‫مامان!
‫مامان، نگاه کن!
‫ببین چی پیدا کردم
‫اسمش رو گذاشتم آلفرد. ‫به‌نظرت بهش میاد؟
آره واقعاً
‫به‌نظرت بهتر نیست ولش کنی؟
‫بعید می‌دونم آلفرد دلش بخواد ‫توی همچین قفسی باشه‌ها
‫پس چطور بزرگ‌شدنش رو ببینم؟
‫متأسفانه نمی‌بینی
‫بعضاً چون نمی‌تونیم یه چیزهایی رو تاابد ‫پیش خودمون نگه داریم، باید ازشون دل بکَنیم
‫یه روز برای خودت مَردی میشی؛
‫اون‌وقت من هم باید ازت دل بکنم
‫چون نمی‌تونم تاابد پیش خودم نگهت دارم
‫دیوونه‌بازی درنیار
‫من همیشه پیش تو و بابایی می‌مونم
‫مامان!
‫بیدار شو
‫پدرت حتماً همه چیزو ‫راجع‌به من بهت گفته
‫ولی احتمالاً به اینکه واقعاً چرا ‫سر از اینجا درآوردیم اشاره‌ای نکرده
‫خودم و خودت رو میگم
‫نگاهشون کن
‫اونها می‌خواستن گذشته‌شون رو فراموش کنن؛ ‫برای همین راهی این سفر شدن
‫حالا اونها هم اینجا گیر افتادن
‫مادرت گولت زده
‫همه‌مون رو فریب داده
‫و فقط خودش می‌تونه ‫ما رو از اینجا خلاص کنه
‫اگر دست و دلت نلرزه، ‫می‌تونم حقیقت رو بهت نشون بدم
‫♪ آهنگ White Rabbit ♪ ‫♪ از Jefferson Airplane ♪
‫« کـلـیـد »
‫آیک
‫اون کجاست؟
‫چطور من رو سوار پرومتئوس کرد؟
‫دروغ بسه دیگه. ‫اون واقعاً کیه؟
‫اون…
‫شوهرمه
‫پسری رو هم که توی پرومتئوس ‫پیدا کردیم، پسر منه
‫چی؟
‫ولی هیچ‌کدومش رو یادم نمیاد
‫می‌دونم خیلی عجیبه، منتها پدرم
‫صاحب کارخونۀ کشتی‌سازیه؛
‫انگار کاری کرده یادمون بره ‫اصلاً چرا اومدیم اینجا
‫چی گفت؟
‫قوانینی بر جهان ما حاکمه، ‫که نمیشه دورشون زد
‫ولی هیچی توی این دنیا ‫تابع منطق نیست
‫اینجا
‫این کشتی واقعی نیست
‫خیال واهیه، وَهمه
‫شبیه‌سازیه
‫داری چرت میگی
‫یادت میاد چطور ‫سوار این کشتی شدی؟
‫معلومه که یادم میاد
‫امکان نداره
‫چی؟
‫چی گفت؟
‫می‌پرسه یادمون میاد ‫چطور سوار این کشتی شدیم
‫چی؟
‫خواهشاً میشه بحث‌تون رو ‫برام توضیح بدین؟
‫فکر می‌کردم فقط ‫واسه منـه… ولی نه انگار
‫واسه همه‌مونـه
‫« هنری »
‫علتش رو نمی‌دونم،
‫ولی هیچ‌کدوم‌مون بی‌دلیل نیومدیم اینجا
‫شو…
‫شوهرت
‫اون آوردتمون اینجا؟
‫اون برای پدرت کار می‌کنه؟
‫به‌نظرم هدفِ اون کمکه
به‌نظرم می‌خواد از اینجا خلاص‌مون کنه
‫گوه توش
‫یالا
‫یالا، جونِ من
‫تو رو خدا کار کن!
