‫نه. بیمارستان نه.
‫وسط ناکجا آبادیم.
‫به هر حال پیدامون می کنن.
‫تو برون.
‫نمی تونم پیداش کنم.
‫امروز نیومده... دلیلی هم نیاورده.
‫تو فضای مجازی نامزدش هم خبری نیست.
‫نامزد قلابیش!
‫نمی دونم، دوستان.
‫یه حس بدی دارم.
‫شاید نباید برای دیدن این بچه عجله کنیم.
‫چی؟ چرا؟
‫بد نمی گه.
‫این کلون از بچگی با دقت پرورش داده شده،
‫که دقیقاً مسیری که هولستروم رفته بود رو بره.
‫ما بخشی از اون مسیر نیستیم،
‫اگه حالا دخالت کنیم، ممکنه همه چی رو خراب کنیم.
‫خیلی خب، اما منظور من...
‫خب چیکار کنیم، 10سال دیگه منتظر بمونیم
‫که بچه به آدمی که باید تبدیل بشه؟
‫طبق چیزی که اینجا نوشته 14سال.
‫تازه مادرش رو هم نمی تونم پیدا کنم.
‫رفته بیرون و فنجون چای...
‫لور؟ لور، چت شده.
‫آروم باش.
‫من دنبالش می گردم.
‫نگاهش کن، مرد. حتی 10روز هم نمی تونیم منتظر بمونیم، خب؟
‫ما... وقت نداریم!
‫وقت داریم.
‫- می تونم تحمل کنم. ‫- می تونم به یکی زنگ بزنم.
‫نه.
‫کاسپین.
‫نباید به کسی اعتماد کنیم.
‫فقط باید بریم یه جای امن.
‫خارج از مسیر.
‫باید تمرکز کنیم.
‫این قدر ما رو با هم جمع نبر.
‫من تو رو نمی شناسم، خب؟
‫اسم من واقعاً کریه...
‫کری دووال.
‫عالیه. دیگه چی؟
‫خیلی خب، کاسـ... کاسپین.
‫چی می خوای بدونی؟
‫چیز دیگه ای واقعی بود؟
‫مثلاً واقعاً یه آدم عوضی هستی؟
‫من آدم با ایمانی هستم.
‫به این مأموریت ایمان داشتم.
‫به استیون هولستروم باور داشتم.
‫اما تو...
‫من کل زندگیت مراقبت بودم، کاسپین.
‫شاید ون لوون نقشه رو ریخته بود، اما من مراقبت بودم.
‫من کنارت بودم.
‫و وقتی نقشه به اونجاش رسید که من...
‫دیدم چه بلایی داره سرت میاره و همچین چیزی نمی خواستم
‫نمی خواستم پسرم همچین چیزی رو تجربه کنه.
‫ون لوون کیه؟
‫کری.
‫کری؟
‫هی!
‫بابا؟!
‫می تونم بهش زنگ بزنم. من رو می شناسه.
‫خیلی خب، صدام رو می شناسه.
‫خب چی می خوای بگی؟
‫که کلونه و پدرت توی یه کامپیوتر زندگی می کنه؟
‫به نظرت این ها زیادی تصادفی نیستن؟
‫که مدی خیلی اتفاقی خورد به تنها آدم دنیا
‫که می تونه این ایراد رو درست کنه؟
‫این موضوع ربطی به اتفاقی بودن نداره.
‫لوری یه الگوریتم توی دارک وب پست کرده بود
‫که برای فرار از زندانش باید حل می کرد.
‫کاسپین تنها کسی بود که تونست حلش کنه.
‫تنها کسی بود که می تونست.
‫و وقتی چت با اموجی رو پست کردم،
‫اون تنها کسی بود که همون نحو
‫رو بین من و لوری دید.
‫کاملاً درسته.
‫اتفاقی نیست.
‫کار تقدیره.
‫هوم.
‫نظرتون چیه؟
‫فضای سبز بیشتر یا محل کار بیشتر؟
‫کوهستان.
‫درسته. البته.
‫ولی خب باید یه کاری بیشتر از نوسازی طبیعت انجام بدیم
‫چون سریع حوصله سر بر می شه.
‫باید دوباره فضا رو بسازیم، جاذبه رو از نو بنویسیم،
‫احتمالات رو بپذیریم.
‫یا بهتره بگم غیر ممکن ها رو.
‫مانترا... چیزهای غیرممکن رو بپذیر.
‫بجنبید دیگه!
‫یه حرکتی بزنید.
‫یه دست تکون دادنی یا...
‫یه فایل بیشتر نیست.
‫می شه از اول نوشتش.
‫تو عکس خانواده ات رو نداری؟
‫می تونم بذارمشون اونجا.
‫خیلی خب، فقط یه فایل نیست.
