فهمیدم کار توئه.
‫فکر کنم اونی که سه بار ‫درها رو قفل می‌کرد، تو بودی،
‫از اول هم همین عادت رو داشتی.
‫فقط وسایل‌های دامیانو داغون شده بود. ‫واسه این چه توضیحی داری؟
‫پس یعنی میگی ‫اون داره تو خونه‌ی ما زندگی می‌کنه؟
‫اون توی خونه‌ی ما ‫با دخترمون بیانکا زندگی می‌کنه؟
‫- نه، نه، این موضوع دیگه به تو ربطی نداره. ‫- جواب منو بده.
‫تو دیگه حق نداری بیانکا رو ببینی.
‫- حتی با نظارت خدمات اجتماعی. ‫- نه این حرف رو نزن!
‫نگو حق دیدنش رو ندارم! ‫نه، دیگه این حرف رو نزن!
‫- من حرفم رو زدم! ‫- دیگه این حرف رو نزن!
‫چه خبر شده؟
‫کلارا، خواهش می‌کنم، الان نه.
‫این دیوونه امروز صبح اومده ‫تو خونه‌ی من و همه چیو داغون کرده!
‫امکان نداره. دیگو دیشب ‫پیش من بود و صبح ساعت
‫عزیزم ساعت چند ‫بیداری شدی؟ ساعت 11؟
‫پس امکان نداره کار دیگو باشه.
‫اگه کار یه دزد واقعی باشه چی؟
‫اصلا شاید چیزی هم دزدیده باشن.
‫درضمن دیگو بهم گفته که ‫دیگه کلید خونه‌ات رو نداره.
‫اگه بفهمم هنوز ‫نگهش داشته که خیلی ناراحت میشم.
‫تو با این ازدواج کردی؟
‫هان؟
‫عزیزم، تو بهش نگفتی؟
‫ببخشید، شما کی هستی؟
‫کلارا.
‫- کلارا. ‫- و شما هم باید دیانا باشید.
‫میشه دیانا صداتون کنم؟
‫لعنت بهت! لعنت بهت!
‫- سوزانا! ‫- ببخشید.
‫عوضی!
‫اوه!
‫- ببخشید، اون سندرم تورِت داره. ‫- اوه.
‫منم تو بخش توانبخشی کار می‌کنم.
‫هفته‌ای یه بار میام اینجا ‫تا بین زندگی روزمره و
‫زندگی توی این مرکز، یه جور تداوم ایجاد کنم.
‫مگه نه، عشقم؟
‫پس احتمالا خودم ‫درِ خونه رو سه بار قفل کردم.
‫این اواخر یه کم استرس دارم.
‫من دیگه باید برم.
‫خوشحالم که پیشرفتت انقدر خوب بوده.
‫معذرت می‌خوام.
‫- خداحافظ، دیانا. ‫- خداحافظ.
‫تو یواشکی رفته بودی توی خونه‌اش؟
‫- تو یه دروغگوی حرفه‌ای هستیا. ‫- نه. هیچم اینطور نیست.
‫مهم اینه که اون الان فکر می‌کنه تو عوض ‫شدی و با یه دختر خوب و فوق‌العاده ازدواج کردی.
‫اون بعد از ده سال ازم معذرت‌خواهی کرد.
‫قابلی نداشت.
‫ولی همه اونجا خیلی حوصله‌سربرن. ‫همه‌شونم پیرن.
‫می‌دونم، ولی به جنبه‌های مثبتش نگاه کن.
‫ده تا بلیط برای شما.
‫چی؟ جنبه‌های مثبت؟
‫آره، من و تو
‫امروز قراره کلی خوش بگذرونیم.
‫کواک، کواک! کواک، کواک!
‫- کواک، کواک! ‫- کواک، کواک، کواک!
‫کواک، کواک، کواک!
‫ببین، این ماشین‌ها با پدالش کار می‌کنه.
‫پات رو بذاری روش حرکت می‌کنه، ‫پات رو برداری، ترمز می‌کنه.
‫- فهمیدی؟ ‫- ولی من می‌ترسم.
‫اصلا لازم نیست بترسی.
‫فقط اون یارو که توی خونه ‫سالمندانه رو جلوت تصور کن و بگاز!
‫اینجوری برو دنبالش!
‫- الان برمی‌گردم! ‫- واو!
‫من میرم چندتا دیگه بلیط بگیرم، باشه؟
‫زودی برمی‌گردم.
‫برو اونور!
‫الان برمی‌گردم!
‫آنا؟
‫اون کجا رفت؟
‫آنا؟
‫لطفا ده تا بلیط دیگه بهم بدین.
‫آدلاید!
‫اون چش شد؟
‫آدلاید!
‫صبر کن! آدلاید! هی!
‫آدلاید، چی شدی؟
‫یکی کمک کنه!
‫چت شده؟
‫دکتر گفت خیالت راحت باشه. ‫فقط مچت یه کوچولو شکسته.
‫باشه؟
‫شما کامل معاینه‌اش کردین دیگه؟ ‫همه چی خوبه؟
‫سلام.
‫عصر بخیر.
‫- دی پاسکالیس هستم. ‫- عصر بخیر.
‫مدیر خانه‌ی سالمندانی که ‫ایشون توش اقامت دارن.
‫- ببینم چه اتفاقی افتاد؟ ‫- هیچی!
‫قبلا هم هزاربار بهتون گفتم،
‫ما خیلی آروم روی ‫نیمکت پارک نشسته بودیم،
‫اومد بلند بشه که یهو، ‫بوم، افتاد روی زمین.
‫نمی‌دونستم به سرش ضربه خورده یا نه، ‫واسه همین آوردمش ازش اسکن بگیرن،
‫گفتم نکنه ببرمش خانه سالمندان و
‫یهو یه رگ توی سرش بترکه و
‫بمیره، یا از این جور مزخرفات دیگه!
‫آدلاید، واقعا وقتی می‌خواستی ‫از روی نیمکت بلند شی، خوردی زمین؟
‫امروز... روز خیلی فوق‌العاده‌ای بود.
‫کلی بهم خوش گذشت.
‫میشه لطفا همراهم بیاین ‫برگه‌های ترخیص رو امضا کنید؟
‫نمی‌فهمم چطور تونستن به همچین آدمی ‫ اعتماد کنن و یه فرد مسن رو بش بسپارن.
‫- تازه، دستور قاضی هم بوده. ‫- کلارا
‫تو مدام خودت رو تو موقعیتی قرار میدی ‫که دفاع کردن ازت خیلی سخت میشه.
‫بهتر بود قبلش ‫اون دستبند رو از دستت درمیاوردی.
‫سلام.
‫هی، می‌دونستی سوزانا ‫راه افتاده و همه جا جار زده:
‫"اون لعنتیا ازدواج کردن! ‫اون لعنتیا ازدواج کردن!"؟
‫حالا همه اینجا فکر می کنن ‫ما دوتا ازدواج کردیم.
‫همه، همه.
‫خب که چی؟
‫خب، حتما این خبر ‫به گوش پاریس هم رسیده، نه؟
‫چرا پاریس باید برام مهم باشه؟
‫دو تا کوفته‌ی دیگه. اون لعنتیا ازدواج کردن!
‫- دیدی؟ ‫- ببخشید.
‫به چهارتا پیرمرد گفت: "پیزوری!"
‫خب تقصیر من چیه؟ ‫من که عمدا به کسی فحش نمیدم.
