‫همت سینگ!
‫همت، دیدی، ‫این بار من تماس گرفتم.
‫تماس گرفتم چون دلم واست تنگ شده بود.
‫خب که چی؟
‫تفنگت رو بنداز.
‫نه، همت، ‫ننداز.
‫چرا وایسادی؟
‫جناب بانرجی، اجازه بدین اول گزینه‌های ‫این موقعیت رو چک کنیم.
‫اگه همت تفنگش رو می‌نداخت،
‫همت و ویجای جفتشون کشته می‌شدن.
‫اگه همت تفنگش رو نمی‌نداخت...
‫ویجای حتما می‌مرد.
‫نکتۀ مهمی داشت که صبر کردی؟
‫هر نادونی می‌فهمه که ‫مانیندر ویجای رو می‌کشه.
‫داستان‌ها باید به روش خودشون بیان بشن.
‫ویجای!
‫ویجای...
‫ویجای!
‫هر انسانی اتفاقات زیادی رو ‫در زندگیش می‌بینه.
‫و از اون‌ها چیزهایی یاد می‌گیره.
‫متاسفانه، درسی که همت از زندگی گرفت، ‫بسیار فشرده بود.
‫اتفاقاتی که عرض یک هفته واسه اون مَرد افتاد
‫چیزهایی که اون از دست داد...
‫بعدش چی شد؟
‫اون شب سانکالپ چوداری ‫یه جشن بزرگ توی کلبه‌اش گرفته بود.
‫سلام قربان. ‫سفیر رسیدند.
مچکرم.
‫- می‌ری درو قفل کن. ‫- حتما قربان.
‫گفتی که دقیقا چی می‌خوای؟
‫قرارمون اینه:
‫مانیندر رو بده به من.
‫در عوضش، ‫جشنت رو خراب نمی‌کنم.
‫اسمت چیه؟
‫چطور؟
‫تو از طرف عزرائیل اومدی.
‫حداقل اسمت رو بدونم.
‫همت سینگ.
‫ منو از کجا پیدا کردی همت سینگ؟
‫شماره‌تون داخل تلفنی بود که ‫کاریشما داشت.
‫یک ساعت قبل یک تماس بی‌پاسخ دریافت کردین.
اینجوری پیداتون کردم.
‫بله جناب چوداری؟
‫دو تا حادثه توی کی‌یف اتفاق افتاده مانیندر.
‫اجتناب‌ناپذیر بود قربان.
‫زمانی ببینمتون توضیح می‌دم.
‫هر جایی می‌ری قشقرق به پا می‌کنی.
‫- اینجوری نیست قربان. ‫- وسط حرفم نپر.
‫کسی سراغته؟
‫بله.
‫جای پاکت امنه؟
‫بله.
‫کاریو که می‌گم بکن.
‫سریع برو فرودگاه.
‫ساعت 11 امشب به سمت دُبی پرواز داری.
‫یه نفر از سمت من میاد فرودگاه ‫و آدرس و بلیت هتل رو بهت می‌ده.
‫زمانی که رسیدی، ‫آفتابی نشو.
‫ساکت بمون.
‫فردا شب توی دبی می‌بینمت.
‫آرامشتو حفظ کن. ‫منتظر دستورات بعدی بمون، متوجه شدی؟
‫بله.
‫کارتون رو...
‫بله؟
‫زمانی نیستم به کسی زنگ نزنید ‫جناب چوداری.
‫واسه مرگ‌تون ارزش قائل شین.
‫بله قربان؟
‫ممکنه یه نوشیدنی خنک بیارین؟
‫بله قربان.
‫خانم‌ها و آقایان، ‫خواهشا سر جاهای خود بنشینید.
‫کمربندها رو ببندید، ‫ واسه پرواز آماده می‌شیم.
‫زمان پرواز از کی‌یف تا دُبی ‫5 ساعت و 10 دقیقه است.
عذرمیخوام.
‫آنوشکا.
‫[فرودگاه بین‌المللی دبی]
‫این هم از داستانِ ‫همت سینگ.
‫الان می‌تونین گزارش آماده کنین.
‫حرفی از آنیتا نزدی.
‫چه بلایی سرش اومد؟
‫یا سانکالپ؟
‫از سانکالپ هم حرفی نزدی.
‫آره فراموش کردم، عذر میخوام .
‫طبق دستورات همت سینگ، ‫آنیتا رو در یک خانۀ امن نگه داشتیم.
‫یک هفته بعد، ‫زمانی جناب همت به دهلی برگشت،
‫مستقیم به دنبال اون مکان رفت.
‫- مچکر عباس. ‫- شرمندم نکنین قربان.
‫همت!
عذرمیخوام
‫جدی معذرت می‌خوام همت.
‫همت...
‫عذر میخوام همت، متاسفم.
‫گوش کن...
‫ویجای مرده آنیتا.
‫مانیندر جلوی چشم‌هام اونو کشت.
