‫یالا، امیلی. گره خوبیه.
‫خوبه.
‫یالا.
‫حالا می ریم به سمت چپ.
‫انقدر نترس.
‫احساس امنیت نمی کنم.
‫انجام کاری که کسی تا حالا انجامش نداده...
‫هیچ تضمینی نیست که نقشه ات جواب بده.
‫وقتی به انجام کار متعهد می شی...
‫دیگه برگشت به عقب وجود نداره.
‫کاملاً از تمدن بشری دور شدیم.
‫این یکی رو ببینید.
‫می دونیم که وقتی برسیم به اونجا، دیگه خودمون تنهاییم
‫می رم بالا!
‫زندگی ای رو انتخاب کردیم که خطراتی به همراه داره.
‫خدای من!
‫یه اشتباه بکنی، کارت تمومه.
‫یالا دیگه.
‫اگه این ترس رو مهار کنی...
‫می تونی کارهایی بکنی که هرگز ‫فکر نمی کردی امکان پذیر باشه.
‫وای! ایول!
‫آیا این مسیر به ریسکش می‌ارزه؟
‫[این قسمت: دست دراز کردن به سوی آسمان.]
‫[18 جولای 2021. دره آکسو، قرقیزستان.]
‫قرقیزستان یکی از...
‫کوهستانی ترین کشورهای جهانه.
‫یه زمین بازی کوهستانیه.
‫فکر می کنم چیزی که اینجا ...رو منحصر به فرد می کنه
‫کیفیت صخره نوردی در چنین جای دورافتاده ایه.
‫مثل اینه که کوه ال کاپیتان رو بذاری وسط ناکجا آباد...
‫توی یه دره توی قرقیزستان.
‫از اینکه روی لبه تردید باشم، خوشم میاد.
‫یه ماجراجوییه.
‫[رینو، نوادا. 12روز قبل.]
‫سفرمون رو از رینو شروع کردیم...
‫و رفتیم اون سر دنیا...
‫به بیشکک، پایتخت قرقیزستان.
‫قرقیزستان یکی از اون جاهاییه که...
‫هیچ کس نمی تونه توی نقشه پیداش کنه.
‫تا شهر اوش با هواپیما رفتیم که یه جورایی...
‫مثل دروازه ورودی کوهستان هاست. ‫[امیلی هرینگتون. 5 قهرمانی صخره‌نوردی کشوری.]
‫از اونجا فکر می کنم...
‫یه مسیر 10ساعته با جیپ تا نقطه آغاز...
‫توی یه شهر به اسم اوزگوروش هستش.
‫بعد اونجا 3روز پیاده روی داریم...
‫تا به دره آکسو برسیم...
‫که در نهایت اردو می زنیم...
‫و سعی می کنیم از قله سلسووا بالا بریم.
‫هدف این سفر، آزادنوردی...
‫از یه مسیر 900متری...
‫سمت شمالی قله سلسووا هستش.
‫یه مسیر آزاد سطح بالاست...
‫که فقط یه تیم ازش صعود کردن. ‫[آدریان بالینگر. فتح 17 قله و 8000 متر ارتفاع.]
‫آدم های مختلف، از طول های مختلف رفتن. ‫[اولین تیم آزادنوردی جهت شمال غربی سلسووا.]
‫هیچ کس نتونسته تمام طول ها رو رد کنه.
‫سمت چپش، فرصت منحصر به فردی...
‫برای یکی یا هردومونه که اولین کسی باشیم...
‫که تمام طول ها تا مسیر قله رو طی کنیم.
‫وقتی قرقیزستان هنوز بخشی از جماهیر شوروی بود...
‫روس ها می اومدن اینجا...
‫و قبل از اینکه به هیمالیا برن...
‫اینجا زمین تمرینشون بود.
‫این خودش نشون می ده که...
‫چقدر اینجا دورافتاده و دور از دسترسه.
‫می دونی، یه جورایی داریم پیش هم جمع می شیم...
‫که مهارت و قدرتمون رو...
‫برای یک هدف روی هم بذاریم.
‫فکر می کنم ما یه جورایی منحصر به فردیم...
‫چون 2تامون صخره‌نورد حرفه ای هستیم...
‫اما تقریباً در 2نقطه مقابل...
‫طیف این ورزش هستیم.
‫من معروف به صعود خیلی کند از قله های بزرگم. ‫[2017، قله‌ی اورست، نپال.]
‫جنبه ماجراجویی...
‫و سفر این صخره نوردی...
‫در ترکیب با یه دیواره نوردی آزاد خیلی سخته.
‫این سفر مسلماً رابطه امون رو محک می زنه.
‫اما هر بار که یه همچین سفری می ریم...
‫رابطه امون محک زده می شه.
‫[روز اول. بیشکک، قرقیزستان.]
‫با هواپیما رفتیم بیشکک و 2روز اونجا بودیم.
‫بیشکک مثل یه جور کتری در حال جوش هستش.
‫شهر خیلی مدرنیه...
‫و خیلی از نفوذ و تأثیر...
‫شوروی سابق و روسیه در اون وجود داره.
‫اما هم زمان...
‫حس یه شهر خیلی نو رو داره...
‫که تازه داره پا می گیره.
‫موفقیت یا شکست در این سفر...
‫حقیقتاً به گروه افرادی که اونجا هستن بستگی داره.
‫همه چیز حقیقتاً روی دوش گروه هستش. ‫[استبان توپو منا. مسئول ایمنی گروه.]
‫چیزی که مهمه، داشتن آدم های مناسب با تجربه مناسب...
‫برای شروع سفری هستش که تقریباً از هر نظر... ‫[گروه آکسای، تیم تدارکات محلی.]
‫- غنی هستش. ‫- سلام. من آدریان هستم.
‫- دیمیتری. ‫- امیلی.
‫- از آشناییت خوشبختم، دیمیتری. ‫- خوشبختم.
‫من توپو هستم. خوشبختم، دیمیتری.
‫- حالتون چطوره؟ ‫- خیلی هیجان زده ایم...
‫که بالآخره رسیدیم اینجا.
‫فکر می کنم اولین سئوال اینه که...
‫دیروز شنیدیم که یه سری...
‫درگیری‌هایی بوده...
‫- دم مرز. ