‫مورا؟
‫بیدار شـو
‫مورا، تو اونجایی؟
‫مورا، بذار بیام بیرون!
‫خاموش‌سازی شروع شده!
‫وقت زیادی نداریم! وگرنه دوباره همه‌مون می‌میریم.
‫دستگاه من کجاست؟
‫مورا؟
‫التماست می‌کنم!
‫لطفاً.
‫دستگاهم رو می‌خوام! لطفاً.
‫مـورا!
‫ ♪ یک قرص بزرگ‌ترت می‌کنه ♪
‫ ♪ و یک قرص کوچیکت می‌کنه ♪
‫ ♪ و قرص‌هایی که «مادر» بهت می‌ده ♪
‫ ♪ اصلاً هیچ کاری نمی‌کنن ♪
‫ ♪ وقتی که منطق از بین رفته ♪
‫ ♪ و تناسب دنیا به هم خورده ♪
‫ ♪ «شوالیه سفید» وارونه صحبت می‌کنه ♪
‫ ♪ و «ملکه قرمز» عقل و سرش رو از دست داده ♪
«1899»
[طــوفــان]
‫[بیــداری - نوشته کیت شوپن]
‫کشتی داره از هم می‌پاشه.
‫هیچکس از همچین طوفانی جون سالم به‌در نمی‌بره!
‫باید ناخدا رو پیدا کنیم!
‫ما که هیچ کدوم بلد نیستیم ‫این کشتی رو هدایت کنیم.
‫خدا داره ازمون انتقام می‌گیره!
‫اگه خدا واقعاً وجود داره و ‫همچین قشرقی رو به‌پا کرده،
‫حتماً دیوونه‌ای چیزیه!
‫باید بچه‌های موتورخونه رو خبر کنیم!
‫موتورــ...موتورخونه؟
‫اره، خدمه کشتی اونجاـن.
‫اون مردیکه عوضی، اون می‌دونه ‫باید چیکار کنیم.
‫چی می‌گی؟
‫بلاخره می‌رین ناخدا کوفتی ‫رو پیدا کنین بیارین یا نه؟
‫واقعاً مسخره‌ست.
‫می‌شه لطفاً یکی بگه چه غلطی کنیم الان؟
‫باید بریم دنبال ناخدا.
‫همینطور خانم فرانکلین.
‫حالت خوبه؟
‫فکرکنم دریــازده شدم.
‫چیز خاصی نیست.
‫عجله کنید؛ باید یکی رو پیدا کنیم بیاد ‫بشینه پشت این کشتی.
‫می‌شه زر زر کردن رو بس کنین؟
‫یالا.
‫تو نمیای؟
‫برو خانم فرانکلین رو بیار.
‫حالم خوب می‌شه.
‫اگه...
‫ناخدا رو ندیدین؟ دارم دنبالش می‌گردم.
‫فکرمی‌کردم پیش شماست.
‫ناخدا کجاست پس؟
‫- مگه این پایین نبود؟ ‫- این پایین؟
‫اصلاً مگه جایی رفت؟
‫منظورم اینه فکرمی‌کردم برگشته سمت عرشه کشتی.
‫اون پسره، پیداش کردین؟
‫خانم فرانکلین؟
‫حالتون خوبه؟
‫بقیه کجاـن؟
‫همه دارن دنبال ناخدا می‌گردن.
‫- اینجا نبود؟ ‫- نه!
‫- این چیه؟ ‫- اگه جـات بودم اصلاً بهش دست نمی‌زدم.
‫فکر کردم شاید تو بتونی بهم بگی چیه!
‫تو عمرم چیزی مثل این ندیدم.
‫فکرکنم دارم می‌میرم.
‫- همه‌مون می‌میریم. ‫- نه نمی‌میری!
‫کسی چیزی‌ش نمی‌شه! ‫فکرکن همه این‌ها یه کابوسه که تموم می‌شه.
‫چی؟ چی‌ می‌گی تو؟
‫شاید حافظه‌ش برگشته.
‫وایسا! صبرکن. لطفاً.
‫نـه! خانم فرانکلین.
‫نـه! توروخدا! توروخدا تنهام نذار!
‫کدوم گوری رفتی حروم‌زاده؟
‫آیک؟
‫می تونم کمک‌تون کنم؟
‫با آیک کار دارم. آیک لارسن.
‫گُم شدی؟
‫متوجه نمی‌شم...
‫حالت خوبه؟
‫می تونم کمک‌تون کنم؟
‫گُم شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫می تونم کمک‌تون کنم؟ ‫گُم شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫می تونم کمک‌تون کنم؟ ‫گُم شدی؟
‫حالت خوبه؟
‫کم کم غرق می‌شیم.
‫خدا می‌خواد مجازاتمون کنه!
‫خــدای تو،
‫بخشش تو کارش نیست.
‫بی‌رحم و کَله‌شقه!
‫اینا هیچ فایده‌ای نداره پدر.
‫توی این آب، کسی غرق نمی‌شه.
‫از سرما یخ می‌زنی!
‫فهمیدی؟ یخ می‌زنی می‌میری!
‫باید ادامه بدیم.
‫یالا بریم.
‫تووه؟
‫چرا با این آدم‌ها همراه شدی؟
‫اون یارو اصلاً کشیش نیست.
‫اون زنیکه هم هرزه‌ دیوونه‌ای بیش نیست.
‫این اتفاق خواست خداست.
‫- من جایی نمیام. ‫- کافیه!
‫بس‌کن.
‫خدا از ما محافظت نمی‌کنه.
‫ما رو واسه پیروی ازش انتخاب نکرده.
‫و همه‌مون خوب می‌دونیم که نـه من ‫فرزندش رو باردارم...
‫نـه تو صدای خدا رو توی گوشت می‌شنوی.
‫دیوونه شدی!
‫تووه! تووه!
‫نمیای؟
‫تو برو.
‫نـه.
‫نه. نه!
‫چیزی نمی‌شه.
‫نه.
‫برو.
‫لوسـین؟
‫چی شده؟ خوبی؟
‫خوبم. خوبم.
‫کلمونس؟
‫از همه طرف موج می‌زنه! ‫همه‌طرف.
‫هیچکس روی عرشه نیست.
‫ناخدایار رفت؛ ناخدا هم هنوز پیداش نشده.
‫اولک، تو می‌تونی کشتی رو هدایت کنی.
‫مجبوریم مستقیم بریم توی دل طوفان، مستقیم!
‫اگه بدنه کشتی همینطور محکم به ‫امواج برخورد کنه، کشتی تیکه‌تیکه می‌شه.
‫اول باید حواس‌مون باشه موتورها خاموش نشن، ‫وگرنه کلاً به‌گا رفتیم.
‫هی! کجا می‌ری؟
‫باید دیوارهای آبگیر رو ببندیم، ‫وگرنه آب همه‌جا نفوذ می‌کنه.
‫من کمکت می‌کنم.
‫لینگ ئی!
‫من باید برم رو عرشه!
‫هرجا بری باهات میام!
‫کجا بودی؟
‫ببخشید، ببخشید.
‫به محض این‌که تونستم اومدم
‫دوباره داره اتفاق میفته.
‫دوباره دارن شبیه‌سازی رو خاموش می‌کنن.
‫اما حق با تو بود، ‫ هیچوقت تا اینجا پیشروی نکرده بودیم.
‫هنوز یه امیدی هست...
‫تونستی کُد رو پیدا کنی؟
‫هـوم؟
‫هنوز چیزی یادش نمیاد.
‫اما باید اون رو از اینجا ببریم بیرون تا یک‌بار ‫واسه همیشه به این اتفاق پایان بدیم.
‫باید اون کُد رو پیدا کنی.
‫باید یادش بیاد کُد کجاست!
‫برای جلوگیری از خاموش‌سازی ‫ باید دستگاهم رو پیدا کنم.
‫بابا؟
‫این دفعه حتماً بیدار می‌شه.
‫مطمئنم!
‫پیدات کردم!
‫«29 دقیقه تا آغاز خاموش‌سازی»
‫[پیام خود را وارد کنید]
‫[پیام شما ارسال شد]
‫باید سُکان رو نگه داریم.
‫محکم‌تر!
‫نـه!
‫ببخشید که مجبور شدی اینطوری بفهمی...
‫اسمش الیوته!
‫پسر ماست.
‫ممکن نیست.
‫من نمی‌تونم بچه‌دار بشم.
‫دکترها گفتن من نمی‌تونم بچه‌دار بشم.
‫شاید خاطره اشتباهی اومده به ذهنت.
‫اگه بچه داشتم حتماً یادم می‌موند.
‫پس چرا یادم نمیاد؟
‫چون خودت می‌خواستی فراموش کنی!
‫اگه پسر داشتم حداقل گوشه دلم یه حسی می‌کردم.
‫چرا هیچ حسی ندارم؟
‫چون می‌خواستی از اون درد و رنج خلاص بشی.
‫چـرا؟
‫می‌دونم که یادت میاد!