‫آره عمدا فحش نمیدی، ولی بالاخره داری ‫فحش میدی، پیزوری هم خودتی، فهمیدی؟
‫کل روز همین کارش بوده.
‫اون همه‌اش داره میگه: "اون لعنتیا ‫ازدواج کردن!" کل مرکز خبردار شدن.
‫خب طبیعیه که منم ‫از این موضوع ناراحت بشم، نه؟
‫منظورم اینه که واکنشم
‫اوه!
‫اینم طبیعیه که هر بار تو گند می زنی،
‫من باید گندکاری‌ات رو جمع کنم، ‫اونوقت به خاطر یه شایعه مسخره ترسیدی؟
‫- تو دیوونه‌ای! ‫- چی گفتی؟
‫- چی گفتی؟ ‫- دیوونه!
‫- به من میگی دیوونه؟ ‫- آروم باش.
‫باشه.
‫من دیوونه نیستم!
‫فهمیدی؟
‫من دیوونه نیستم!
‫من فقط یه روز مزخرف داشتم!
‫و خسته‌ام!
‫یه نفر روز بدی رو گذرونده. ‫نه، کمکش نکنید.
‫بهش بگید دیوونه‌ست! ‫بگید، خجالت نکشید!
‫واقعا امروز روز خیلی سختی بود.
‫من
‫واقعا فکر نمی‌کنم تو دیوونه باشی.
‫یعنی از نظر بالینی دیوونه نیستی.
‫هار هار!
‫خیلی بامزه بود.
‫می‌دونم.
‫اینو آدمی بهم میگه که ‫یواشکی رفته تو خونه‌ی همسر سابقش.
‫نه، نه.
‫- آره. ‫- نه، نه، نه.
‫- آره. ‫- اون خونه‌ی منه!
‫اون یارو داره ‫تو خونه‌ی من زندگی می کنه!
‫از اتاق من،
‫تخت من، میز من داره استفاده می‌کنه و
‫و به جای من، صبح‌ها ‫با دخترم بیدار میشه و صبحونه می‌خوره.
‫حق با توئه.
‫- اونوقت اونی که داره اشتباه می‌کنه، منم؟ ‫- آروم باش. آروم باش.
‫آروم باش. حق با توئه.
‫این منو دیوونه می‌کنه.
‫من فقط... می‌ترسم... بیانکا
‫منو فراموش کنه.
‫مادرم، وقتی چهار ساله‌ام بود،
‫ما رو ول کرد و رفت.
‫اون نصف شب رفت و دیگه اونو ندیدم.
‫من حتی چهره‌ی ‫مادر خودم رو یادم نیست!
‫بابام 300 تا عکس داره،
‫ولی یه دونه عکس
‫از مادرم نداره!
‫فقط یه چیزی رو یادمه،
‫اون همیشه این آواز رو می‌خوند،
‫♪ می‌خوام توسط تو دوست داشته بشم ♪
‫♪ فقط تو و نه هیچکس دیگه ♪
‫مرلین.
‫مرلین؟
‫مرلین مونرو.
‫آهان.
‫اوه
‫من نمی‌خوام این اتفاق برای بیانکا هم بیوفته،
‫دلم نمی‌خواد چهره‌ام رو فراموش کنه.
‫- بارون داره میاد. ‫- آره، بارونه.
‫بریم اونجا!
‫خیس شدی!
‫مثل موش آب‌کشیده شدی!
‫عجب بارونی گرفت!
‫اوه!
‫- گوشیت داره زنگ می‌زنه. ‫- عه!
‫آره.
‫الو؟
‫عصربخیر.
‫بله.
‫نه، معذرت می‌خوام.
‫تا شش هفته‌ی دیگه کلا رزرو شده.
‫بله.
‫نه.
‫حتما، حتما!
‫بله، دوباره تماس بگیرین.
‫منتظر تماس‌تون هستیم، شبتون خوش!
‫چیزی نبود.
‫منظورت چی بود که گفتی ‫تا شش هفته‌ی دیگه کلا رزرو شده؟
‫- چی رزرو شده؟ ‫- هیچی.
‫شوخیت گرفته؟ ‫من اینجا وایساده بودما.
‫خب راستش من چندتا
‫چندتا؟
‫چندتا پست توی اینترنت درمورد
‫رستورانی که آماده نیست، گذاشتم،
‫ولی اگه آماده بشه، همه خوششون میاد.
‫یعنی تو درمورد ‫آشپزی آزمایشی‌مون پست گذاشتی؟
‫اگه اینو می‌نوشتم که کسی زنگ نمی‌زد.
‫صبر کن.
‫یه لحظه وایسا. اینو ببین.
‫"مونرو مثل یه دهکده در نیویورک‌ـه،
‫یه مکان شگفت‌انگیز و باکلاس ‫که احتیاج به سفر کردن نداره،
‫چون درست در مرکز شهرـه."
‫اینم خودت نوشتی؟
‫نه، من ننوشتم.
‫یه نفر دیگه که تاحالا اونجا نیومده، ‫بعد از دیدن پست من این نظر رو نوشته.
‫فهمیدی؟
‫نه.
‫یعنی مردم بدون اینکه پاشون رو
‫به رستوران ما بذارن، این نظرات رو نوشتن.
‫الان هم همه‌ش بهم ‫زنگ می‌زنن تا میز رزرو کنن.
‫ولی بهشون میگم که فعلا میزامون رزرو شده.
‫- ولی چجوری این کار رو کردی؟ ‫- خیلی راحته.
‫- نه، نه، نه. ‫- آره، آره، آره.
‫- این کار غلطه! ‫- کجاش غلطه؟
‫- ای بابا! ‫- پاریس ازمون خواست یه رستوران راه بندازیم،
‫نگفت که نمی‌تونیم درموردش خیال‌پردازی کنیم.
‫و خیال‌پردازی حس خوبی بهم میده.
‫بیا تو. در بازـه.
‫اجازه هست؟
‫آره، بیا تو!
‫باشه.
‫- بیا تو. ‫- سلام.
‫ما بیشتر از هزارتا ایمیل دریافت کردیم.
‫ایمیل برای چی؟
‫برای رستوران دیگه، رستوران مونرو.
‫نه، پس لطفا قسمت "ما" رو حذف کن.
‫باشه.
‫به هر حال، ما در عرض سه روز
‫از رتبه‌ی آخر به رتبه‌ی 1500 رسیدیم.
‫وای!
‫چرا اسم مونرو رو انتخاب کردی؟
‫ممنون که بهم یادآوری کردی.
‫راستش، من یه فامیل داشتم. ‫اون دومین خاله‌ی روسی‌ام بود، خب؟
‫و یه زمانی، ‫توی روسیه یه رستوران راه انداخته بود،
‫و تقریبا هر شب اونجا نمایش اجرا می‌کرد.
‫اون خیلی شبیه مرلین مونرو بود.
‫منم از نظر ژنتیکی، ‫کاملا شبیه خاله‌ام هستم.
‫همیشه توی آزمون‌ها بازیگری، ‫بهم میگن شبیه مرلین هستم.
‫واسه همین اسم مونرو رو ‫برای رستوران‌مون انتخاب کردم.
‫ولی مرلین موهای بلوند و ‫چشم‌های روشن داشت.
‫نخیر، موهاش خرمایی بود که بلوندش کرد، ‫پیشونی‌اش رو کشید و بینی‌اش رو هم عمل کرد.
‫- اون موهاش بلوند بود و چشم‌هاش هم روشن بود. ‫- نه، نه.
