‫الهه بابلی یعنی تیامات علیه بچه هاش
‫که شوهرش رو کشتن که اون هم قصد داشت ‫بچه ها رو بکشه، جنگ راه می اندازه.
‫خدای نورس یعنی اودین و برادرهاش
‫از جسد به قتل رسیده پدربزرگشون دنیایی جدید رو می سازن
‫اکثر دخترهای همکلاسیم
‫وقتی پایان دنیا آغاز شد، اصلاً متوجه اش نشدن.
‫اونقدر که درگیر دنیا
‫و زندگی های خودشون...
‫یا تلاش برای نابود کردن زندگی من بودن.
‫به مدی کیم: چرا این قدر زشتی؟ شرط می بندم آرزو ‫می کنی کاش خودت رو می کشتی. واقعاً هم بهتره بکشی.
‫مدی
‫و این لیست همین طور ادامه داره.
‫اما داستان... خب، داستان همون همیشگیه.
‫خصومت های خانوادگی تبدیل به نبرد خونین برای رسیدن به قدرت
‫بین خدایان گونه های برتر و فرزندانشون می شه.
‫در نتیجه یه دنیای جدید خلق می شه.
‫و همین طرح ساده عنصر اصلی
‫خلق افسانه‌ در فرهنگ های مختلف
‫از بخش های مختلف دنیاست
‫که حتی از وجود همدیگه خبر هم نداشتن.
‫اسطوره شناس های تطبیقی به این می گن...
‫کجا می ری؟
‫دستشویی.
‫چیزی یادت نرفته؟
‫- گوشیم توی کیفمه. ‫- خوبه.
‫هر وقت گذاشتیش روی میز من، می تونی بری دستشویی
‫هی!
‫مدیسون! هی!
‫2سال گذشته.
‫در واقع این هفته می شه 2سال.
‫از وقتی اون فوت کرده، دیگه آدم سابق نشد،
‫می تونی فکرش رو بکنی دیگه.
‫آره.
‫ای کاش خبر داشتیم.
‫آخه هیچی نگفت.
‫نه. منم نگفتم.
‫باید توی فرم می نوشتم.
‫اما آخه مسئله فوت پدرش و داستان جابجایی،
‫و مدرسه جدید و خونه جدید...
‫متوجه ام.
‫تغییر یکی از دلایل اصلی اضطرابه،
‫و نوجوان بودن هم که دیگه قوز بالا قوزه.
‫وای خدا! بابا!
‫یه کم ارتقاء لازم داره.
‫عاشقشم!
‫به نظرم هر مهندسی نیاز به ابزار کاری خودش داره.
‫ممکنه یه کم کند باشه، اما...
‫یه حافظه اس.اس.دی بهش اضافه می کنم ‫و سرعت رمش رو می برم بالا.
‫از ای.بی خریدی یا نیواگ؟
‫راستش لپ تاپ قدیمی مادره.
‫لپ تاپ مامان؟
‫پس باید رمزش رو بدونه.
‫عمراً رمزش رو بگه.
‫خب، اگه ازش نپرسی که نمی گه.
‫می خواد به این چیزها دست نزنم. از فناوری بیزاره.
‫نه، نیست.
‫چرا می خوای با مامان حرف بزنم؟
‫داری یه دستی می زنی؟
‫چرا این رو دادی بهم؟
‫تولدم که 1ماه بعده.
‫مدی.
‫فکر می کردم داری بهتر می شی.
‫اگه بهتر نمی شی، پس فایده این ها چیه؟
‫این کامپیوتر مسخره رو نمی خوام!
‫مدی، اگه واقعاً فکر می کردم رو به مرگم،
‫لپ تاپ خودم رو بهت می‌دادم.
‫اما اون رو دادم بهت، چون قراضه ست.
‫و برای این می خوام با مامان صحبت کنی، چون مادرته
‫باهوش و دلسوزه،
‫و اگه دوران بدی رو می گذرونی،
‫بهترین کسی که می تونی باهاش حرف بزنی، مادره.
‫می خوای در موردش حرف بزنی؟
‫نه.