‫مغز انسان ساختار خیلی پیچیده‌ای داره
‫چه بسا به هر دری بزنیم ‫تا خاطرات مزاحم‌مون رو فراموش کنیم،
‫ولی باز هم نتونیم اونها رو کامل ‫از ذهن‌مون پاک کنیم
‫اون خاطرات بخشی از هویت‌مونن
‫با بند بند وجودمون عجین شده‌ن
‫وقتشه به یاد بیاری
‫حقیقت تو پشت این دیوارهاست
‫دلیلی نداره بترسی
‫اینها واقعی نیست
‫یادت میاد؟
‫داره پخش میشه
‫تا درست بهمون نگی اینجا چه خبره
‫یه قدم دیگه هم برنمی‌دارم
‫اصلاً چرا باید هنوز بهت اعتماد کنیم؟
‫این کشتی مال پدرته
‫حتماً از یه چیزی خبر داری
‫اصلاً اینجا چیکار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم
‫فقط یادمه قبل از اینکه ‫توی کربروس بیدار بشم
‫یه پاکت نامه جلوی خونه‌م ‫پیدا کرده بودم
‫گمونم از طرف برادرم بود
‫این توش بود
‫نمی‌دونم چطور، ولی پدرم یه‌جوری ‫حافظه‌م رو پاک کرده
‫هویت خودم و اتفاقاتی که افتاده رو ‫از ذهنم پاک کرده
‫ولی به‌نظرم این کلیدِ هر جا که باشه،
‫حافظه‌م رو برمی‌گردونه،
‫و همه‌مون رو از اینجا خلاص می‌کنه
‫مادر درست می‌گفت
‫ما ابداً نباید سوار این کشتی می‌شدیم
‫حالا همه مُردن
‫اولک مُرده
‫مادرم مُرده
‫من دیگه یه لحظه هم اینجا نمی‌مونم
‫من از کشتی پیاده میشم
‫راست میگه
‫باید یه قایق‌ نجات‌ بندازیم تو آب. ‫نباید تو این کشتی کوفتی بمونیم
‫متوجه نیستی، نه؟
‫جایی نیست که بریم
‫نه این کشتی واقعیه، نه اون اقیانوس
‫همه چیز توی ذهن‌تونه
‫شک ندارم زن باهوشی هستی
‫تحصیلات پزشکیت و
‫مخالفتت با سنت‌ها و ‫محدودیت‌های زن‌ها رو تحسین می‌کنم
‫ولی این حرف‌هات تو کَتِ خودت هم نمیره
‫با هیچ منطقی جور درنمیاد
‫بیا از این کشتی پیاده بشیم
‫وایسا، کجا میرید؟
‫از کشتی پیاده میشیم. ‫اگه می‌خوای تو هم بیا
‫می‌خوان از کشتی پیاده شن
‫بیا بریم
‫خودت دیدی‌شون
‫پیکان‌ها رو میگم
‫خاطرات خودت، من
‫حرف‌هامو باور می‌کنی؟
‫کجا رفت؟
‫به‌نظرت اونجاست؟ ‫فکر می‌کنی پدرت توی حافظۀ خودته؟
‫دفترش سر جاش نبود. ‫ولی گفت می‌دونم کجاست
‫نه!
‫چطوری خودمون رو برسونیم تیمارستان؟
‫دنبالم بیا
‫این خاطرات اونه
‫من توی تمام این عکس‌ها هستم؛ ‫ولی هیچ‌کدومش رو یادم نمیاد
‫نگاه‌شون که می‌کنم ‫احساس خاصی ندارم
‫ازدواجت رو یادت نمیاد؟
‫اگر اینها همه‌ش وهمه، ‫ممکنه خاطرات اون هم توهم باشه؟
‫از کجا معلوم راستش رو بگه؟
‫پسره گفت که یه خالق درکاره. ‫یکی که تمام اینها رو درست کرده
‫پدرت
‫به‌نظرت اون اینجا رو به‌وجود آورده؟
‫هر کی که درستش کرده باشه، ‫باید یه‌جور منطق پشتش باشه
‫یه طرحی
‫یعنی یه الگو داره؟ یه‌جور نقشه؟
‫بخش‌های مختلفی از ذهن انسان ‫میزبان خاطراتشن
‫ولی گذرگاه‌های عصبی ‫حکم پل ارتباطی بین‌شون رو دارن
‫وقتی بوی خاصی رو حس می‌کنی،
‫ممکنه خاطرات زیادی که با اون بو مرتبطن ‫برات تداعی بشن
‫پس شاید اینجا هم همینه…
‫یه‌جور تقلید از ذهن انسان،
‫که قسمت‌های مختلفش به هم وصلن
‫چه خبره؟
‫بیاید ادامه بدیم
‫لعنتی
‫داره تکون می‌خوره
‫گوه توش
‫این دیگه چیه؟
‫یالا! از این طرف!
‫بیاید بریم! یالا!
‫کجا رفتن؟
‫آهای!
‫شاید اون دکتره درست می‌گفت، نه؟
‫ماجرا هر چی که باشه، ‫من از این کشتی پیاده میشم
‫حتماً یه راه خروجی هست
‫وایسا. کجا میری؟ ‫تا الان کم تلفات ندادیم!