‫اگه فکر می‌کنی ‫از روی عکس نمیشه تشخیص داد،
‫باید بگم، چشم‌هاش مشکی بود و ‫خال روی صورتش هم گریم بود.
‫- اگه فیلم‌هاش رو دیده باشی، متوجه میشی. ‫- همه‌اش الکی بود.
‫برو فیلم‌هاش رو ببین.
‫می‌خوای صورتت رو اصلاح کنی؟
‫نه، دارم چند تا بشقاب ‫برای عکاسی آماده می‌کنم.
‫- با کرم موبر؟ ‫- آره.
‫غذای تقلبی‌ـه؟
‫- اوهوم. ‫- واقعا؟ همه‌اش؟
‫اوهوم.
‫خدای من!
‫فوق‌العاده‌ست.
‫از یکی از دوست‌های
‫هنرمندم یاد گرفتم.
‫من بودم اون توت‌ها رو اونجا نمی‌ذاشتم.
‫چه قشنگ شد.
‫این یکی مثل بقیه خوب نشد.
‫- کدوم؟ ‫- این یکی.
‫آره، چون دورش خیلی خالیه.
‫- خیلی سفیدـه. ‫- آره، باید یه کم
‫- چی دورش بذاریم؟ ‫- این چیه؟
‫یه جور رنگ‌ـه.
‫نه، اگه موس داشتیم خوب میشد، ‫مثلا موس سالمون.
‫بهتره از این استفاده کنیم.
‫خب.
‫حالا این یکی.
‫هی، به نظرت من چجوری هستم؟
‫منظورم شخصیتم رو نیستا.
‫از لحاظ ظاهری میگم.
‫مثلا به عنوان یه زن
‫نظرت درموردم چیه؟
‫خب،
‫چی بگم
‫قبلا به نظرم یه آدم ‫لاغر مردنی می‌اومدی،
‫ولی الان که از نزدیک نگاه می‌کنم،
‫می‌فهمم اندام متناسبی داری.
‫ببینم، تو دقیقا شغلت چیه؟
‫[بهترین بازیگر نقش اول زن]
‫- توی همه چی سررشته دارم... ‫- اوه!
‫تبلیغات،
‫فیلم، تلویزیون.
‫ولی تا حالا فیلم‌هات رو ندیدم.
‫خب
‫- نه، نه، نه، نه. عزیزم. ‫- آره، آره!
‫- نه، نه! ‫- آره.
‫ببین!
‫میگه اینجا یه رستوران خیلی شیک‌ـه که ‫گارسون‌هاش لباس مشکی می‌پوشن.
‫اسمش مونروئه، نه؟
‫آره، آره، آره، معلومه. ‫من اونجا کار می‌کنم.
‫- آره... ‫- ببین، این عکس توئه.
‫دیدی؟
‫اوه
‫"سرآشپز اینجا یکی از بهترین سرآشپزان رُم‌ـه،
‫که سبک خاص و کلاسیکی داره."
‫سرآشپزش کیه؟
‫منم.
‫من... من سرآشپزم.
‫خیلی عالیه! ‫شاید بتونم یه روز باهات بیام اونجا رو ببینم.
‫خب،
‫این
‫بیانکا بهم گفت می‌خواد بیاد ‫ببینه... کجا کار می‌کنم.
‫حالا چیکار کنم؟ ‫نمی‌تونم که بیارمش اینجا!
‫آمم... نه.
‫نه، نه. ‫معلومه که نمی‌تونی بیاریش.
‫بهش دروغ بگو.
‫من ازت عکس می‌گیرم و ‫با فتوشاپ درستش می‌کنم.
‫- این قشنگه؟ ‫- نمی‌تونم. من مثل تو نیستم.
‫من نمی‌تونم توی ‫چشم‌هاش نگاه کنم و دروغ بگم.
‫حس میکنم یه هیولام، خب؟
‫باشه. باشه. هرکاری دلت می‌خواد بکن. ‫اصلا به من چه.
‫ولی آدم باید گاهی وقت‌ها ‫کاری که دوست نداره رو انجام بده،
‫تا مشکل رو حل کنه، خب؟
‫می‌تونیم واقعا رستوران رو باز کنیم.
‫چی؟
‫رستوران مونرو.
‫منظورت چیه؟
‫می‌تونیم آدرس اینجا رو بذاریم توی سایت.
‫و مونرو رو باز کنیم تا ‫بیانکا بتونه بیاد اینجا.
‫- نمیشه. ‫- معلومه که میشه.
‫نمیشه. ‫چون اصلا مونرو وجود نداره.
‫اگه آدرسش رو بذاری، پس وجود داره.
‫مونرو نه تنها وجود نداره، بلکه ایده‌ی منه.
‫مونرو مال منه.
‫اگه این کار رو کنم، ‫شاید بیانکا بهم افتخار کنه.
‫به چی افتخار کنه؟ هان؟ به چی؟ ‫اینجا که مثل آشغالدونی‌ـه.
‫مونرو وجود نداره. افتتاح نشده.
‫دیگه تموم شد. خب؟ فهمیدی؟
‫و لعنت به من که ‫درمورد اون سایت بهت گفتم!
‫آره خب، چون تو فقط بلدی حرف بزنی،
‫ولی وقتی موقع انجامش می‌رسه، ‫کم میاری و جا می‌زنی، نه؟
‫- فقط بلدی با این مزخرف کار کنی! ‫- هی!
‫چون یه دروغگوی ماهری.
‫- یه دروغگوی ماهر! ‫- از جونم چی می‌خوای؟
‫- تو چی می‌خوای؟ ‫- خودت چی می‌خوای؟
‫این تویی که به خاطر ‫از دست دادن دخترش داغون شده! تو!
‫- نه من! ‫- لعنت بهت!
‫لعنت بهت! لعنت بهت!
‫- لعنت بهت! ‫- هی!
‫این آشغال‌ها رو جمع کن!
‫نه!
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫عالی شد.
‫آفرین.
‫آروم و بی سر و صدا.
‫مثل همیشه یه مرد جنتلمن.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫اون پارچه هیچ کمکی نمی‌کنه.
‫حداقل دارم یه کاری می‌کنم.
‫ببینم، یه انبردست یا یه همچین چیزی نداری؟
‫آره، فکر کنم توی اون کشوئه هست.
‫اگه پاریس ببینه، دخلمون اومده.
‫عوضی!
‫تقصیر توئه!
‫- بذار من درستش کنم. ‫- حتما آقای لوله‌کش.
‫فقط بجنب.
‫باید... دریچه‌اش رو ببندم.
‫شماها نقاشی دیواری رو خراب کردین!
‫- خب، آرماندو... ‫- لعنت بهتون.
‫- خراب نشده. ‫- اونا دارن میان.
‫آره، 20 سانت آب اومده بالا، ‫همه‌اش خراب شده!
‫لعنت بهتون! لعنت بهتون!
‫- لعنت بهتون! ‫- باشه، آروم باشید.
‫- الان خوشحالی؟ ‫- نه، خوشحال نیستم!
‫باشه، باشه، باشه. همگی لطفا آروم باشید!
‫امیدوارم هیشکی ‫با این قضیه مشکل نداشته باشه.
‫زندگی همینه دیگه.
‫ناامیدی‌هایی به وجود میاد، ‫ولی باید بهش غلبه کنید.
‫جینا، محض رضای خدا یه دقیقه بشین!
‫خب، میشه حالا همگی ساکت بمونید؟
‫و به احساس درونی همدیگه گوش بدیم.
‫چیپ، تو شروع کن.
‫باشه، خب من کارم رو از دست دادم.
‫و همین منو یه کم مضطرب کرده.
‫کلارا، به نظرت حرفش خنده‌دارـه؟
‫خب، اون چهار روز نباید کار کنه ‫تا همه چی خشک بشه،
‫می‌تونه استراحت کنه.
‫من جاش بودم می‌گفتم خیلی هم خوب شد.
‫دیوونگیه.
‫منظورم اینه که شماها ‫سه ساله که اینجا هستین و
‫هنوز نمی‌تونید یه دایره با هم تشکیل بدین.
‫- خب این چه اهمیتی داره؟ ‫- هان؟
‫- چه اهمیتی داره؟ ‫- اهمیت داره.
‫- داره! مهمه! ‫- اون لعنتیا ازدواج کردن!
‫دیگو، انگار عصبی و نگرانی.
‫میشه لطفا درمورد من حرف نزنیم؟
‫خب، ببین
‫اگه درموردتون حرف نزنیم،
‫اونوقت متوجه نمی‌شیم که شماها ‫همه‌تون یه چیزی برای از دست دادن دارین.
‫نه.
‫بعضیا هستن که چیزی برای از دست دادن ندارن،
‫چون چیزی ندارن که بخوان از دست بدن.
‫این اشتباهه. همه‌ی اینایی که توی این ‫مرکز هستن، چیزهای مهمی تو زندگی‌شون دارن.
‫چه چیز مهمی؟
‫مثلا: خودشون،
‫شانس انجام یه کار متفاوت، ‫وظایف شخصی و وظایف مشترک.
‫درواقع همه چیز.
‫میشه صداش رو ‫بذاری روی 15 یا 19؟
‫میشه روی 17 نباشه؟
‫ممنون.
‫کیه؟
‫چمیدونم.
‫من که نمیرم.
‫کیه؟
‫کلارا.
‫چی می‌خوای؟
‫درو باز کن.
‫چرا اونوقت؟
‫باشه، باز می‌کنم، باز می‌کنم.
‫الان باز می‌کنم!
‫صبر کن ببینم.
‫صبر کن. ‫نه، نه، نه. نمیشه بیای تو.
‫- عصربخیر. ‫- عصربخیر.
‫پیش بابات زندگی می‌کنی؟
‫این وضعیت موقتی‌ـه.
‫مردم یه بند دارن بهم زنگ می‌زنن. ‫یه نفر توی یه روز سه بار زنگ زد.
‫بهش گفتم تا کریسمس میزهامون رزرو شده. ‫اونوقت واسه همون شب یه میز رزرو کرد.
‫واسه کریسمس!
‫خب که چی؟
‫یعنی
‫یعنی قبول می‌کنی؟
‫رستوران رو باز می‌کنیم!
‫خودت می‌دونی که داریم ‫اشتباه بزرگی مرتکب میشیم.
‫هی.
‫- بهم اعتماد داری؟ ‫- نه.
‫- به خودت اعتماد داری؟ ‫- این سوال‌ها واسه چیه؟
‫- نه، به خودم هم اعتماد ندارم. ‫- این خیلی بدـه. باید داشته باشی.
‫تا جایی که من می‌بینم، ‫ما فقط سه تا مشکل داریم.
‫یک: اسم رستوران "مونرو"ـه یا "مورو"؟
‫مونرو، اسمش مونروـه.
‫باشه. دو: من هر روز ‫فقط یک وعده غذا درست می‌کنم.
‫نه دو تا. فقط یکی. ‫ ‫سه: درمورد باز کردن رستوران و این چیزا
‫هیچی. هیچی به بقیه نمی‌گیم.
‫- لازم نیست کسی چیزی بدونه. ‫- ولی آدم‌های عوضی زیاد پیدا میشن.
‫ممکنه باهاشون بد رفتار کنن.
‫درسته.
‫دلم می‌خواد با کاربونارا شروع کنم.
‫"آیا تا حالا به خاطر ناتوانی در ‫برقراری ارتباط اذیت شدین؟
‫آره، ناتوانی در برقراری ارتباط.
"‫همون چیز مزخرفی که ما رو در بر می‌گیره ‫و باعث میشه احساس تنهایی کنیم."
‫[به دلیل آب‌گرفتگی بسته است.]
‫"همون چیزی که باعث میشه ‫درد و رنج دیگران ترسناک به نظر بیاد؟
‫می‌دونین که دارم حقیقت رو میگم.
"‫ما درد و رنج دیگران رو ترسناک می‌دونیم، ‫و حتی دلیلش رو نمی‌دونیم."
‫میشه یکی بهم بگه
‫"شاید فکر می‌کنیم مخفی شدن از این ‫حس باعث میشه دیگه تاثیری رومون نذاره.
‫میشه اینو روشنش کنی؟
‫وای!
‫باحال‌ـه، نه؟
‫هی، چیپ! ‫به چی زل زدی، هان؟
‫ما داریم یه تغییراتی انجام میدیم.
‫دو نفر در رستوران ‫مشکوک رفتار می‌کنن. تکرار می‌کنم
‫نمی‌دونم چرا، ولی از نظر من خیلی قشنگه.
‫منظورم اینه که خیلی واقعی‌ـه. ‫معنای عمیقی داره.
‫- لعنت بهت، عوضی! ‫- آرماندو!
‫ممنونم.
‫چرا این قسمت رو هم رنگ نمی‌کنی؟ هان؟
‫اینجوری خیلی بهتر ‫می‌تونی استعدادت رو نشون بدی.
‫ولی این دفعه، از یه رنگ دیگه استفاده کن.
‫لعنت بهت!
‫با دیدنِ جینا، سوال ناتوانی ما ‫در برقراری ارتباط براتون زنده میشه،
"‫و تنهایی عمیق بشریت رو حس می‌کنید."
‫فقط دارم اینا رو مرتب می‌کنم.
‫"در فضای هنر فیگوراتیو،
‫توسط دوگانه، نقاشی‌هایی روی دیوار کشیده ‫شده که ما رو وادار به جواب دادن به این سوال می‌کنه
‫که آیا خودِ واقعی ما اینجاست؟ ‫یا یه جای دیگه شاد و آزادـه؟
‫حرف‌هایی که هم باهاش ‫موافقیم هم تکذیبش می‌کنیم،
‫توسط هنرمند ما چیپ، ‫روی صحنه زده میشه.
‫و اگه انقدر خوش‌شانس باشید که ‫غذاتون توسط سوزانا سرو بشه،
‫یک اجرای خصوصی براتون می‌ذاره
"‫که باعث میشه درمورد ‫خشونت در زندگی مدرن به فکر فرو برید."
‫می‌دونی که اگه آدرس رو پخش کنیم،
‫مردم واقعا به اینجا میان، درسته؟
‫خب، هدف ما هم مگه همین نبود؟
‫باشه.
‫تو انجامش بده.
‫"پس به جای فرار کردن از ترس،
‫بیاید یک شب رو با این ‫آدم‌های غریبه و دیوونه سپری کنید.
"‫هر کسی که هستی، به خودت اجازه بده ‫چیزی که تاحالا تجربه‌اش نکردی رو تجربه کنی."
‫- نگران نباش. ‫- "شاید متوجه بشید که"
‫نگران نباش.
‫"این دیوونگی از چیزی که تصورش رو می‌کنید
‫به خودِ واقعی‌تون نزدیک‌ترـه.
‫- ماموریت انجام شد. ‫- باشه.
‫همه‌ی چراغ‌ها رو خاموش می‌کنم.
‫لعنت بهت!