‫پدربزرگ: روزم تا الان این طوری بوده. مدرسه جدید چطوره؟
‫دلم برات تنگ شده
‫توی مدرسه با چند تا از دخترها به مشکل خوردم
‫پیام جدید باشگاه اف‌یو‌جی
‫مدرسه خوبه. اینجا خیلی خوشحالم
‫از خودت ضعف نشون نده.
‫کاربر محلی: آره، دیدمش. چی می خوای؟
‫گیج شدی؟
‫یا... نمی تونی حرف بزنی؟
‫اصلاً هر چی.
‫اون ایمیل کوفت رو دیدم.
‫آره. یه حس مزخرفی بهم داد.
‫گفتنش راحته.
‫چتر زیر بارون؟
‫محافظت در برابر بارون؟
‫تو کی هستی؟
‫همیشه سعی می کنم سر زنگ یا مقدار بعدترش برسم.
‫این طوری کمتر می تونن سر به سر آدم بذارن.
‫بعضی اوقات جواب نمی ده.
‫چرا این قدر زشتی؟ شرط می بندم آرزو می کنی ‫کاش می شد خودت رو بکشی. واقعاً هم بهتره بکشی.
‫8 یعنی 8. یالا. بشینید.
‫آقای جونز! من سر جام نشستم!
‫کلی حرف نداره، آقای جونز.
‫خیلی کُندیم!
‫خیلی خب بچه ها، اگه سایت گیست رو چک کنید،
‫می بینید که برنامه درسیتون رو گذاشتم اونجا.
‫هی. ‫چی شده؟
‫ولی امروز یه فرقی داشت.
‫یعنی چی؟! ‫چند وقته می‌دونی؟
‫مطمئن نبودم داستان چیه،
‫ولی موقع نهار که شد، ‫گروه سامارا افتاده بودن به جون هم.
‫روانی. ‫وای خدا.
‫اصلاً نمی‌فهمم یعنی چی...
‫هان؟
‫ارین، چیزی نیست.
‫خیلی هم هست.
‫مشکلت چیه، عوضی؟
‫مشکل من؟
‫چطوری گوشیم رو هک کردی؟!
‫- بچه‌ها! ‫- و گفتی...
‫گفتم چطوری گوشیم رو هم کردی؟
‫بچه‌ها!
‫بچه‌ها تمومش کنید!
‫وای خدا! ‫حتی شبیهش هم هست!
‫چطوری همه‌شون رو هک کردی؟
‫چرا داری بهم کمک می‌کنی؟
‫مادرم رو می‌شناسی؟
‫کی من رو می‌شناسه؟
‫زود اومدی خونه.
‫اه، کامپیوترهای محل کارم خراب شدن.
‫داری با کی حرف می‌زنی؟
‫هیچکس. ‫فقط یه... چته.
‫با کی؟
‫اه... ایمو.
‫و... ایمو کیه؟
‫یه دوست آنلاین...
‫که داره بهم کمک می‌کنه.
‫بذار ببینم.
‫نه! ‫مامان!
‫تو کی هستی و با دختر من چیکار داری؟
‫جواب نمیده.
‫چند وقته این داستان شروع شده؟
‫هیچ داستانی نیست، مامان.
‫این چیه؟ ‫این‌ها چین؟
‫پسره همه‌ش از اینا استفاده می‌کنه.
‫فکر می‌کردم گفتی این پسره رو نمی‌شناسی.
‫از کجا می‌دونی ایمو پسره؟
‫نمی‌دونم! چون فقط از ایموجی استفاده می‌کنه ‫اسمش رو گذاشتم ایمو!
‫تو هیچ می‌دونی چقدر این کار خطرناکه...
‫- جواب نمیده... ‫- خودم می‌دونم.
‫چطوری ازش بیام بیرون؟
‫نمی‌دونم. ‫نرم‌افزار نیست.
‫مثل چت ریشه‌ای می‌مونه.
‫یعنی... چی؟
‫مامان؟
‫لب چیه؟ ‫لب مرد؟
‫«چه کسی را بوسیدم، و کجا و چرا.»
‫یه تیکه از شعره.
‫چه شعری؟
‫نه. ‫عمراً.
‫امکان نداره.
‫دکتر وکسمن لطفاً.
‫نه، خط داخلی ندارم.