‫می‌دونی مشکل کجاست؟
‫هر موقع به تو فکر می‌کنم،
‫یاد خیانت‌ات میفتم.
‫خیانتی که ویجای رو به کشتن داد.
‫بدیِ ماجرا اینجاست که نمی‌تونم دستگیرت کنم
‫چون داخل زندان بلاهای بیشتری سرت میارن
‫بلاهایی که فکرش رو نمی‌تونی بکنی.
‫خب، ‫بگو چیکار کنم؟
‫همت...
‫یه محبتی در حقم بکن.
‫منو بکش.
‫اینجوری که خیلی راحت می‌شه.
‫مجازاتمه.
‫اگه بگم...
‫- که من... ‫- بس کن!
‫خواهش می‌کنم همت.
‫من جدی دوستت داشتم.
‫اطلاع داشتیم اینجوری می‌شه.
‫بله.
‫درمورد سانکالپ چوداری هم پرسیدین.
‫جناب همت بهش قول داده بود،
‫سانکالپ چوداری تونست اون شب ‫از مهمونیش لذت ببره.
‫ولی دو ماه بعد،
‫جناب همت و آلن فولر، ‫یه صحبتی داشتند...
‫درمورد یک معامله.
‫روز بعد، سانکالپ چوداری، ‫واسه یک قرار ملاقات رفت و...
‫اطلاعاتی که از بستۀ مانیندر به دست آوردیم
‫تا چند ماه خواب رو از چشم‌هامون گرفت.
‫خانم میناکشی دوران پساانتخاباتِ دولتش رو ‫می‌گذروند.
‫این واسه شماست خانم.
‫همت هم در کمتر از 24 ساعت، ‫شغلش رو پس گرفت.
‫آلن فولر هم یک بسته رو به ‫دفترِ شاخۀ تحقیقات و تحلیل رسوند.
‫مجموعه‌ای از اشتباهات کوچیک،
‫توسط افرادِ بزرگ.
‫بعضی از رازها واسه همیشه دفن شدند.
‫همت هیچوقت واسه یک شغل ‫این همه معطل نمی‌کنه.
‫شاید واسه همین بود که یک سال بعد...
‫همت.
‫سلام.
مچکر.
‫داشتم رد می‌شدم، ‫گفتم یه سری بزنم.
‫امیدوارم دیروقت نباشه.
حالا یاد نگرفتی چجوری دروغ بگی.
‫چیز خوبیه.
‫کاش زودتر بهم می‌گفتی.
‫عذر می‌خوام ساروج.
‫هیچ موقع خودمو نمی‌بخشم.
‫ویجای...
‫شجاع‌ترین مردی بود که توی زندگیم دیدم.
بسیار متاسفم.
‫خب جناب، ‫این هم از داستان.
‫عجب داستانی بود.
مچکر.
‫خواهش می‌کنم.
‫مرسی عباس.
‫اگه کاری داشتیم بهت زنگ میزنیم.
‫حتما قربان.
‫- اجازه هست؟ ‫- بله حتما.
‫بسیار مچکر قربان.
‫ماشینو بگیر.
‫خب، جناب بانرجی.
‫داستان همت چی می‌شه؟
‫اون آدم خوبیه.
‫باید بهش احترام گذاشت.
‫دیگه چقدر بهش احترام بذاریم؟
‫می‌خندین؟
‫جناب چادا،
‫یه استاد داشتیم ‫داخل دانشگاه «پرزیدنسی»،
‫یاد یکی از حرف‌هاش افتادم.
‫چی؟
‫«مبتدی‌ها، نباید باتجربه‌ها رو قضاوت کنند.»
‫یه دقیقه .
‫ذکر خیرتون بود قربان.
‫فعلا کارشون باهات تموم نشده؟
‫تازه تموم شده.
‫- عجله کن پس. ‫- دارم میام.
‫[مکانی در نپال]
‫الو؟
‫- فاروق. ‫- قربان!
‫چرا دیروز تماس نگرفتی؟
‫گفتم که پنج‌شنبه‌ها ‫هر طوری شده تماس بگیری.
‫عذر میخوام قربان. یادم رفت. ‫یه جایی درگیر بودم.
‫همه چی خوبه؟
‫عالیه قربان. ‫بعدا بهتون زنگ میزنم .
‫خداحافظ.
‫باشه، خداحافظ.
‫رفقا باور کنین دقیقا می‌خوام ‫همینو توضیح بدم...
‫من بردم.
‫من بردم!
‫نه، من بردم.
‫- من چی؟ ‫- تو که همیشه بازنده‌ای.
‫- آره. ‫- تو باختی.
‫- عین همیشه باختی. ‫- من که دیدم تقلب کردین.
‫- تو تقلب کردی. ‫- نه...
‫- من اینو داشتم، و بردم. ‫- این چه حروفیه...
‫عذر میخوام قربان، یادم رفت. ‫یه جایی درگیر بودم.
‫و حرکت!
‫ادامه بدین!