‫حالا دوباره روشنش کن. ‫دوباره روشنش کن، صدامو داری؟
‫وضعیت از کنترل‌ خارج شده.
‫تکرار می‌کنم، وضعیت از کنترل‌ خارج شده.
‫من به ماموریتم ادامه میدم، ‫اما به نیروی پشتیبانی احتیاج دارم.
‫حالت خوبه؟
‫امشب اینجا چه خبره؟
‫خب
‫منم نمی‌دونم.
‫فکر نکنم از پسش بربیام.
‫میشه همین امشب برم توی آشپزخونه؟
‫نه.
‫این خیلی تحقیرکننده‌ست.
‫سوزانا
‫سوزانا، سرت رو بگیر بالا، نگران نباش.
‫باید آرامش خودت رو حفظ کنی.
‫و بهت قول میدم امشب ‫هیچکس ازت ایراد نمی‌گیره.
‫پس کیف کن، باشه؟
‫یالا، برو.
‫فکر کنم همه کاربونارا می‌خوان.
‫دیگه چی باید بگیم؟
‫شما باید نوشیدنی هم سفارش بدین.
‫درسته.
‫- پنج تا نوشیدنی. ‫- لعنت بهت، عوضی! لعنت بهت!
‫ببخشید.
‫پنج تا نوشیدنی.
‫اونا باورنکردنی هستن.
‫تو ما رو گول زدی! ‫دیگه چه چیزایی رو ازمون مخفی کردی؟
‫همه‌اش بخشی از اجراست، باشه؟
‫تو بهمون نگفتی! ‫مطمئنم یه چیزای دیگه هم هست!
‫اینجا چه خبره؟
‫- من از همه چی خبر دارم! ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫از چی حرف می‌زنی؟ ‫ببینم، دیوونه شدی؟
‫- چی شده؟ ‫- اون نمک رو توی آب نریخت،
‫دیگو هم عصبانی شد. نمک رو ‫نریخته چون یه نقشه‌ای توی سرشه.
‫یه چیزی هست که بهمون نمیگی، ‫من میرم به پاریس همه چیو میگم!
‫اگه نزدیک پاریس بشی، من می‌دونم با تو.
‫- فهمیدی؟ ‫- آروم باش.
‫نه، آروم باش!
‫- ولش کن... اونو ولش کن! ‫- من مامانمو می‌خوام!
‫- من همه چیو دیدم! ‫- وای!
‫همه رو خوندم! ‫توی اینترنت یه سایت هست.
‫- شما همه‌تون منو فریب دادین! ‫- مامان!
‫من مامانمو می خوام! منو نکش!
‫- می‌خوام دوباره مامانمو ببینم! ‫- آروم باش. چاقو رو بده به من.
‫- منو ببین. ‫- من مامانمو می‌خوام!
‫- منو ببین. ‫- آروم باش.
‫منو ببین. منو ببین.
‫دستت درد نکنه.
‫تو زده به سرت، احمق؟
‫- اون داره منو تهدید می‌کنه! ‫- کی تهدیدت کردم؟
‫- داره منو تهدید می‌کنه! ‫- نخیرم!
‫شماها نقشه کشیدین. من که دیوونه نیستم.
‫خیلی هم عاقلم.
‫عاقل؟ یه چاقوی بزرگ ‫تو دستت بود، خدای من!
‫- پاریس اومده! ‫- لعنتی!
‫- سر و صدای اینجا رو شنیده. ‫- برو پاریس رو بیار. بگو دیگو تهدیدم کرد.
‫- اینا هم شاهدن! ‫- من شهادت میدم!
‫حقیقت نداره! حقیقت نداره! ‫سوزانا، وایسا، وایسا!
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫وایسا!
‫- این یه توطئه‌ست. ‫- آره.
‫نه، توطئه‌ای در کار نیست!
‫ما فقط توی اینترنت ‫یه کم تبلیغات کردیم، خب؟
‫- آره. ‫- خب؟
‫- آره. ‫- یه کم تبلیغات، افتاد؟
‫تا یه کم
‫پول دربیاریم،
‫که بتونیم بریم به پاپوآ گینه نو
‫و همه‌مون اونجا آزاد باشیم.
‫- ها! ‫- فهمیدی؟
‫- تا آزاد باشیم؟ ‫- آزاد باشیم، آره.
‫مگه نه؟
‫آره، آره.
‫- دیدی؟ ‫- واقعنی؟
‫آره، آره، آره، واقعنی.
‫- دیدی؟ ‫- دیگو راست میگه.
‫پس، دیگه این مزخرفات رو تمومش کنید.
‫حالا گروه دیوونه‌ها ‫قرارـه برن پیش مردم.
‫پایه‌این؟
‫ما یه تیم هستیم، درسته؟
‫آدم‌های زیادی اون بیرون هستن و ‫ما باید اونا رو تحت تاثیر قرار بدیم.
‫دقیقا همون چیزیه که پاریس می‌خواد ببینه،
‫پس باید تاثیر خوب روی آدم‌ها بذاریم، باشه؟
‫عالیه.
‫خب، حالا پاستا ‫هم نمک نداره هم یخ کرده.
‫خب یا یه کم نمک روش بریز ‫یا دوباره درست کن.
‫- ده دقیقه بیشتر طول نمی‌کشه. ‫- غیرممکنه.
‫- چرا؟ ‫-دیگه پاستا نداریم. تموم شد.
‫هیچکس انتظار نداشت ‫این همه آدم بیاد اینجا.
‫- من 20 تا سفارش هنوز دارم. ‫- برو برامون پاستا بخر.
‫- من برم؟ ‫- آره، برو.
‫- الان؟ بدون پوشش؟ ‫- آره.
‫آره.
‫آرماندو، توت‌فرنگی‌ها رو برام ساطوری کن.
‫- چی کار کنم؟ ‫- توت‌فرنگی‌ها رو خرد کن.
‫منم وقتی نمک رو فراموش می‌کنم ‫همین کار رو می‌کنم. آخرش می‌ریزم.
‫این نمک نیست، شکرـه. ‫اونا
‫اونا بعد از غذا دلشون می‌خواد ‫دسر بخورن. این دسرـه.
‫خب، جینا. تو برو توی سالن و ‫اوضاع رو مدیریت کن.
‫چیزی نمیشه. نگران نباش. برو.
‫- خب. ‫- حالا چی؟
‫حالا یه کم توت‌فرنگی می‌ریزیم دورش.
‫بیا، عالی شد.
‫آره، و حالا
‫خامه، خامه، خامه.
‫قهوه‌ست.
‫خامه
‫داره کار خودش رو می‌کنه.
‫ببین.
‫توت‌فرنگی و... بیسکوییت. ‫تموم شد!
‫- کی می‌خواد امتحانش کنه؟ ‫- امتحان نمی‌خواد. وقت نداریم.
‫سوزانا، سوزانا، حالا برو بیرون و بگو ‫امشب یه شب منحصر به فردـه.
‫بگو شام امشب‌مون رو ‫برعکس سرو می‌کنیم، باشه؟
‫با این قیافه نه. ‫اعتماد به نفس داشته باش. آروم باش.
‫خودت باورش داشته باش، ‫تا اونا هم باورش کنن، باشه؟
‫برعکس، برعکس.
‫بجنب، سریع‌تر!
‫برو!
‫خوبه، ما می‌تونیم!
‫آره، ما از پسش برمیایم. ‫ما از پسش برمیایم.
‫- هی! ‫- بله؟
‫آفرین.
‫میشه بگی اینجا چه خبره؟
‫بازاریابی.
‫بیرون رو آوردیم داخل،
‫و داریم مدیریتش می‌کنیم، نه؟
‫شام امشب... برعکس‌ـه.
‫میشه یه چیزی بگم؟
‫- بله. ‫- شام بی‌نظیر بود. ازتون ممنونم.
‫ممنون.
‫- عالی بود. ‫- ممنون.
‫شبتون خوش.
‫هی.
‫چی شده؟
‫هی.
‫دیدی ما از پسش بر اومدیم؟
‫واقعا موفق شدیم!
‫- داریم کجا میریم؟ ‫- هیس! صداتو بیار پایین!
‫اینجاست! اینجاست!
‫- تو مطمئنی؟ ‫- هیس!
‫دنبالم بیا.
‫اول پات رو بیار تو، بجنب!
‫من مطمئنم
‫این کار غیرقانونی‌ـه.
‫معلومه که غیرقانونی‌ـه.
‫- خوبه خودتم می‌دونی. ‫- بیا.
‫بیا! من هزار بار این کار رو کردم و ‫فقط یه بار گیر افتادم.
‫فقط یه بار؟
‫وای!
‫پنج، چهار،
‫سه، دو،
‫یک، صفر!
‫الان پیدات می‌کنم!
‫نه!
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫- تو باختی! ‫- دیگه بسه!
‫خسته شدم.
‫می‌دونی
‫تو نابغه‌ای.
‫چطور؟
‫چون تو یه ایده‌ی ‫کاملا دیوونه‌کننده داشتی،
‫حالا ببین چه اتفاقی افتاده.
‫و ببین منو مجبور به چه کاری کردی.
‫اصلا باورت میشه؟
‫خب
‫این ایده‌ی من نبود.
‫توی مجله خونده بودم که ‫یه نفر توی لندن این کار رو کرده.
‫واقعا؟
‫اوهوم.
‫خب، ولی تو
‫کارت واقعا عالی بود.
‫من حتی درمورد ‫قضیه‌ی شوهرم بهت حقیقت رو نگفتم.
‫- واقعا؟ ‫- شوهرم توی بخش مالی یه شرکت کار می‌کرد.
‫و اون هیچوقت خونه نبود. ‫هیچوقت خونه نبود.
‫و همیشه منو نادیده می‌گرفت، منم
‫همه‌اش براش داستان‌سرایی می‌کردم
‫بعضی وقت‌ها می‌گفتم تست بازیگری دارم،
‫یا تئاترهایی که هیچوقت وجود نداشتن.
‫ولی من... پوسترهاش رو تو خونه‌ات دیدم.
‫همه‌ش تقلبی بود.
‫خودت اونا رو ساختی؟
‫- همه‌شون رو؟ ‫- همه‌شون رو.
‫و یه روز اومد که تئاترم رو ببینه.
‫و، خب معلومه که من اونجا نبودم.
‫بعد، وقتی اون شب اومد خونه، ‫یه صحنه‌ی وحشتناک ساختم.
‫بهش تهمت زدم که بهم خیانت کرده، ‫درصورتی که اصلا حقیقت نداشت.
‫من فقط می‌خواستم
‫فقط می‌خواستم واسه ‫یه بار هم که شده منو ببینه.
‫وقتی مردم تو رو نمی‌بینن، ‫حس وحشتناکی به آدم میده.
‫خیلی وحشتناک‌ـه.
‫بعدش وقتی گفت می‌خواد ازم جدا بشه،
‫بهش گفتم
‫حتی نمی‌دونم چجوری این حرف ‫به ذهنم رسید، ولی بهش گفتم،
‫"اگه ازم جدا بشی، ‫پرده‌ها رو آتیش می‌زنم."
‫ "یک، دو، سه!"
‫چهره‌اش یه جوری بود که ‫انگار بهم می‌گفت: "این کارو بکن، زودباش!"
‫آتیششون بزن، آتیششون بزن!
"‫چون اگه نزنی، دیگه حرفت ‫پیشم خریدار نداره." می‌فهمی؟
‫پس من مجبور بودم پرده‌ها رو آتیش بزنم. ‫- آره.
‫- آره، می‌دونی؟ ‫- آره.
‫ولی بعدش،
‫فقط پرده‌ها نبود که آتیش گرفت، ‫کل خونه آتیش گرفت.
‫و بعد خونه‌ی همسایه‌مون.
‫همسایه‌مون اومد بیرون، ‫ولی سگش تو خونه بود و توی آتیش سوخت.
‫- سگش توی آتیش سوخت. ‫- ای وای!
‫من همچین آدمی هستم.
‫یه آشغال عوضی!
‫خیلی آشغالم!
‫نه.
‫دیگه از جادو خبری نیست!
‫حالا تو هم میری و تنهام می‌ذاری؟
‫اونا فکر می‌کنن چون تعدادشون ‫بیشترـه، پس حق با اوناست.
‫کیا؟
‫خب، آدم‌های معمولی.
‫بیا یه کاری کنیم.
‫می‌دونی از این لحظه ‫به بعد قرارـه چیکار کنیم؟
‫آدم خوبی باشیم.
‫تو دیگه... دست از داستان‌سرایی بر‌میداری.
‫یالا، آره، آره. گوش کن.
‫منم دیگه چیزی رو نمی‌شکنم، باشه؟
‫یه قول دو نفره، باشه؟
‫بیا آدم خوبی باشیم.
‫بیا سعی‌مون رو کنیم.
‫خب، ما می‌دونیم.
‫می‌دونیم الان کجا وایسادیم، نه؟
‫خب، حالا چطوره بریم یه کروسان بگیریم؟
‫کروسان؟
‫یه دونه می‌خوای؟
‫بله؟
‫برای هشت نفر؟
‫اسم‌تون؟
‫عالیه، بعدا می‌بینم‌تون. ممنونم.
‫بله؟
‫شام تولد؟ بسیارخب. ‫چند نفرین؟
‫تقریبا دو ساعت طول می‌کشه.
‫خیلی معذرت می‌خوام. ‫لعنت بهت، عوضی! لعنت بهت!
‫باشه، صبر می‌کنیم.
‫- پس می‌ذارمتون توی لیست. اسم‌تون؟ ‫- امانوئل.
‫جینا! جینا!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- لعنتی!
‫- اومدی اینجا تا نشون‌مون بدی... ‫- جینا! کمک کن!
‫- ولم کن! ‫- پاشو ببینم.
‫- اون خودِ واقعی منه! ‫- بس کن!
‫همه‌اش بخشی از برنامه‌ست. ‫همه‌اش بخشی از برنامه‌ست.
‫چقدر فوق‌العاده‌ست! فوق‌العاده‌ست!
‫- خودشه! ‫- بی‌نظیرـه!
‫خیلی‌خب! چیپ! ‫دابل، اون بدبخت اصلا شبیه تو نبود.
‫من خیلی می‌ترسم! کلی آدم اونجا هست! ‫خیلی می‌ترسم!
‫اشکالی نداره. طبیعیه.
‫منطقی‌ـه. این اولین تماس تو ‫با آدم‌های بیرون از اینجاست.
‫اینجا چیزی برای ترسیدن نیست. ‫خطری تو رو تهدید نمی‌کنه.
‫این یه شانس‌ـه، چیپ. ‫یه جور فرصت‌ـه.
‫- وای خدا! ‫- یه اسپانسر پیدا کردم.
‫برامون کلی وسایل فرستادن. ‫باورتون میشه؟
‫اوه، عالیه، رئیس.
‫از "رئیس" خوشم میاد.
‫وسایل بیرون‌ـه. برو بیارشون.
‫ما از بین 13 هزار و 500 تا ‫رستوران توی شهر، رتبه 100 رو گرفتیم.
‫البته دقیق، از 13 هزار و 501 رستوران.
‫واقعا باورنکردنی‌ـه.
‫چند نفر از مردم این منطقه ازتون شکایت کردن.
‫اینا همه‌شون پیرمردهای بولینگ‌بازن.
‫خانم، اصلا شمابرای پخش موسیقی در اینجا
‫مجوز دارین؟
‫یعنی می‌گین ‫اجازه نداریم موسیقی پخش کنیم؟
‫خب، می‌تونم مجوزتون رو ببینم؟
‫هی.
‫اینو ببین.
‫نگفته بودم مجوز رو می‌گیرم؟ ‫ببین، قابلی نداشت. گرفتم.
‫امشب... بیانکا میاد.
‫لطفا یه کم ذوق داشته باش.
‫و غذای امروز چیه؟
‫پاستا با سس گوجه.
‫به نظر خوشمزه میاد.
‫سلام.
‫غذای موردعلااقه‌ات رو درست کردم.
‫ممنون. میزتون اینجاست.
‫ممنون.
‫خیلی خوشمزه‌ست، مامان!
‫از شام‌تون لذت ببرین. ‫ما به زودی برمی‌گردیم.
‫هی، بچه‌ها، ‫بگید موسیقی رو قطع کنن.!
‫باید کارت شناسایی همه رو چک کنیم. ‫شما دو نفر، از همینجا کارت‌هاشون رو چک کن.
‫مراقبشون باش.
‫کارت شناسایی‌تون رو نشون ندین.
‫شما باید قبل از بقیه ‫کارت شناسایی‌تون رو نشون بدین.
‫- کارت شناسایی‌تون رو ندین. ‫- همین الان مدارکت رو بده به من.
‫آتیش‌سوزی شده! آتیش‌سوزی شده!
‫- آتیش‌سوزی شده! آتیش‌سوزی شده! ‫- آتیش!
‫آتیش‌سوزی شده!
‫جلوی در نگهشون دارید.
‫آتیش! آتیش‌سوزی شده!
‫- لعنت بهت عوضی. ‫- باید همراهم بیاین!
‫- من مامور قانون هستم! ‫- مرده‌شور خودت و قانونت رو ببرن!
‫ما همه‌مون آزادیم! آزادیم!
‫- بیانکا! ‫- همه‌مون آزادیم!
‫- بیانکا! ‫- یهویی چی شد؟
‫- بابا، صورتت چی شده؟ ‫- هیچی، خوردم به در.
‫زودباشید، از اینور برید.
‫- همه آزادیم! ‫- بجنبید!
‫بابا، نمی‌دونستم آواز هم می‌خونی. ‫خیلی باحال بود.
‫باشه، بیا بریم.
‫آمم
‫خب، چقدر جریمه‌مون کردن؟
‫دلت می‌خواد بدونی؟
‫- نوزده هزار یورو. ‫- خدای من!
‫واسه یه موسیقی پخش کردن، خیلی زیادـه.
‫تو مجوز جعل کرده بودی،
‫به پلیس توهین کردی، ‫اونا رو زدی و بهشون حمله کردی.
‫یه بار یه بچه 17 ساله بود، ‫که معتاد بود. همه‌اش هم سیگار می‌کشید.
‫ولی علاقه زیادی به قرص و مواد شیمیایی داشت.
‫مثل قرص های اسنوبال، اکستازی،
‫ال‌اس‌دی.
‫اسید لایزرژیک، دیدِ ‫فوق‌العاده و بی‌نظیری به آدم میده.
‫ولی عوارض بالایی هم داره.
‫توهمات ترسناک و فوق‌العاده وحشتناک.
‫یه روز یکی از دوست‌هایی که براش ‫باقی مونده بود، باهاش تماس گرفت.
‫اونم رفت به دیدنِ ‫دوستش و برادر کوچیک‌ترش.
‫اون دوستش تازه یه موتور خریده بود،
‫با یه کلاه ایمنی، که کلاهش هم کاملا نو بود.
‫رنگ روشن داشت و خیلی گرون بود.
‫از دوستش خواست ‫اون کلاه رو بهش قرض بده.
‫خب، طبیعتا گفت نه. ‫چون کلاهش رو دوست داشت و نو بود.
‫و بعد توی یه بازی،
‫موفق میشه دوست و برادرش رو به هم ببنده.
‫به محض اینکه اونا رو می‌بنده،
‫اون کلاه ایمنی و کیف پول اونا رو برمی‌داره.
‫بعد کلاه ایمنی رو می‌فروشه و ‫کلی مواد می‌خره،
‫و همه رو مصرف می‌کنه. ‫انگار که دیگه فردایی وجود نداره.
‫اون می‌خواست جواب سوال پزشک‌هایی که ‫با برانکارد می‌بردنش توی آمبولانس رو بده.
‫ولی متوجه میشه که ‫نمی‌تونه حتی یه کلمه حرف بزنه.
‫اون وحشت می‌کنه.
‫می‌دونی توی اون لحظه چیو خوب می‌دونستم؟
‫با وجود اینکه از خیلی چیزها عصبانی بودم،
‫و دلم می‌خواست دنیا نابود بشه،
‫تنها کسی که داشتم نابودش می‌کردم، خودم بودم.
‫متوجه شدم اگه یه ذره از اون انرژی رو
‫برای انجام یه کار دیگه ‫غیر از عصبانی شدن صرف می‌کردم،
‫شاید می‌تونستم یه کار ‫مفید برای زندگی‌ام انجام بدم.
‫همون لحظه تصمیمم رو گرفتم و انجامش دادم.
‫رتبه‌ی صدمین رستوران برتر رو گرفتین. ‫متوجه‌ای که چیکار کردی؟
‫هان؟
‫باورنکردنی‌ـه. ‫تو همه‌شون رو شاغل کردی.
‫اونا دیگه از خودشون خجالت نمی‌کشیدن و ‫به خودشون افتخار می‌کردن.
‫ولی بعد زدی همه چیو خراب کردی.
‫و من اصلا دلیلش رو نمی‌فهمم.
‫تو همیشه بدترین جلوه ‫از شخصیتت رو نشون میدی.
‫بیا.
‫- این چیه؟ ‫- انتقال و سکونت توی یه مرکز درمانی دیگه.
‫- یعنی چی؟ ‫- از طرف دولت منتقلت کردن.
‫ "سکونت" یعنی چی؟ ‫یعنی باید همونجا بخوابم؟
‫- آره. ‫- نه، نه. نمی‌خوام برم اونجا.
‫- متاسفم. ‫- نه.
‫- اینجا دیگه کارت تموم شده. کاری ازم برنمیاد. ‫- نه.
‫- دیگو هم میاد؟ ‫- نه، اون همینجا می‌مونه.
‫اون هم تنبیه میشه، ‫ولی باید توی این دوره‌ها شرکت کنه.
‫می‌دونی چرا باهات همدردی می‌کنم؟
‫چون اون پسر 17 ساله
‫هنوز توی وجودم هست.
‫مجبورم هر روز باهاش بجنگم.
‫موفق باشی، کلارا.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫آنا؟
‫بیدار بودما.
‫معلومه.
‫اگه منم توی یه همچین ‫محیطی بودم، خوابم می‌برد.