‫پیتر وکسمن. سرپرست تحقیقات.
‫بهش بگید الن کیم هستم. ‫جواب میده.
‫- الن؟ ‫- با دیوید چیکار کردی؟
‫من رو سر کار نذار، پیتر.
‫همین الان روی کامپیوتر بهم پیام داد.
‫نه، نه. گوشی رو قطع کنی بیچاره‌ت می‌کنم.
‫فقط راستش رو بگو.
‫با شوهرم چیکار کردی؟
‫از پالو آلتو سیگنال داریم!
‫وکسمنه.
‫یه مشکلی پیش اومده.
‫یکی رفته سراغ خانواده دیوید کیم.
‫- کی؟ ‫- خودت چی فکر می‌کنی؟
‫چی می‌دونن؟
‫چیزی نیست که بتونن ثابت کنن.
‫مگه نگفتی اگه پردازش زبان رو جزءبندی کنیم،
‫مشکلی پیش نمیاد؟
‫بهت که گفتم، ‫مغز هولونومیکه.
‫باید همین الان دسترسیش به شبکه رو قطع کنی.
‫آره. باشه. ‫درست میگی.
‫ولی اینقدر استرس نداشته باش، پیتر.
‫این یه پیشرفت قابل توجهه.
‫- پاپ. ‫- چی شده؟
‫هیچی. ‫فقط...
‫می‌خوام ببینم پسرمون در چه حاله.
‫خوبه.
‫ولی ترجیح میدم وقتی دیدمت بهت بگم.
‫نمی‌خوام یه گزارش نصفه نیمه بهت بدم.
‫باشه، متوجهم.
‫می‌دونی، آخه الان بدون یادداشت‌هام ‫توی ماشین نشستم.
‫درست میگی. ‫به زودی صحبت می‌کنیم.
‫گاس روی لبه منحنی نشسته.
‫چهار وای برابر است با دو ایکس در سه،
‫به علاوه سه ایکس در دو، ‫به علاوه هفت،
‫در بازه منفی یک تا دو.
‫حالا صندلی پاسکال
‫با گاس و کرونکر در یک امتداده.
‫حالا پاسکال کجا نشسته؟
‫کاسپین؟
‫دو-صفر.
‫میشه بگی چطور به این جواب رسیدی؟
‫از اونجایی‌که گاس توی منفی یک-سه نشسته
‫و کرونکر هم توی یک-یک، ‫شیبش میشه منفی یک.
‫لوازم تحریری اون گوشه‌ست،
‫و اونجا که اسکل‌های تئاتری می‌پلکن هم ‫یه تالار سخنرانیه.
‫نه، نه، نه.
‫این کسپره، ‫رنگ پریده‌ی شوم.
‫کاسپین.
‫مثل توی فیلم نارنیا.
‫ببخشید.
‫نه. ‫درست میگی. نارنیا.
‫بیا تا مدرسه رو پر نکرده.
‫صدای دیوهای سخنگوی غریبه رو نمی‌شنوی؟
‫هانا.
‫مثل سریال مونتانا!
‫کاسپین
‫سلام.
‫شیرمون تموم شده.
‫گندش بزنن.
‫من... توی اداره پست کارم طول کشید
‫و یادم رفت برم سوپرمارکت.
‫پنتاگون وجود پروژه خلق
‫- ابر استراتژیت‌ها رو انکار می‌کنه... ‫- به نظر می‌رسه به‌هم‌ریختگی بازار
‫در نتیجه سرعت بالای الگریتم‌های خرید و فروش باشه.
‫محقیق نگرانن که ویروس مرموز کامپیوتری
‫بتونه از بلندگوها به میکروفون‌ها وارد بشه.
‫موسسه تکینگی
‫گاه شمار جاودانگی رو اعلام می‌کنه.
‫فکر می‌کنم لوگوریتمز مرگ بابام رو جعل کرده
‫و گروگانش گرفته.
‫- چرته. ‫- ترول.
‫نه، داستانش حقیقت داره.
‫همه خبر دارن که لوگوریتمز شرکت کثیفیه.
‫همونا واسه سازمان ملل هوش مصنوعی ارتشی ساختن.
‫قرارداد سازمان ملل دست سنتیلیونه.
‫لوگوریتمز این ویروسه رو
‫واسه آژانس امنیت ملی ساخته ‫که هاردت رو اسکن کنه.
‫خب حالا نظرت چیه، مدز؟
‫این درست نیست و منم احمقم.
‫هی، تو احمق نیستی، ‫و منم نگفتم درست نیست،
‫فقط اونقدر مدرک نیست که ثابت کنه
‫آدم فضایی‌ها اهرام مصر رو ساختن...
‫و مدارکی که نشون بده ساخت دست انسانه
‫خیلی بیشتره.
‫منظورم اینه، حس می‌کنم احمقم ‫که حرف علی و بیانکا رو باور کردم.
‫آخه همیشه قسم می‌خورن که ایلومیناتی واقعیه
‫و آدم فضایی‌ها ما آدما رو خلق کردن و...
‫آره.
‫کلاس پنجمیا اینطورین.
‫اه، همه کلاسا همینطورین.
‫مردم تو هر سن و سالی این توطئه‌ها رو باور دارن.
‫چرا؟
‫به نظرم چون از مرگ می‌ترسن. ‫یا از خطر.
‫- از هرج و مرج. ‫- دقیقاً.
‫- کلمه واژه نامه‌ای. ‫- درست استفاده کردی.
‫هرج و مرج واسه خیلی از آدما ترسناکه.
‫و با اینکه خیلی عجیبه، ‫ولی موقعی که باور می‌کنن
‫یکی پشت صحنه هست و همه چی رو کنترل می‌کنه، ‫حس بهتری بهشون دست میده.
‫حتی اگه اون شخص یه جامعه مخفی باشه
‫یا یه دولت شیطانی یا...
‫حتی نیروی آدم فضاییایی که دنیا رو کنترل می‌کنن.
‫با اینکه خیلی ترسناکه،
‫ولی اونقدری بد نیست که حس کنی ‫هیچکس بالا سر این دنیا نیست.
‫پس هیچکدوم از این توطئه‌ها حقیقت ندارن.
‫اه...
‫نه لزوماً.
‫همیشه باید دنبال مدرک بگردی...
‫و هیچوقت هم نباید دست از سوال پرسیدن برداری.
‫گیج: مدرکت رو واسم پی‌ام کن. ‫والکری: چطوری بدونم یکی از اونا نیستی؟
‫گیج: نمی‌تونی بفهمی.
‫خب اگرم باشی که از قضیه باخبری.
‫- اون برگشته؟ ‫- نه.
‫این سابقه چت فایل مبادله‌ست که بازیابیش کردم
‫و تمام ارتباطات آی‌پی‌‌ که تونستم ردشون رو بزنم.
‫باهاشون می‌خوای چیکار کنی؟
‫کمک بخوام. ‫یکی باید این کارو بکنه.
‫تازه درباره‌ش صحبت کردیم.
‫صحبتی در کار نبود.
‫بهت گفتم زنگ بزن پلیس.
‫و چی بهشون بگم؟
‫شنیدم که گفتی اون زنده‌ست.
‫شنیدم گفتی، «با شوهرم چیکار کردید؟»
‫من نگفتم...
‫ناراحت بودم.
‫به خاطر اون شعره.
‫می‌دونم. ‫رفتم سرچش کردم.
‫ادنا سنت وینسنت میلی.
‫بابا کتاب‌هاش رو داشت.
‫اون‌ها واسه منن.
‫و هیچوقت هم نگفتم اون زنده‌ست.
‫از این ناراحت بودم که یکی داشت سر کارمون ‌می‌ذاشت.
‫کی؟ ‫لوگوریتمز؟ کی؟
‫ته و توش رو درمیارم.
‫نه. ‫یه چیزی رو ازم مخفی می‌کنی!
‫- دروغ میگی! ‫- مدی، به من نگاه کن.
‫بابات زنده نیست.
‫یه تورچت جدید داریم.
‫تام! ‫بهتره بیای این رو ببینی!
‫خودتی؟
‫داره با کی حرف می‌زنه؟
‫و داستان ایموجی‌ها چیه؟
‫ده‌تا چت قبلی برمی‌گرده به... پنج ماه پیش.
‫واسم بفرستشون. ‫و ردشون رو بزن.
‫ازم متنفره، نه؟
‫نه.
‫مشکلی نیست. ‫درک می‌کنم.
‫این قضیه هیچ ربطی به مدی نداره.
‫پس متوجه نمیشم. ‫من کاری کردم؟
‫نه.
‫ولی یه چیزی هست که نمی‌تونی بهم بگی.
‫تو... هیچ چیزی وجود نداره.
‫چیزی نیست که باور کنی. ‫یا بتونی متوجهش بشی.
‫چی؟
‫فکر نکنم خودم هم متوجه بشم.
‫خیلی خب.
‫می‌دونم مدت زیادی نیست که همدیگه رو می‌شناسیم. ‫شیش ماه؟
‫و این قضیه واسه همین سه ماه اخیره،
‫پس هیچ الزام یا چیزی در کار نیست.
‫اگه می‌خوای تمومش کنی و یا یه مدت بیخیال بشی ‫یا هرچی،
‫فقط...
‫می‌تونی انجامش بدی.
‫می‌تونستی تلفنی بگی.
‫بیشتر آدما همینقدر هم انجام نمیدن.
‫گیب، می‌دونم. ‫من نمی‌خواستم همچین کاری بکنم،
‫چون راستش هیچ اشتباهی از تو سر نزده.
‫در واقع...
‫اه. ‫من ازت خوشم میاد.
‫منم ازت خوشم میاد.
‫پس خودت می‌دونی چقدر سخته که یدفعه ‫بهم زنگ بزنی
‫و بگی بیام یه استارباکس
‫که بعدش بشنوم دیگه نمی‌تونی من رو ببینی...
‫ولی نمی‌تونی دلیلش رو بگی
‫چون یه مسئله‌ای هست که یا درک نمی‌کنم ‫یا باورش نمی‌کنم.
‫داری نگرانم می‌کنی، الن. ‫جای نگرانی هست؟
‫چون اگه توی دردسر افتاده باشی...
‫مسئله شوهرمه.
‫دیوید.
‫درک می‌کنم، خب؟
‫برخلاف کارهایی که جولی کرده، ‫من هنوزم بهش فکر می‌کنم.
‫و برعکس جولی،
‫به نظر میاد دیوید آدم محشری بوده.
‫ولی اون دیگه رفته، الن.
‫اون ولت نکرد، ‫ولی دیگه برنمی‌گرده.
‫چه با من باشی یا نه، ‫این مسئله تغییری نمی‌کنه.
‫من عاشقشم.
‫ولی...
‫عاشق تو هم هستم.
‫صبح بخیر. ‫صبحونه تنهایید؟
‫به نظرم قرار بوده با یکی دیدار کنم.
‫آقای چاندا. ‫دوستان منتظرتون هستن.
‫تکینگی نزدیکه،
‫و اونی که شرط‌های گنده و درست می‌بنده،
‫نه تنها بازار،
‫که آینده رو هم کنترل می‌کنه.
‫چاندا
‫تکینگی.
‫همون ربات‌ها نیستن که قراره جامون رو بگیرن ‫و نابودمون کنن؟
‫اون هوش مصنوعیه. ‫من حرفم سر یو‌آیه.
‫هوش بارگزاری شده.
‫بارگزاری شده.
‫که ذهن انسان رو در فضای ابری بارگزاری می‌کنه.
‫چی؟ ‫مثل خاطرات یا...
‫نه، کل شخص رو.
‫کل مغز رو. ‫تک تک نورون‌ها.
‫یه شبیه‌سازی دیجیتالی از ذهن انسان...
‫که با کامپیوترهای موازی عظیم‌ اجرا میشه.
‫این همون فناوری نیست که شرکت پارساد ‫داره توسعه میده؟
‫هی. ‫تو شش هزار مایل از بمبئی فاصله داری،
‫و قبل از پروازت یه مقداری صبحونه می‌خوری.
‫به نظر من که یه چیز علمی تخیلیه.
‫آره، ولی نصف کارهایی که روزانه می‌‌‌کنیم هم ‫علمی تخیلی هستن.
‫ماشین‌های بدون راننده، ‫کامپیوترهایی که دور مچ دستمون هستن،
‫دستکاری ژنتیکی...
‫ری، بهت قول میدم اگه به این مرد شک کنیم، ‫خودمون رو به خطر انداختیم.
‫داری به نوسترآداموس ثانی نگاه می‌کنی.
‫هی. ‫من فقط یه مهندسم.
‫نه، نه، نه. ‫تو یه پیشگویی، چاندا.
‫اگه واسه شرکت آجیت پارساد کار نمی‌کردم،
‫احتمالاً می‌گفتید طرحم به درد نمی‌خوره.
‫اه، شاید همه توجهات سمت پارساد جلب بشه،
‫ولی همه می‌دونیم که تو پشت این قضیه هستی.
‫شرکت آلاینس دنبال ثبت این اختراع نیست.
‫تا جایی‌که میدونم حتی توسعه‌ش هم نمیدن.
‫ولی یکی این کارو می‌کنه، ‫یکی این کارو خواهد کرد،
‫و وقتی این اتفاق بیفته، ‫دنیا رو عوض می‌کنه.
‫یا تمومش می‌کنه.
‫اوه، کارمون تمومه. ‫شکی درش نیست.
‫ولی مرگ در کار نیست. ‫بازنشستگیه.
‫مگه اینکه یکی در نظرشون بگیرید.
‫نمی‌گیرم.
‫این موضوع از انقلاب صنعتی هم گنده‌تر میشه.
‫هوش‌های بارگزاری شده کسب و کار، ‫پزشکی و ساخت و ساز و دگرگون می‌کنن.
‫به محض اینکه کنترل رو دست بگیرن، ‫انسان‌ها می‌تونن با خیال راحت کنار بکشن...
‫به یک باره، تا ابد.
‫این موضوع باعث بازنشستگی زودهنگام
‫نسل جوان میشه، ‫که فرصت‌های خودش رو هم داره.
‫بازار محصولات و خدمات جدید ته نداره.
‫میشه یه مثال بزنی؟
‫منظورت ارائه یه نمونه رایگانه؟
‫نه.
‫سال اول حقوق فعلیت دو برابر میشه،
‫متناسب با عملکرد اختراع ت ‫سهام شرکت رو هم پاداش می‌گیری،
‫و همه توجهات رو جلب می‌کنی، دوست من.
‫این... خیلی سخاوتمندانه‌ست.
‫خیلی وسوسه‌ کننده‌ست. ‫ولی...
‫این قضیه هیچ ربطی به سخاوتمندی نداره.
‫تو ارزشش رو داری.
‫آقای چاندا؟
‫محققین ادعا می‌کنن که برنامه نگهداری از
‫نیروگاه هسته‌ای کاری می‌کنه ‫که نیازی به نظارت انسان نباشه.
‫رهبر کره شمالی گفت دنبال نامیرایی دیجیتالیه.
‫مهندس تحسین شده شرکت آلاینس
‫یعنی وینود چاندا مفقود ‫و به احتمال زیاد دزدیده شده.
‫شام آمادست.
‫باشه.
‫و بابا هم اومده.
‫سلام بابا.
‫سلام.
‫سرخ کردنی.
‫با توفو و باک چوی.
‫خوبه؟
‫فکر می‌کردم گفتی قراره غذای خونگی درست کنی.
‫اینم خونگیه دیگه.
‫از دوشنبه تا پنجشنبه،
‫یا غذای رستورانی چینی می‌خورم ‫یا غذای هتل رو.
‫- متوجه نمیشم. ‫- معلومه.
‫این خونگیه. ‫من... پختمش.
‫دوبار این رو گفتی. ‫من یه بارم بحث نکردم.
‫- سن خوزه چه خبر؟ ‫- مدرسه چه خبر؟
‫امروز معلم حسابان کاسپین بهم زنگ زد.
‫گفت آماده‌ست که توی امتحان تیزهوشان شرکت کنه
‫و از نیمسال بعدی دوره دانشگاه رو شروع کنه.
‫خوب شد که این دوره رو گذروند. ‫درس حسابان واقعاً بیخوده.
‫بیخوده؟
‫توی دنیای واقعی به کار نمیاد.
‫مگه اینکه بخوای معلم بشی.
‫می‌خوای برنامه نویس بشی؟ ‫لامبدا یاد بگیر.
‫خب از نظر من که تحسین برانگیز بود.
‫و اگه قرار بود توی سنتیلیون یا لوگوریتمز ‫استخدام بشی،
‫- می‌گفتم نظرت ارزشمنده. ‫- من لامبدا بلدم.
‫جدی؟
‫پس یعنی اگه بهت یه سوال بدم،
‫از اون سوالایی که واسه یه شغل ‫برنامه نویسی سطح پایین مطرح می‌کنن،
‫- می‌تونستی حلش کنی؟ ‫- کری.
‫تو بحث ریاضی رو پیش کشیدی، رنه. ‫من فقط دارم با پسرم صحبت می‌کنم.
‫خیلی خسته‌ام.
‫خیلی خب. ‫پس یه سوال ساده بهت میدم.
‫پنج‌تا نابغه دور یه میز نشستن. ‫جلوی هر کدوم هم
‫یه ظرف توفوی سرخ شده با بوک چویه.
‫بین هرکدوم یه چاپ‌استیکه،
‫یعنی یکی راست و یکی چپ.
‫حالا هر نابغه واسه اینکه غذا بخوره
‫باید از دوتا چاپ‌استیک استفاده کنه.
‫مجبورن نوبتی غذا بخورن و فکر کنن
‫چون نمی‌تونن همزمان جفت کارها رو انجام بدن.
‫حالا چطوری مطمئن میشی که تمام نابغه‌ها
‫بدون اینکه از گشنگی بمیرن می‌تونن درست فکر کنن؟
‫خب، به نظرم جوابش رو بدونم.
‫هرکدوم یه چاپ‌استیک برمی‌دارن ‫تا به نفر کناریشون غذا بدن.
‫این یه تمثیل مذهبی از بهشت و جهنمه.
‫- این... ‫- یه مسئله الگوریتمی همزمانه.
‫پس می‌دونه مسئله چیه. ‫خودش شروع خوبیه.
‫مقدار بی نهایت سرخ کردنی چقدره؟
‫مقدار بی نهایت فضای شکم.
‫شاید خود جهنمه.
‫سخت بشه از رسیدن به بن‌بست جلوگیری کرد، ‫نه؟
‫این یه مسئله منطق اشتراکیه
‫که توی برنامه نویسی زیاد اتفاق می‌افته.
‫نه. نفر سمت راستیت داره از اون استفاده می‌کنه.
‫فقط می خواد شامش رو بخوره.
‫ساکت باش.
‫کم آوردم. متوجه اش نمی شم.
‫یه راه حل سلسله مراتبی داره.
‫برای هر منبع به عدد در نظر می گیری.
‫- خیلی خب. ‫- چاپ‌استیک ها رو از 1 تا 5 شماره گذاری می کنی.
‫هر مرد از 2تایی که جلوشه
‫اول اونی که عددش کمتره رو بر می داره، و ترتیب...
‫و ترتیب اینکه چه طور بذارنشون سر جاش، اهمیت نداره
‫اگه 4تا از این 5‌تا نابغه
‫چاپ‌استیک با کمترین عدد رو برداره،
‫فقط اونی که عددش از همه بیشتره می مونه روی میز،
‫و تا دور بعدی یه نفر بیرون می مونه.
‫فکر ‌کردم گفتی متوجه اش نمی شی.
‫توی دنیای واقعی به کار نمیاد.
‫مگه اینکه برنامه ات فقط به یه پایگاه داده دسترسی داشته باشه
‫توی مضارب، باید قبل از
‫دسترسی به اعداد جدید، اول سوابق اعداد بیشتر رو آزاد کنی
‫و این طوری برنامه ات متوقف می شه، ‫خراب می شه و خودت هم اخراج می شی.
‫اوه، اما از بن بست ها دوری می کنی.
‫پیدا کردن اشتباه کار ساده ایه اونم وقتی یه...
‫اون موقع یه نفر سوم وارد می کنیم. ‫یه نفر خارجی. یه پیشخدمت.
‫یه داور که هر نابغه برای برداشتن چاپ استیکش
‫مجبور بشه ازش اجازه بگیره.
‫همیشه می تونن بذارنش زمین،
‫اما برای برداشتن باید اجازه بگیرن.
‫نفر سوم به عنوان یه انحصار متقابل عمل می کنه. همانندی رو کاهش می ده
‫وای عزیزم!
‫«وای عزیزم»! یه کلمه از حرف هاش رو هم فهمیدی؟
‫من خیلی چیزها رو می‌فهمم. مطمئنم که اشتباه نگفت.
‫- این رو می دونم. ‫- بیا، برای منم ببر.
‫همون طوری که می دونم «خونگی» یعنی چی،
‫حتی اگه تو ندونی.
‫«غذاست.» «غذای خونگی.»
‫نه توفوئه، نه آبگوشت.
‫کوفته! پوره سیب زمینی!
‫می فهمی؟ غذا!
‫کوفته و پوره سیب زمینی؟
‫از خودم گفتم.
‫آره! برگرد پیش رفقات!
‫خیلی خب بچه ها. بشینید سر جاتون.
‫بیاید شروع کنیم.
‫یه دوستم.
‫همه دفترهاشون رو در بیارن، لطفاً.
‫- از رفیق های پدرم؟ ‫- می خوام برش گردونم پیشت.
‫دفتر لطفاً.
‫یالا!
‫می دونستم! سامارا.
‫از اینجا هکمون کردی؟ این بیرون؟
‫من هک نکردم.
‫بذار لپ تاپت رو ببینم.
‫زنگ خورد. دیرم شده.
‫یا اعتراف می‌کنی چیکار کردی،
‫یا همینجا می‌زنم دهنت رو سرویس می‌کنم!
‫هی! الآن دختر من رو تهدید کردی؟
‫- تو کدوم خری هستی؟ ‫- مامان!
‫- ولم کن! ‫- دهنت رو ببند!
‫اگه دست بهش بزنی، پدرت رو در میارم
‫و با کمال میل حبسش رو هم می کشم!
‫افتاد؟
‫مامان، ول کن!
‫- خوبی؟ ‫- اینجا چیکار می کنی؟
‫ببین... اومدم بگم شرمنده‌ام.
‫انتظار نداشتم...
‫عذر می خوام
‫حق با توئه.
‫یه موضوعی هست که بهت نمی گم.
‫موضوعی که هیچ وقت فکر نمی کردم مجبور بشم بگم.
‫اما حالا مجبورم.
‫یه حمله کامپیوتری عظیمه.
‫داریم سعی می کنیم جلوش رو بگیریم،
‫اما هم زمان چندین حمله انجام می شه.
‫- خیلی خب. منعبشون کجاست؟ ‫- هیچ نشونی ندارن.
‫فقط یه پیامه که به صورت نمادین نوشته شده...
‫«بذار مرد بره.» یا «بذار اون بره.»
‫نمی دونم.
‫زنگ بزن شایر و استرن و بگو یه سر به لوول بزنن.
‫به نظرم تازه فهمیده فقط خودش تنها نیست.
‫چی؟
‫پیشرفت اصلی موقعی حاصل می شه
‫که نه تنها یه هوش مصنوعی ،بسازیم که قادر به تفکر باشه
‫که احساس هم داشته باشه.
‫شنیدم دارن برنامه ای رو تست می کنن
‫که محتویات مغز انسان رو بارگزاری کنن.
‫این یه فناوری خطرناکه.
‫آدم نباید باهاش ور بره.
‫سلام بچه جون.
‫بابا.
‫می خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫ما چه طوری می تونیم بدون بدن
‫انسان باشیم؟
‫حالا می تونی بگی یا خدا.
‫یا خدا!
‫در حال حاضر ما تنها بارگزاری ها هستیم.
‫اما به زودی افراد دیگه هم اضافه می شن.
‫این موضوع فراتر از پدرت، تو یا منه.
‫تو متوجه نیستی این 2 نفر کی هستن
‫یا اینکه چه کارهایی ازشون بر میاد.
‫قراره جنگ به پا بشه.
‫ما انسان بودیم.
‫الآن خداییم.