‫باید برگردیم. ‫باید دکتر و ناخدا رو پیدا کنیم
‫حتی در صورت حذف خاطرات ‫توی این شبیه‌سازی،
‫حواس‌مون باز هم نسبت به ‫محرک‌ها واکنش نشون میدن
‫ذهنت شاید اتفاقاتِ توی اون اتاق رو ‫فراموش کرده باشه
‫ولی جسمت نه
‫حقیقت رو بهت نشون میدم
‫بهم اعتماد کن
‫بشین
‫می‌دونم خیال می‌کنی ‫مادرت اینجا گیر افتاده
‫ولی اینجا زندان اون نیست
‫زندان توئه
‫شاید دردت بگیره
‫نمی‌تونی جلوی مرگش رو بگیری، مورا
‫مورا؟
‫مامان؟
‫بابا؟
‫مورا، خودت هم می‌دونی این کار اشتباهه
‫چرا صدام رو نمی‌شنوین؟
‫مامان، اینجا چه خبره؟
‫- مامان! ‫- خواهش می‌کنم
‫- باید ازش دل بکَنی
‫مامان! مامان!
‫- نمی‌تونم ‫- مامان، مامان، جونِ من!
‫مامان، تو رو خدا! ‫مامان، نه!
‫- نگران نباش، عزیز دلم ‫- نه! نه، مامان، تو رو خدا!
‫- اصلاً نترس ‫- نه! نه!
‫- یادت میره. بهت قول میدم ‫- نه! تو رو خدا، نه!
‫یادت میره همچین اتفاقی افتاده
‫تنها راهش همینه. ‫فقط این‌جوری می‌تونیم کنار هم باشیم
‫نه! نه!
‫تو رو خدا! نه!
‫حقیقت رو دیدی، مگه نه؟
‫تو این شبیه‌سازی گیر افتادی ‫تا مادرت بتونه جلوی مرگت رو بگیره
‫داری دروغ میگی. ‫اینها خاطرات من نیست
‫اینها رو خودت به ذهنم اِلقا کردی
‫وقتی مادرت هم‌سن خودت بود…
‫یه مقاله راجع‌به تمثیل غار افلاطون ‫توی اتاق مطالعۀ من پیدا کرد
‫سنش درحدی نبود که ‫مفهوم انتزاعیِ مدنظر افلاطون رو درک کنه
‫با این وجود، بارها و بارها خوندش
‫یه دیدگاه بود که
‫دنیاش رو زیر و رو کرد
‫این باور که دانش ما محدوده
‫و هیچ‌وقت به جوابِ این سوال که ‫آیا ظاهر و باطن پدیده‌ها یکیه نمی‌رسیم
‫انگار که ما تو خوابیم؛ ‫و از ذات کائنات بی‌خبر
‫یه شب مادرت اومد پیشم و گفت:
‫«اگر استدلال افلاطون درست باشه،
‫از کجا معلوم که دنیامون واقعیه؟
‫از کجا معلوم که حقیقت واقعی
‫خارج از زندگی ما نیست؟»
‫دختری توی اون سن رو چه به این فکرها
‫من بهش نگاه کردم و ازش پرسیدم:
‫«مگه خدا همین نیست؟
«‫مگه خدا خالق این هستی نیست؟
‫چند لحظه بهش فکر کرد
‫بعد جواب داد:
‫«پس دنیایی که خدا توشه واقعیه؛
‫ما فقط حکم عروسک‌خونه‌ش رو داریم.
‫اون‌وقت، کی خدا رو آفریده؟
‫این سؤال تاابد ادامه پیدا نمی‌کنه؟»
‫انگار که اینجا یه عروسک‌خونه‌ست
‫و برای تو درست شده
‫داری دروغ میگی
‫پدرت می‌خواد این‌طور فکر کنی
‫ولی اون بهت دروغ می‌گفته
‫جفت‌شون بهت دروغ گفتن
‫البته یه راه خروج هست
‫کلیدش دست مادرته
‫« بیدار شو »
‫درها، درها کجان؟
‫دری وجود نداره. ‫درها چی شدن؟
‫یه در اونجا هست
‫زود باش، از این سمت
‫نه!
‫آهای. هِی، تو!
‫لطفاً وایسا منم بیام!
‫یالا!
‫منتظرم بمون
‫اینجا کجاست؟
‫نمی‌فهمم
‫نمی‌فهمم اینجا چه خبره
‫نه. نه
‫نه!
‫ما کجاییم؟
‫حتماً دروغه
‫قربان
‫سیستم مرکزی رو هک کرده
‫گمونم در تلاشه ‫ساختار شبیه‌سازی رو عوض کنه
‫داره شکل اشیاء رو تغییر میده ‫تا ردِّش رو بپوشونه
‫می‌خواد بدون اینکه کلید رو ‫به ما بده بیدارش کنه
‫تاابد اینجا گیر می‌افتیم
‫پیداش کن
‫کلید رو ازش بگیر
‫چشم، قربان
‫کسی اون توئه؟
‫اینجا کجاست؟
‫چطور سر از اینجا درآوردیم؟
‫کمک!
‫کلمونس!
‫اونجاست
‫نمی‌خوام بمیرم
‫- لینگ یی! ‫- می‌می!
‫از اینجا خلاصم کنید!
‫نه!
‫نرو!
‫نرو. بهم کمک کن!
‫چرا داری کدها رو دستکاری می‌کنی؟
‫داری ویروس رو ‫تو کل برنامه پخش می‌کنی
‫چی رو می‌خوای قایم کنی؟
‫رامیرو!
‫- آنجل! ‫- رامیرو، کمک، بهم کمک کن!
‫نمی‌فهمم. چطور زنده موندی؟
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫- کلمونس! ‫- لوسین؟
‫از اونجا میاریمت بیرون!
‫اولک
‫چیزی نمیشه
‫اولک!
‫یا خدا
‫بیا
‫باید از اینجا بریم!
‫پدرت احمقه
‫با تلاشش برای هک کُدها ‫کل شبیه‌سازی رو نابود می‌کنه
‫خیال می‌کنی پدرت بهت اهمیت میده
‫ولی این کارش به‌خاطر تو نیست، ‫واسه اونه
‫اگه مجبور به انتخاب ‫بین تو و مادرت میشد،
‫همیشه اونو انتخاب می‌کرد
‫تمام خاطرات‌مون بهم مرتبطن
‫پدرت چطوری این کارو می‌کنه؟
‫چطور وارد ذهن‌مون شده؟
‫نمی‌دونم
‫ولی مطمئنم که پدرم ‫یه بلایی سر حافظه‌م آورده
‫توی اون ساختمون
‫اولک!
‫چطور اومدی اینجا؟
‫آنجل. اونو دیدی؟ ‫افتاده بود تو چاه…
‫اولک؟ اولک رو ندیدی؟
‫چی شده؟
‫کسی اولک رو ندیده؟
‫اون نمُرده!
‫چی؟
‫همین الان اینجا بود!
‫یعنی چی؟
‫آنجل؟
‫- آنجل؟ ‫- هی، کجا میری؟
‫کجا داره میره؟
‫نمی‌دونم. ولی موتورخونه باید این سمت باشه
‫بریم!
‫نمی‌فهمم
‫دفتر پدرم باید یه جایی باشه
‫عمراً این چیزها رو باور کنم. ‫همه‌ش کابوسه
‫این کابوس نیست
‫دنیل، اون گفت «شبیه‌سازی»؛ ‫انگار که اینجا یه واقعیت ساختگیه
‫و همه‌مون توش گیر افتادیم
‫خیلی عجیبه
‫عجیب اینجاست که هنوز نفهمیدی چی به چیه
‫جای تو بودم این کارو نمی‌کردم
‫تو خبر داشتی
‫از اولش می‌دونستی قضیه چیه
‫کلید
‫وقت این کارها رو نداریم
‫این شبیه‌سازی خراب شده
‫داره از هم می‌پاشه
‫چیزی که می‌خوام رو بده
‫کلیده رو بده
‫شرمنده، ناخدا
‫نه!
‫نه، نه! زنده شو
‫زنده‌ش کن. خواهش می‌کنم!
‫شدنی نیست
‫تو رو خدا!
‫زنده شو
‫آیک
‫پاشو
‫پدرت منتظرته
‫حالت خوبه؟
‫می‌دونه باهاش چیکار کردی
‫باهات چیکار کردم؟
‫الیوت، خواهش می‌کنم
‫چرا یادم نمیاد؟
‫هنوز هم سؤالت اشتباهه
‫بس کن! تمومش کن!
‫من دخترم. آخه کدوم پدری ‫همچین کاری می‌کنه؟
‫کلیده
‫دست توئه؟
‫منو تحت‌نظر داشتی
‫از اولش
‫واسه همین کیاران اون نامه رو فرستاد. ‫فهمید چیکار کردی
‫برادرم کجاست؟
‫چه بلایی سر کیاران آوردی؟
‫باور کن، لازم نیست نگران اون باشی
‫بازی‌های کوفتیت رو تموم کن و ‫بگو تو این خراب‌شده چه خبره
‫چه خبره؟
‫چطور این کارو کردی؟
‫هر کس که پا به این دنیا میذاره ‫یا جویاست یا گُریزگرا
‫چه سعادتی بالاتر از اینکه گریزگرا باشی
‫از طرفی، جویندگی
‫ارمغانی جز عذاب نداره
‫عطش یادگیریِ بیشتر ‫فرد جویا رو وادار می‌کنه تا
‫هر دری رو باز کنه و ‫پا به تاریک‌ترین خلأها بذاره
‫برخلاف برادرت، ‫تو ذاتاً جویا بودی،
‫و ای کاش که نبودی
‫تو می‌خواستی از شر رنجت خلاص بشی، ‫ولی تهش باز هم عذاب به بار آوردی
‫بس کن!
‫اینم یکی از بازی‌های ذهن مریضته
‫زیادی منو دست‌بالا می‌گیری
‫ذهن مریض من این بازی رو راه ننداخته
‫خودت راهش انداختی
‫خالق تویی
‫دروغ میگی. این‌طور نیست
‫خودت اینجا رو درست کردی. ‫با شوهرت. طراحش خودتونید
‫خودت این مسیر رو به همه تحمیل کردی
‫همه‌شون به‌خاطر خودت ‫توی این چرخه گرفتار شدن
‫من از این خراب‌شده میرم
‫ولی تو باید باز همه چیز رو فراموش کنی
‫هر حرفی بهت زده اشتباهه. ‫من اینجا رو درست نکردم
‫من خالق اینجا نیستم!
‫من اینجا رو نساختم!
‫نترس
‫این اتفاق‌ها از ذهنت پاک میشن
‫درست مثل دفعه‌های قبل
‫نمیذارم از اینجا خلاص بشی
‫آنجل؟
‫امکان نداره واقعی باشه
‫وقتشه بیدار شی
‫چرا کار نمی‌کنه؟
‫اون کدها رو عوض کرده
‫شبیه‌سازی خراب شده
‫اینجا چه خبره؟
‫حذف شبیه‌سازی
‫تا ۱۰، ۹، ۸
‫۷، ۶
‫۵، ۴
‫۳، ۲
‫۱ و ۰ ثانیه
‫جواب داد
‫اینجا کجاست؟
‫اینها واقعیه؟
‫نه
‫این اولین شبیه‌سازی‌ایه ‫که درست کردیم
‫اینجا خونه‌مونه، با اینکه از خونه دوره
‫ما اینجا رو درست کردیم؟
‫پس چرا یادم نمیاد؟
‫اینش مهم نیست
‫من اینجا چیکار می‌کنم؟
‫اشیاء داخل شبیه‌سازی ‫صرفاً نمود کدها هستن
‫اینها حکم ظاهر رو دارن، ‫درست مثل بقیۀ چیزها
‫من مقادیرشون رو با هم عوض کردم
‫برنامه‌شون رو از اول نوشتم
‫این بار، سرنگ نه برت گردوند به اول چرخه، ‫نه حافظه‌ت رو پاک کرد
‫آوردت اینجا
‫من اشیاء رو جابجا کردم
‫دیگه هرمی که دست پدرته کارایی نداره
‫کلیده هم همین‌طور
‫الان کد خروج توی حلقۀ ازدواجته
‫این بار،
‫از اینجا خلاص میشی
‫وقتی اینجا بودی،
‫برادرت کنترل کل برنامه رو به دست گرفت
‫- برادرم چیکار کرد؟ ‫- همه چیز دست اون بوده
‫من بارها به هر دری زدم ‫که از اینجا خلاصت کنم
‫خیال می‌کردم پدرم همه چیز رو کنترل…
‫اون هم عین بقیه اینجا گیر افتاده
‫نمی‌دونم برادرت کِی از کارم سر درمیاره
‫ولی باید الان بری
‫قضیه خیلی بزرگ‌تر از چیزیه ‫که فکر می‌کنی
‫باید بیدار شی
‫باید جلوش رو بگیری،
‫وگرنه همه چیز از دست میره
‫بیدار که بشم پیشمی؟
‫همیشه
‫همیشه کنارتم
‫♪ آهنگ Starman ♪ ‫♪ از David Bowie ♪
‫« امیدوارم قبل از اینکه به واقعیت برسی ‫قهوه‌ت اثر کنه »
‫« پروژۀ پرومتئوس »
‫« مأموریت بقا به ‫۴۴.۳۷۵۷۶۰ - ۴۲.۰۴۳۲۴۰ »
‫« تعداد مسافران: ۱۴۲۳ » ‫« تعداد خدمه: ۵۵۰ »
‫« تاریخ: ۱۹ اکتبر ۲۰۹۹ »
‫در حال دریافت پیام
‫« کیاران: سلام خواهر »
‫« به واقعیت خوش اومدی »