‫یه جایی توی ذهنت،
‫می‌دونم که می‌تونی به یاد بیاری.
‫واقعی نیست! تو واقعی نیستی.
‫تو اینجا زندانی شدی! همه‌تون زندانی شدید.
‫کجا زندانی شدیم؟
‫خودت گفتی.
‫هرگز نمی‌فهمیم که محرک‌های مغزمون ناشی از...
‫واقعیت‌ها هستن یا ساختار های تعبیرپذیر!
‫ساختار تعبیرپذیر؟
‫هیچ‌کدوم از اینا واقعی نیست.
‫اینجا مثل یه...شبیه‌سازیه!
‫افسانه «غـار افلاطون» رو نشنیدی؟
‫مثل این می‌مونه سایه خودت رو، روی ‫دیوار ببینی و فکرکنی خود واقعی‌ت هستی.
‫اما وقتی که به خودت واقعی‌ت نگاه می‌کنی،
‫می‌بینی نسخه واقعی خودت باعث ‫ایجاد اون سایه شده.
‫واقعیت رو می‌بینی.
‫تو فراموش کردی!
‫واقعیت‌ها رو فراموش کردی.
‫اما باید به‌یادشون بیاری.
‫باید از خواب غفلت بیدار شی.
‫وگرنه بعداً هیچ‌جایی وجود نداره که درش بیدار شی،
‫و فهم و هوشیاری‌ات برای همیشه اینجا زندانی می‌شه.
‫زیاد وقت نداریم.
‫قبل از اینکه دوباره اتفاق بیفته باید از اینجا بریم.
‫[ویرجینیا]
‫«چیزهایی که گم‌گشته اند، آشکار خواهند شد»
‫«تا خاموشی بعدی....»
‫قربان!
‫اون می‌دونه پسره کجا قایم شده!
‫بیا.
‫دارن شبیه‌سازی رو از کار می‌اندازن.
‫یه کُد وجود داره، کُد لغو شبیه‌سازی.
‫قبل از اینکه یه شبیه‌سازی جدید شروع بشه، ‫فقط با استفاده از اون می‌تونیم فرار کنیم.
‫یه جایی تو این کشتی‌ـه! باید یادت بیاد کجاست.
‫نمی‌فهمم، چرا من باید جاش رو بدونم؟
‫سعی کن یادت بیاد.
‫خودت قایمش کردی؛ بعد هم به ‫خواست خودت فراموشش کردی.
‫اینجا...اون کُد می‌تونه شبیه هرچیزی باشه.
‫یه در، یه کلید، یه دکمه! هرچیزی...
‫نمی‌دونم کلید چیه!
‫تمام این مدت پیشت بوده؟
‫مال من نیست. همراه یه نامه برام فرستاده شد.
‫فکرکنم از طرف برادرم...
‫این دفعه دیگه بیدار می‌شی! قول میدم.
‫کلمونس؟
‫لوسین؟ لوسین.
‫نـه! داروت.
‫لوسین. شیشه داروت! کجاست؟ کجاست؟
‫شیشه‌های داروت کجاـن؟
‫تو یه جعبه‌ست، توی کابین‌مون... ‫عجله‌کن.
‫کمکم کن ببریمش.
‫خب...
‫فکرکنم الان دیگه همه‌چی ‫به ما بستگی داره.
‫این چیه دیگه؟
‫مثل هر برنامه‌‌ دیگه‌ای،
‫یه‌سری کُد تقلب و میانبرهای ‫مخفی توی شبیه‌سازی داریم.
‫بهم اعتماد کن، وقتی بیدار شدی ‫همه این‌ها رو متوجه می‌شی.
‫هویت‌ـم، یعنی دستگاهم... ‫هنوز پیشته؟
‫[دستگاه شناسایی شد]
‫«خاموش‌سازی شبیه‌سازی تا 11 دقیقه دیگر» ‫[کد را وارد کنید]
‫چیکار می‌کنی؟
‫اگه دوباره ما رو گیر بندازن، ‫همه‌چی از اول شروع می‌شه.
‫این دور هم مثل بقیه دورهای قبلی ‫می‌ره توی بایگانی.
‫اما این دفعه دیگه فرق می‌کنه.
‫این ما رو به رابط وصل می‌کنه، ‫تا از طریق همون درگاه خارج بشیم.
‫با این‌کار وقت بیشتری بهمون میده.
‫- این اتفاقات قبلاً هم افتاده؟ ‫- بارها و بارها.
‫هر دور شبیه‌سازی، 8 روز طول می‌کشه.
‫هیچ کدوم از کشتی‌ها تا الان به مقصدشون نرسیدن.
‫اینطوریه که همه تو یه حلقه گیر افتادیم، ‫حلقه‌ای از شبیه‌سازی های متوالی.
‫[بارگذاری تکمیل شد]
‫باید بریم پیش الیوت.
‫«خاموش‌سازی تا ده دقیقه دیگر» ‫[
‫لینگ ئی! بیا...
‫بیا پیش من.
‫مامان!
‫چه غلطی می‌کنی؟
گندش بزنن
‫مامان!
‫چیکار می‌کنی؟
‫زده به سرت؟
‫زودباش!
‫باید برگردیم.
‫لینگ ئی!
‫یالا.
‫اولک.
‫نـه!
‫اولک.
‫آنجل.
‫آنجل؟
‫نـه! نـه! نـه! نمی‌ذارم اینطوری بشه
‫کــمک! توروخدا یکی کمک کنه.
‫طاقت بیار.
‫آنجل، آنجل، آنجل...
‫عشقم...؟
‫هیچوقت نفهمیدم چرا عاشقِ آدمی مثل من شدی...
‫تو مهربون‌ترین و بامعرفت‌ترین آدمی ‫هستی که باهاش آشنا شدم...
‫و حق با تو بود.
‫بدون من زندگی بهتری داری!
‫نـه.
‫نـه! عزیزم ترکم نکن. نه.
‫می‌ترسم...
‫نه! نه. نه.
‫عشقم...
‫باید از اینجا بریم. بجنب.
‫نگرانِ من نباش.
‫اگه خدا سرنوشت من رو اینطور چیده، ‫من کی‌‌ام که بخوام جلوش رو بگیرم؟
‫یعنی فکرمی‌کنی خدا می‌خواد بِمیری؟
‫خدا می‌خواد بمیری؟
‫خودت می‌خوای! خواسته خودته!
‫دستگیره نداره! ‫دستگیره‌ش کـو؟
‫- حالا چیکار کنیم؟ ‫- لعنت بهش.
‫نه.
‫بهم قول بده طوری‌ات نمی‌شه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫نه.
‫نـه! بازکن.
‫هیچی نمی‌شه...
‫بس‌کن! نـه.
‫قربان، پسره و هـرم رو با هم پیدا کردم.
‫هربار، همون اشتباهات قبلی رو تکرار می‌کنن.
‫و هربار هم آخر می‌میرن.
‫چون نمی‌تونن روی احساسات‌شون پا بذارن.
‫اما همین احساسات‌شون اونا رو ضعیف می‌کنه.
‫نقص ذاتی همه انسان‌ها.
‫انسان نباید برپایه عشق و علاقه،
‫نفرت یا خشم تصمیم‌گیری کنه.
‫همه این‌ها احساساتی هستند ‫که غریزه ما رو کور می‌کنن.
‫نه.
‫نه!
‫- کجاست پس؟ ‫- نمی‌دونم
‫نمی‌دونم.
‫می‌بینم اینبار حسابی پیشرفت کردین!
‫استفاده از پرومتئوس برای دسترسی به رابط ‫حرکت هوشمندانه‌ای بود.
‫با این‌حال، شکست خوردی.
‫دوباره.
‫برنامه‌نویسی بی‌ارزشِ جدیدت دردی رو دوا نمی‌کنه.
‫همه مسافران این کشتی نهایتاً ‫به درک واصل می‌شن،
‫و توی شبیه‌سازی بعدی، دوباره هم ‫رو ملاقات می‌کنن.
‫همه‌تون توی این حلقه زندانی شدین!
‫مورا، یه چیزی دستته که برای منه.
‫چرا اینکارو می‌کنی؟
‫چی از جون من می‌خوای؟
‫چرا من...
‫کلید رو می‌خوام.
‫و در ازاش پسرت رو بهت برمی‌گردونم.
‫چه غلطی کردی؟ الیوت کجاست؟
‫چه بلایی سرش آوردی؟
‫کلیدـو واسم بیار.
‫می‌دونی که کجـام.
‫درستش می‌کنم.
‫بهم اعتماد کن.
‫دوستت دارم.
‫هیچوقت از یادت نره.
‫کربورس بایگانی می‌شه.
‫مادرت کلید رو تحویل میده و ‫همه‌چی تموم می‌شه.
‫«خاموش‌سازی در ده...
‫نه، هشت، هفت...
‫شش، پنج، چهار...
‫سه، دو، یک، صــــفــــر....