‫اون...
‫یه حرکت بود، و ازش پشیمونم.
‫و خیلی هم درباره‌ش شفاف سازی کردم.
‫من قاتل نیستم.
‫می‌تونیم از نو بنویسیم.
‫توی دنیایی که دارم می‌سازم،
‫نه کسی رو میشه اذیت کرد
‫نه کسی می‌تونه اذیتمون کنه.
‫واسه همین من رو نجات دادین.
‫که همه‌مون رو نجات بدم.
‫در حال حاضر، ما تنها بارگذاری‌های دنیا هستیم.
‫ولی به زودی بیشتر میشیم.
‫قضیه رو حل کردم.
‫و به یه جای زندگی نیاز پیدا می‌کنن،
‫یه جایی ورای قفس‌هایی که توشون ساخته شدیم.
‫باید روی آینده تمرکز کنیم.
‫آینده‌ای که توش تنها نیستیم.
‫چی... ‫چه خبر شده؟
‫بسه. نه. بسه!
‫وینود چاندا.
‫باید دنبالش بگردیم.
‫حق با کودیه.
‫نمی‌تونیم منتظر کاسپین بمونیم،
‫یا نمی‌تونیم بهش امیدوار باشیم یا جفتش.
‫ولی چاندا؟ به اون میشه امیدوار بود؟
‫کسی که یه ساختمون رو آتیش زد
‫اونم وقتی چهار نفر داخلش بودن.
‫لوگوریتمز اینطور میگه.
‫می‌خوای حرفشون رو قبول کنی؟
‫- لور... ‫- اخبار درباره ساختمون صحبت کرد.
‫چرا جای اینکه همه چی رو رد کنی
‫یه پیشنهاد نمیدی؟
‫لوری.
‫راستش سر این موضوع با الن موافقم.
‫این یارو چاندا...
‫انگار حالش خوش نیست.
‫می‌دونم شروک خبی نیست...
‫یعنی شریک خوبی نیست،
‫ولی تنها آدم بارگذاری شده اونه،
‫و منبعیه که میشه ازش استفاده کرد.
‫بهشون بگو، دیوید.
‫ما قایمکی درباره یه راه دیگه صحبت کردیم.
‫یه ربطی به نظریه رمز یکپارچگی داره.
‫فقط یه نظریه نیست.
‫فکر می‌کنه اگه دوتا ذهن بارگذاری شده رو ‫با هم یکی کنیم،
‫اون ایراد رو میشه بیرون کرد.
‫ولی چه بلایی سرتون میاد؟
‫اگه یه نفر سومی هم باشه شانسمون بیشتر میشه.
‫ولی شما دوتا چی میشین؟
‫- هی، من... ‫- از نظر تئوری، یه هوشیاری جدید به وجود میاد،
‫ولی نمی‌دونم چه شکلی میشه.
‫چی؟ کاسپین؟
‫آره، منم.
‫آره، خودشه. ‫کی هست این؟
‫- جاستین، دیگه می‌تونی قطع کنی. ‫- نخیر.
‫- می‌خوام بشنوم. ‫- حالا هر چی.
‫مدی، من دارم میام ساکرامنتو.
‫دارم میام پیش تو.
‫چی؟
‫گفتی لوگوریتمز داره من رو می‌پاد.
‫حق با تو بود.
‫قضیه رو فهمیدم و الان...
‫بابام تیر خورده.
‫کنار منه. ‫بیهوش شده.
‫پس ببرش بیمارستان.
‫چی؟ ‫اون کی بود؟
‫مامانمه. ‫مامان، بذار خودم حرف بزنم.
‫گوش بده! ‫نمی‌تونم برم بیمارستان.
‫لوگوریتمز پیدامون می‌کنه.
‫اونا...
‫اونا هستن که بهش شلیک کردن.
‫چقدر از اینجا فاصله داری؟
‫شاید دویست و چهل کیلومتر.
‫میدون مسابقه ساکرامنتو، ساعت یک.
‫پارکینگ احتمالاً خالیه.
‫مامان!
‫آنسی گفته بود اینجایی.
‫حرفش رو باور نکردم.
‫می‌خوای درباره‌ش صحبت کنیم؟
‫روانپزشک مزخرفی هستی، ون لوون.
‫تا حالا کسی این رو بهت گفته؟
‫بابت رخنه امنیتی نگرانی.
‫الان منظورم رو فهمیدی؟
‫ناراحتی که دستشون به کل فایل‌ها
‫و رازهامون رسیده.
‫باز اشتباه می‌کنی.
‫ناراحتی که استیون رو سرافکنده کردی،
‫و اومدی دفترش که ازش معذرت خواهی کنی.
‫اون میراثش رو برات گذاشته.
‫آینده رو بهم سپرده.
‫کاسپین باید آینده رو باز می‌کرد.
‫یه آینده بدون مرگ.
‫بدون کربن، بدون هر چیزی که ما رو محدود کنه.
‫موضوع استیون نیست. ‫تویی.
‫از مرگ می‌ترسی.
‫تاناتوفوبیا.
‫اصطلاح روانپزشک‌هاست.
‫همه از مرگ می‌ترسن.
‫استیون نمی‌ترسید.
‫می‌دونستم هیچوقت به اندازه اون عالی نمیشم، ‫ولی امیدوار بودم...
‫دعا می‌کردم که اندازه اون شجاع باشم.
‫فکر کنم می‌دونست چقدر می‌ترسیدم.
‫به خاطر همین من رو رئیس کرد.
‫می‌دونست اینقدری می‌ترسم که گند نمیزنم.
‫- ولی... ‫- گند نزدی.
‫یادت باشه، استیون فقط یه نابغه نبود.
‫یه اعجوبه بود.
‫کاسپین همون استیون هجده ساله‌ست،
‫و اگه مغزچه استیون
‫تو سن هیجده سالگیش دچار یه ‫مشکل محاسباتی شده،
‫مطمئنم شانس حل کردنش
‫توی چهل سالگیش هم براش یکی بود.
‫ما کارمون تموم نشده.
‫آسیب دیدی؟
‫خون من نیست.
‫خیلی خب، ببریمش اورژانس.
‫گفتم بیمارستان نه.
‫اگه نبریمش می‌میره.
‫مامان، اگه دنبال کاسپین هستن،
‫نمیرسن به ما؟
‫به بابا؟
‫من می‌برمش.
‫می‌تونم با هر کدوم از هویت قلابیم ‫بستریش کنم،
‫بدون اینکه تو دوربین بیفتم.
‫من از پارسال مثل روح بودم.
‫سوییچت رو بده.
‫تو با اونا برگرد.
‫من می‌برمش بیمارستان، قول میدم.
‫نه.
‫شما متوجه نیستین.
‫نمی‌دونین اینا کی هستن، چه کارهایی ‫از دستشون برمیاد.
‫می‌فهمیم.
‫نه.
‫باور کن... ‫هر چی که فکر می‌کنی می‌فهمین،
‫و ازش خبر دارین، غلطه.
‫تو کلون استیون هولسترومی.
‫درست مثل اون پرورش داده شدی
‫که زندگی کاریش رو تکمیل کنی.
‫بابای من داخل یه کامپیوتر زندگی می‌کنه.
‫پس... ‫می‌فهمیم.
‫بریم.
‫مرگ بر الاینس!
‫ما به سلامتی و علم نیاز داریم!
‫مرگ بر الاینس!
‫ما به سلامتی و علم نیاز داریم!
‫الاینس ممنوع! ‫ما به سلامتی و علم نیاز داریم!
‫برگردین خونه‌تون!
‫چرا داد میزنن؟
‫شبکه هنوز قطعه.
‫ولی مخابرات به هم ریخته .
‫گوشی ‌ها به زودی درست میشن.
‫اه، مزخرفه.
‫گوشی من که هنوز کار می‌کنه.
‫احتمالاً چون پسرم واسه الاینس کار می‌کنه.
‫اونجا مهندس خیلی مهمیه.
‫مامان، نمی‌تونم حرف بزنم.
‫سلام، وینود.
‫خوب صدات میاد!
‫- سرت شلوغه؟ ‫- آره.
‫یا با لاری رفتی ناهار؟
‫- چی؟ ‫- لوری. اوه.
‫ببخشید، شرمنده. لوری.
‫آمریکاییه؟
‫خوشحالم شماره‌م رو دادی بهش
‫که خودش رو معرفی کنه.
‫مامان...
‫چی میگی؟
‫به نظرم پسرتون فوق العاده‌ست،
‫چشم انتظارم یه ملاقات
‫ذهنی باهاش داشته باشم.
‫وینود، ادای خجالتی‌ها رو درنیار.
‫آدم جذابی به نظر میومد، عزیزم.
‫مامان. پریتی.
‫گوش بده.
‫همین الان از بمبئی برو.
‫من ترتیب همه چی رو میدم، ‫یکی میاد دنبالت.
‫نیازی نیست وسایلت رو جمع کنی.
‫چی؟ ‫منظورت چیه؟
‫ممکنه در خطر باشی.
‫خطر؟ ‫چرا آخه؟
‫تو توی خطری؟
‫کی بهش شلیک کرده؟
‫کی به پدرت شلیک کرده؟
‫پدرم نیست.
‫و...
‫کسی که بهش شلیک کرد زنش نبوده.
‫اون... یه دروغگوئه.
‫الان کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫میشه زنگ بزنی به شوهرت؟
‫ببینی رسیده به بیمارستان یا نه؟
‫- اون شوهرم نیست. ‫- کودیه.
‫شوهر لوری.
‫لوری.
‫اسمش رو پشت گوشی آوردی.
‫گفتی با اون صحبت کردم،
‫که می‌دونه لوگوریتمز داره من رو تماشا می‌کنه.
‫اسمش لوری لووله.
‫اولین نفریه که بارگذاری شده.
‫نفر دوم بابامه.
‫جدی داری میگی.
‫اون یکی... ‫بابات نیست.
‫دقیقاً همونطور که کسی رو که داره میبره ‫بابای تو نیست.
‫مدی.
‫تو... ‫چطوری جریان من رو می‌دونی؟
‫این رو خوندی؟
‫بعضی‌هاش رو.
‫تقریباً دو ترابایته.
‫همه‌ش همینه؟
‫بابام آنلاینه.
‫می‌تونی توی واقعیت مجازی باهاش صحبت کنی.
‫می‌تونه درباره فایل‌ها کمکت کنه.
‫نمی‌خوام.
‫ببین، کمکی از دست من برنمیاد، خب؟
‫- اگه این بخشی از قرارمونه... ‫- قراری نداریم.
‫چون کل زندگیم نابود شده، ‫و نمی‌تونم...
‫قراری نداریم.
‫این... ‫برای خودته.
‫باشه، ولی نمی‌تونم به پدرت کمک کنم.
‫- فهمیدم. ‫- جدی دارم میگم.
‫باشه!
‫شنیدی؟
‫آره. تو ماشین هم داشتم گوش می‌دادم.
‫می‌تونی باهاش صحبت کنی؟
‫آره.
‫اولین خاطره‌م...
‫می‌تونه یه تصویر باشه، یه صدا باشه،
‫اولین چیزی که میاد به ذهنت.
‫کاشی...
‫خیس.
‫از حموم افتادم بیرون.
‫بعد اینکه از حموم چهار دست و پا دراومدم.
‫خب، حق با تو بود.
‫کمک نمی‌کنه.
‫هوم. ‫من این رو نگفتم.
‫گفتم اولش.
‫داره دچار یه بحران وجودی میشه.
‫جالب نیست.
‫باور کن.
‫باشه، باید برم.
‫صحبت با کاسپین؟
‫نه. ‫جاستین...
‫عیبی نداره. ‫نیاز نیست بدونم.
‫یعنی دلم می‌خواد بدونم.
‫نمی‌تونم وانمود کنم
‫جالب‌تر از چیزی نیستی که فکر می‌کردم، ولی...
‫من واسه این نیومدم اینجا.
‫فقط خواستم بدونی که من پیشتم.
‫و اگه بگی، «همه چی خوبه،»
‫پس همه چی خوبه.
‫و اگه بگی، «وضع بدیه،» ‫پس وضع بدیه.
‫و من به هرحال پیشتم.
‫وضع بدیه.
‫و همه چی خوبه.
‫خواهش می‌کنم.
‫شرمنده.
‫لعنتی.
‫نه.
‫تنهام بذار.
‫اول من...
‫بعد اون رو پیدا می‌کنن.
‫فقط ولم کن.
‫ولم کن.
‫نقشه‌م همین بود.
‫یه نقشه جدید کشیدم.
‫تو داری سعی می‌کنی مراقب کسی باشی
‫که دوست داری.
‫می‌فهمم.
‫کمکت می‌کنم.
‫تو هم کمک کن به مشکل کسی
‫که عاشقشم رسیدگی کنم.
‫تنها کسی که به نظرش اهمیت می‌دادم
‫بابای لعنتیم بود.
‫بعد اینکه رفت،
‫برام نظر بقیه اهمیتی نداشت.
‫شروع کار آسون‌تر شده بود.
‫نظر مادرت چی؟
‫دوستش داشتم، ولی...
‫حرفاش اهمیتی برام نداشتن.
‫بعد رفتن بابام.
‫یعنی بعد اینکه گذاشت رفت یا...
‫بعد اینکه دستش رو شکست.
‫از اون لحظه به بعد برای من مرد.
‫اون آخرین کتکی بود که زد،
‫چه روی مامانم چه روی من.
‫اولین حرکت سوءاستفاده گرانه‌ش،
‫این بود که اسمم رو گذاشت فینیاس،
‫از روی اون بچه توی کتاب جان نولز.
‫قشنگ اسمی رو گذاشته بود
‫که دخترها نزدیکم نشن.
‫اوه، مثل نارنیا.
‫حرکات صمیمانه شامل چی میشن؟
‫خب، بستگی به خودت داره البته...
‫بعد هر حرکت صمیمانه‌ای یه پاداش ‫هفتاد هزار دلاری می‌گیری.
‫البته با اجازه خودت.
‫آره، همچین کاری نمی‌کنم.
‫متاسفانه این موضوع قابل بحث نیست.
‫می‌تونیم درباره قیمتش صحبت کنیم.
‫شاید من از دیوونه‌ها خوشم میاد.
‫واسه همین اسمت استیون اینجوری نوشته میشه؟
‫از فینیاس گرفتیش؟
‫همین که هجده سالم شد تغییرش دادم.
‫چرا؟ آدم نباید اسم بچه رو بذاره فینیاس.
‫نه.
‫ولی یه اسم مشابه.
‫اسم ما کلید هویت ماست.
‫یه جورهایی، اسم گذاشتن اولین نقطه عطفه.
‫کاسپین. خوشم اومد.
‫زیباست، استیون.
‫جالبه.
‫نوزادها همیشه به نظر من شبیه ‫شامپانزه‌های خشک شده می‌موندن،
‫ولی... باید بگم...
‫به نظرم بچه نازیه.
‫تا حالا درباره این نظریه شنیدی که کل واقعیت
‫فقط یه شبیه سازیه؟
‫مثل تو فیلم ماتریکس، ‫ولی نسبت به کل جهان؟
‫و هیچوقت نمی‌تونیم فرق بینشون رو بفهمیم.
‫مُردن بابام رو یادمه.
‫حس می‌کردم دنیا عوض شده.
‫یه شکل دیگه شده.
‫هر خونه، هر ماشین،
‫تموم ابرهای تو آسمون قلابی به نظر میومدن.
‫بعد، روز بعدیش،
‫حس متضادش رو داشتم...
‫که کل زندگیم قلابی بوده،
‫و بالاخره داشتم دنیای واقعی رو می‌دیدم.
‫و دنیای مزخرفی بود.
‫منم همیشه حس می‌کردم زندگیم قلابیه.
‫این رو حتی به دوست قلابیم هم گفتم.
‫تو خونه قلابیم در حالی که احتمالاً مامان ‫قلابیم گوش وایساده بود.
‫تو اون خونه، تنها حس واقعیم همون بود.
‫پس ته دلت می‌دونستی.
‫هیچی نمی‌دونستم.
‫میگن وقتی نوجوونی
‫نباید بفهمی کی هستی.
‫ولی من...
‫من نمی‌دونم چی هستم.
‫یعنی نیمه روشن قضیه رو بخوام نگاه کنم،
‫جفتمون واسه لوس بودن دلیل داریم.
‫آره. فکر کنم من برنده اون قضیه‌م.
‫فکر نکنم.
‫بابای من دیجیتالیه.
‫مامان واقعیم یه رباته.
‫نخند. ‫من از شکم یه ربات به دنیا اومدم.
‫ببخشید.
‫اسمش برون رویشه.
‫شرمنده.
‫پس بابات...
‫واقعاً واقعیه؟
‫خودش نمی‌دونه چیه.
‫احتمالاً خیلی حرف‌ها برای گفتن به همدیگه دارید.
‫امیدوارم ناراحت نشی.
‫ما یه عالمه عکس مرجع ازت داشتیم.
‫تو...
‫دیوید کیم.
‫سلام.
‫از کجا باید بدونم که واقعی هستی؟
‫هوم. منم گاهی اوقات با واقعی بودنم درگیر میشم.
‫ببخشید، یعنی...
‫از کجا مطمئن بشم مثل من توی یه اتاق
‫دیگه ننشستی و عینک رو چشمت نیست؟
‫خب چرا امتحان نمی‌کنی؟
‫یه چیزی مثل...
‫لوری؟
‫مشتاق دیدار، گیج.
‫این اسمت گیج رو از کجا آوردی؟
‫یه یارویی توی قرن هجدهمه
‫که تصادف کرده بود.
‫میله راه آهن رفته تو مغزش، ولی جون ‫سالم به در برده.
‫فینیاس گیج.
‫احتمالاً معروف‌ترین پرونده عصب شناسی دنیاست.
‫تصادفش نظر مردم رو درباره مغز
‫و احتمالات عوض کرد.
‫عجب روزهایی بودن، نه؟
‫موندم خانم‌های پیر تو پارک،
‫یکشنبه‌ها با کودی و بچه‌ها...
‫بچه‌ها نه. بچه‌ها. ‫بچه‌ها.
‫بچـ...
‫بچه‌ها.
‫به خاطر عیبشه؟
‫بهش گفتی؟
‫آره.
‫گمونم مثل یه میله آهنی به مغز می‌مونه.
‫مشکلیه که نه آدمیزاد می‌تونه حلش کنه نه کامپیوتر.
‫حتی استیون هولستروم، با اینکه به ‫حلش نزدیک شد.
‫آره. من نمی‌دونم درباره چیه.
‫حتی نمی‌فهمم یه مشکل رمزیه.
‫شماها کد خوانا دارید؟
‫آره، اگه تا آخر عمر وقت داشته باشی.
‫این از حس بویاییم.
‫کری توی یه بیمارستان توی پالو آلتوئه،
‫به خاطر شلیک گلوله داره درمان میشه!
‫توسط «یه مرد ناشناس» رسونده شده.
‫- کاسپین. ‫- گمونم.
‫رنه نزدیک، ولی پیشنهاد نمیدم بفرستیمش.
‫همه چی رو بدتر می‌کنه.
‫دیدرا تو پالو آلتوئه.
‫ممکنه هر جایی رفته باشن.
‫چرا رفتن نزدیک مقر اصلی؟
‫چرا کری اسم واقعیش رو گفته؟
‫فکر کنم یه جور درخواست کمکه.
‫کری آدم فرار نیست.
‫اون...
‫واقعاً داره کار می‌کنه؟
‫دارن صحبت می‌کنن.
‫کری چطوره؟
‫رسوندمش اورژانس.
‫کل زمان بیهوش بود، ولی زنده می‌مونه.
‫مشکل حافظه‌ایه.
‫همین رو بگو.
‫حافظه کوتاه مدتم داغونه،
‫دارم کلماتی که تو کلاس سوم یاد گرفته بودم ‫رو فراموش می‌کنم.
‫نه. ‫دچار از دست دادن حافظه نشدی.
‫- حافظه‌ت زیادیه. ‫- به اون هم فکر کردیم.
‫سعی کردیم با یه پردازنده قوی‌تر ‫اجرا کنیم ولی...
‫تسریعش می‌کنه. نه.
‫با چیز بیشتر نمیشه مشکل بیشتر رو حل کرد.
‫با یه چیز کمتر باید حلش کرد.
‫یعنی چی؟ ‫حافظه‌مون رو پاک کنیم؟
‫- چقدر؟ ‫- پاک نه.
‫چرخش.
‫چرخش چیه دیگه؟!
‫نمی‌دونم!
‫گمونم تو لوری لوول هستی.
‫تحت تاثیر قرار گرفتم که تونستی پیدام کنی.
‫ولی زنگ زدن به مادرم کار اشتباهی بود.
‫به چشم تهدید بهش نگاه می‌کنم.
‫چی؟ من به کسی زنگ نزدم! زدم؟
‫ام... بابا، فکر می‌کردم این سرور امنه.
‫اون رخنه نکرده.
‫کلید داره.
‫آقای چاندا، یادم نمیاد به شما زنگ زده باشم.
‫لوری، باهاش درگیر نشو!
‫بریم به صورت خصوصی حلش کنیم.
‫ببخشید که اینقدر شلوغش کردم.
‫واسه رفقاتون توی پنتاگون بود.
‫ولی الان می‌تونیم با خیال راحت درباره‌ش صحبت کنیم.
‫اینا نمی‌تونن پا به پای ما بیان جلو.
‫اینجا پنتاگون نیست.
‫تو سرور خونگی من هستی، و دعوت هم نیستی.
‫تو؟
‫دوتا ازتون درست کردن؟!
‫ما ساخته نشدیم.
‫من سه سال پیش با ماشین تصادف کردم.
‫لوگوریتمز مغزم رو حین کما اسکن کرد.
‫یه سال بعدش دیوید رو بارگذاری کردن.
‫لوگوریتمز؟
‫لوری، نباید کاربردت رو افزایش بدیم.
‫معلومه که می‌تونیم.
‫قصد داشتن ما این کار رو بکنیم.
‫- خبر نداره. ‫- نمیشه بهش اعتماد کرد.
‫- بهش نیاز داریم. ‫- وایسا... چی رو نمی‌دونم؟
‫چرا نمی‌تونین بهم اعتماد کنین؟
‫می‌دونیم تو بودی تو بمبئی اونا رو کشتی.
‫- بندازش بیرون. ‫- نه.
‫خواهش می‌کنم. وایسین. می‌تونم توضیح بدم.
‫مثل ماست. رمزش ممکنه کلید شکست دادن ‫نقص ما باشه.
‫اگه نندازیش بیرون، ‫مجبور میشم ارتباط رو قطع کنم.
‫خواهش می‌کنم بذارید نشونتون بدم.
‫چی رو؟ ‫مرگ آجیت پارساد رو؟
‫نه.
‫مرگ خودم رو.
‫خواهش می‌کنم.
‫فکر می‌کردم تنهام.
‫قبل امروز،
‫خیلی تنها بودم.
‫هر کاری بگین می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫اول بقیه خودت رو توی این سرور بارگذاری کن.
‫می‌خوام مطمئن بشم که دارم تموم کارهات رو می‌بینم.
‫حتماً.
‫من چیزی برای قایم کردن ندارم.
‫واو.
‫اینجا محل کار قشنگتری از دفتر جفتمونه.
‫اوه، نه، اینجا قفسی که پارساد برام ‫ساخته بود نیست.
‫دفتر منم شبیه دفتر شما بود.
‫این رو توی دفترش پیدا کردم... ‫پیش مصورسازی‌های واقعیت مجازی.
‫گمونم وقتی یه میلیارد دلار روی خونه‌ت ‫خرج می‌کنی،
‫انتظارت بیشتر از یه برنامه اسلایدی زیلو
‫و یه جور هنر مفهومی باشه...
‫ولی خب، آجیت پارساد آدم آرومی نبود.
‫آقای پارساد!
‫بسه! بسه!
‫تو به هوش بودی؟
‫به کسی پیشنهاد نمی‌کنم.
‫یه جور تقلید ناشیانه از تکنولوژی هولسترومه،
‫ولی خب کار رو انجام داد.
‫البته حواسشون بود که این حافظه رو پاک کنن.
‫ولی بعد اینکه به دستش آوردم،
‫می‌دونستم باید جلوش رو بگیرم که ‫بلایی سر بقیه نیاره.
‫و زنش؟
‫پسرش؟
‫دخترش؟
‫از بچگیم،
‫نمی‌تونستم عصبانیتم رو کنترل کنم.
‫اینقدر به دیوار مشت میزدم که ‫بند انگشت‌هام خونریزی می‌کردن...
‫یا خسته میشدم.
‫بعدش رفتم کلاس بوکس، ‫که کمک کرد تمرکز کنم.
‫حرکات، عرق، ‫نفس،
‫وقتی بدنم رو از دست دادم این چیزها ‫رو هم از دست دادم.
‫می‌دونین، خشمم هنوز سر جاش بود...
‫ولی وقتی عصبانی میشدم، راهی برای ‫تخلیه‌ش نداشتم.
‫برای برون ریزیش نداشتم.
‫یه فریاد دائمی، ‫با بلندترین صدای ممکن.
‫خب چرا با اونا جلوشون رو گرفتی؟
‫چون دیگه فریاد نمیزنی.
‫دیوید.
‫اینا زنده‌ن.
‫مغز هستن.
‫خیلی خب.
‫چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام مطمئن بشم دیگه این بلا رو ‫سر کسی نمیاری.
‫من این طایفه رو درست نکردم.
‫طایفه؟
‫اینجوری صداشون... یا صداش میزنم.
‫همه‌شون کپی‌های یه ذهن هستن.
‫- کی هست؟ ‫- اسمش رو نمی‌دونم.
‫قبل از اینکه من رو بکشه،
‫پارساد آدم‌ها رو از محله‌های خرابه می‌دزدید.
‫آدم‌هایی که کسی دلتنگشون نمیشد.
‫اول اونا میرفتن، که ببینن تحمل ‫بارگذاری رو دارن یا نه.
‫نمی‌تونن صحبت کنن، حتی از طریق پیام.
‫به خاطر نقصه... ‫مرحله آخرشه.
‫ما همین شکلی میشیم.
‫منظورت چیه؟
‫کدوم نقص؟
‫آقای چاندا، ‫یادم نمیاد به شما زنگ زده باشم.
‫لوری، باهاش درگیر نشو!
‫بریم به صورت خصوصی حلش کنیم.
‫کجا رفتن؟
‫من...
‫نمی‌دونم.
‫چقدر طول می‌کشه حلش کنی؟
‫اه، چی؟
‫نقص رو میگم.
‫چقدر طول می‌کشه؟!
‫دیدی؟ ‫آماده نیست.
‫اصلاً.
‫آماده میشه.
‫طبق مدل روانشناسیشون، سیزده سال ‫طول می‌کشه.
‫به نظرت ما سیزده سال انسانی جون سالم ‫به در میبریم؟
‫اگه عجله کنیم نه.
‫برای همین باید آروم باشی.
‫تو...
‫از کجا من رو می شناسه؟
‫فایل هات رو نشونم دادن.
‫2بار خوندمشون.
‫بذار برم. الآن.
‫نمی تونی جلو بیفتی.
‫موضوع من نیستم!
‫باید به بقیه هشدار بدم!
‫کدوم بقیه؟
‫بابا، اون چی...
‫ورودی شبکه رو باز کن، وگرنه اینجا رو نابود می کنم.
‫گفتی اون ها 2تا ازت درست کردن.
‫منظورت از اون ها کیه؟
‫گفتم که. فکر می کردم تنهام.
‫آره. این هم گفتی که
‫نمی خوای بذاری این بلا سر کس دیگه ای بیاد.
‫اما... نمی تونه کس دیگه‌ای رو بارگذاری کنه.
‫نیازی نیست.
‫این رو به کی دادی؟
‫یه چیزی راجع به پنتاگون گفتی.
‫فقط پنتاگون نه.
‫اداره اصلی اطلاعات روسیه، موساد، اداره اطلاعات انگلیس، نظام مدیریت بیجینگ
‫من کودن نیستم.
‫فکر همه جاش رو کردم.
‫ای وای!
‫چیکار کردی؟
‫از دیدگاه من بهش فکر کن.
‫توی یه جهان خالی تنها بودم.
‫یه جهان کوچیک و در عین حال...
‫بیکران.
‫داشتم دیوونه می شدم،
‫تا فهمیدم
‫من اتفاقی اونجا نبودم.
‫کار سرنوشت بود.
‫چرا پارساد من رو انتخاب کرده بود؟
‫که به کارم ادامه بدم.
‫من برای پارساد چیکار می کردم؟
‫در مورد دنیای آینده برای شرکت های تکنولوژی نوشتم.
‫منظورم به ه‌ب است.
‫هوش بارگذاری شده.
‫تو یه رهبری، چاندا.
‫بهم پول دادن که تصور کنم این ،جهان چه طوری عملی می شه
‫جهانی که یادآور اینه که انسان ها از کجا اومدن،
‫اما می تونست با سرعت زیادی پیشرفت کنه.
‫وظیفه من رویاپردازی در مورد این دنیا بود،
‫اما هیچ وقت فکرش رو هم نمی کردم اولین کسی باشم که توش قدم می ذاره
‫نبودی.
‫این رو نمی دونستم.
‫فقط می دونستم اگه بهم زمان کافی بدن،
‫می تونم این دنیا رو خلق کنم،
‫اما کسی نیست که توش زندگی کنه.
‫این هم می دونستم که اگه آدم های پیر می فهمیدن
‫جهان جدید چیه، جای اینکه وقت بذارن و درکمون کنن
‫با وحشت نابودمون می کردن.
‫پس اطلاعات رو گذاشتم کف دست کسانی که
‫می دونستم مخفی نگهش می دارن.
‫یه آدم ناشناس بردتش.
‫دنبال بدافزار می گردم.
‫می اومدن بهترین ذهن ها رو برای بارگذاری انتخاب می کردن
‫دسترسی؟ منظورت شبکه دشمن‌هاشونه دیگه.
‫سودمندی آب و برقشون.
‫سیستم موشکشون.
‫یه رقابت مسلحانه راه انداختی!
‫گفتم که... فکر همه جاش رو کردم.
‫از قصد اومدم کشورهایی رو انتخاب کردم ‫که علم دیجیتالی خیلی خوبی دارن،
‫که می دونستم همدیگه رو هدف می گیرن.
‫سربازهاشون رو می فرستن جنگ،
‫اما جای اینکه با من دیدن کنن،
‫من یه راه دیگه نشونشون می دم...
‫یه دنیای دیگه ای که می تونن با آرامش توش زندگی کنن
‫کی گفته دلشون همچین چیزی می خواد؟
‫لعنتی، ممکنه بعضی هاشون اصلاً
‫داوطلب شدن که به کشورشون خدمت کنن.
‫وقتی بیان اینجا، همه چی عوض می شه.
‫شماها این رو از همه بهتر می دونید.
‫ما انسان بودیم، درست.
‫اما دیگه نه.
‫حالا قدرت محسوب می شیم.
‫و اون ها هم این رو می فهمن.
‫اما نمی دونستی ما مشکل داریم.
‫و درست مثل خدایان قبل خودمون، ما هم قراره بمیریم.
‫تنها سئوال اینه که چند تا آدمیزاد رو هم ‫قراره همراه خودمون به کشتن بدیم.
‫کاسپین! وایستا!
‫- نه. ‫- وایستا! کجا؟
‫جایی که تصورم در مورد واقعیت
‫هر 6ساعت یک بار عوض نکنه.
‫این همون واقعیته، و تو هم بخشی ازش هستی!
‫تو به یه علت اینجایی.
‫علت؟ مثل سرنوشتم؟
‫پروژه کاسپین. من همچین چیزی نخواستم.
‫- می دونم. ‫- من همچین چیزی رو نخواستم.
‫هیچ کس خواستار به دنیا اومدن نیست.
‫حالا دیگه هستن.
‫حتماً یه مشت دیوونه هستن
‫که دستشون رو آوردن بالا و
‫می گن در هر صورت، دلشون می خواد دوباره به دنیا بیان
‫چیکار می خوای بکنی؟
‫از بقیه زندگیت روی زمین لذت ببر.
‫من که می گم 1ماه وقت داریم.