‫خب، آمم
‫اومدم اینجا که فقط ‫کریسمس رو بهت تبریک بگم.
‫کریسمس مبارک.
‫فردا می‌بینمت؟
‫فردا؟ نه.
‫آمم
‫فکر کنم این ماه کمتر بتونم بیام پیشت.
‫چی شده؟ انگار ناراحتی.
‫قیافه‌ات خیلی درب و داغون‌ـه.
‫راستش
‫فقط صورتم نیست که درب و داغون‌ـه.
‫فکر کنم
‫فقط بلدم گندکاری کنم.
‫همیشه کارهایی انجام میدم که ‫هیچ معنی نداره. اصلا معنی نداره.
‫همیشه هم بی دلیل دروغ میگم.
‫و دیگه از این اخلاق مزخرفم خسته شدم.
‫همین.
‫شاید حق با تو باشه.
‫ولی برای من، تو بهترین ‫اتفاقی بودی که توی زندگیم افتاد.
‫فردا باید بیای، می‌خوایم ‫کوفته و سس گوجه فرنگی بخوریم، باشه؟
‫مالک اینجا ازتون می‌خوان ایده‌ی ‫سرو یه وعده غذا در روز رو ادامه بدین.
‫ما از ایده های خاص خوشمون میاد.
‫اگه دنبالم بیاید، ‫آشپزخونه رو نشون‌تون میدم.
‫مصاحبه‌ات چطور بود؟ ‫چطور پیش رفت؟
‫فکر کنم خوب بود.
‫چقدر بهت حقوق میدن؟
‫تورتلینی‌ـه؟
‫خودت درست کردی؟
‫گفتن هر ماه، پنج هزار یورو بهم میدن.
‫ببخشید، اونا گفتن ‫هر ماه پنج هزار یورو بهت میدن،
‫اونوقت قیافه‌ات انقدر آویزون‌ـه؟ هان؟
‫می دونی وقتی بچه بودی چیکارت می کردم؟
‫3،2تا لگد بهت می زدم
‫تا قیافه ات مثل حالا آویزون می شد!
‫خب، لگد زدن به پسر بچه که حتی ‫مادر بالای سرش نیست، چه حسی داره؟
‫چه طوره 3،2مدل کتک دیگه هم بهش اضافه کنی؟
‫ببین، دیگو.
‫خب، برای خودت حد و حدود بذار.
‫روی چیزهایی که داری تمرکز کن.
‫دیگه به اون هایی که تو رو نمی خواستن فکر نکن
‫چون این وسط، آدم هایی هستن که تو رو می خوان
‫آدم هایی هستن که تو رو دوست دارن
‫اون ها تمام مشکلات دوران بلوغت رو
‫تحمل کردن.
‫و باور کن،
‫مثل جنگ ویتنام بود.
‫و اون آدم
‫اون یه نفر، من بودم که
‫به خاطر همینی که هستی
‫بی قید و شرط دوستت داشت
‫و باور کن یه درد بزرگ و طاقت فرسا
‫به جونم انداخت.
‫درسته، تو یه ذره دچار اختلال هستی،
‫اما تا اینجا پیش اومدی، درسته؟
‫و این کار هر کسی نیست.
‫باور کن.
‫من فقط دوست ندارم تنهایی کار کنم.
‫باشه، پس برای یکی دیگه هم حد و حدود مشخص کن
‫اون خانم جوون،
‫درسته اون هم مشکلات خودش رو داره.
‫اما ازت حمایت می کنه.
‫پس، ببین
‫کنار خودت نگهش دار.
‫دستشویی عمومی، نزدیک پله هاست.
‫شام هم ساعت 8 تا 9 سرو می شه.
‫صبح ساعت 6 اتوبوس میاد ‫و شما رو به بایگانی می بره،
‫و ساعت 3 بعدازظهر شما رو برمی گردونه.
‫این اتاق شماست، و این هم تختتونه.
‫تا 1ساعت دیگه هم باید بیایید پایین پیش بقیه گروه.
‫و خوش اومدید.
‫ممنون.
‫سفر به مرکز زمین و
‫با کفش راه رفتن روی خورشید، به همراه همه
‫حالا دلم می خواد زود‌تر بخونمش.
‫خوبه، اما کمی دمدمی مزاجن،
‫چون از این شاخه به اون شاخه می پرن و همش
‫بفرمائید تو.
‫- سلام، خانم. ‫- بفرمائید بشینید.
‫اون ها واقعا پر انرژی هستن و متأسفانه ‫دخترم اون ها رو آورده پیش من.
‫خب، چیکار می تونم بکنم؟ بندازمشون توی استخر؟
‫نمی شه که بندازمشون توی استخر. نمی شه.
‫بله، خیلی زیاد.
‫یه دفعه غیبت زد!
‫خب که چی؟
‫اوه!
‫هی!
‫این جوری نمی شه که یه دفعه ایی ‫و بی خبر غیبت بزنه، می شه؟
‫کی بهت اجازه داده بیای اینجا؟ از جونم چی می خوای؟
‫هان؟ مگه نگفتی در حد و اندازه تو نیستم؟
‫جالا چی می خوای؟ یه پرستار؟ ‫چی از جونم می خوای؟
‫گوش کن، گوش کن، هی!
‫گوش کن، گوش کن، گوش کن.
‫من یه قطعه گم شده دارم.
‫خب؟ همیشه یه قطعه گم شده داشتم.
‫اما حالا پیداش کردم.
‫هم تو این رو می دونی هم من.
‫و احساس خوشحالی می کنم، چون مطمئنم ‫که می تونم خیلی بهتر از این ها زندگی کنم.
‫پس دیگه... هیچ وقت ناپدید نشو، باشه؟
‫خودت گفتی.
‫خودت گفتی من مشکلم.
‫خودت گفتی ما دوتامون مشکلیم، 2تا مشکل لعنتی!
‫می دونی 2تا مشکل کنار هم چی می شن؟
‫- یه مشکل بزرگ. ‫- نه.
‫- یه مشکل بزرگ و ترسناک. ‫- نه، نه، نه. ما 2نفر
‫ما 2نفر می تونیم همدیگه رو درک کنیم،
‫که هیچ کس دیگه ای... به غیر از خودمون نمی تونه درکمون کنه
‫پس مهم نیست که من لکنت زبون دارم.
‫اصلا مهم نیست... چون از نظر تو
‫این چیزها اهمیتی نداره.
‫معلومه که اهمیتی نداره.
‫تو هم همین طور،
‫من هم حرف های مزخرفی که می زنی رو نمی فهمم،
‫اما اصلا برام مهم نیست.
‫چون از نظر من، تو خوبی.
‫چون تو آدم خوبی هستی، چون ‫همیشه ظاهر و باطنت یکیه.
‫تو آدم خوبی هستی، واقعا می گم،
‫همین طوری که هستی خوبی.
‫اما باز هم 2تا مشکلیم.
‫نه، نه، ما مثل
‫مثل پیتزا با انجیر هستیم.
‫مثل... مثل... مثل سرکه ،بالزامیک با شکلات هستیم
‫که به نظر میاد که با هم جور در نمیان،
‫اما در اصل همدیگه رو کامل می کنن
‫خب
‫میای از اول شروع کنیم، درسته؟
‫باشه، اما من می خوام شکلاته باشم.
‫آره.
‫اون روز من رو چی صدا کردی؟
‫- کی؟ ‫- اون روز بهم گفتی عزیزم؟
‫- من کی گفتم؟ ‫- چند بار هم گفتی.
‫مطمئنی من گفتم؟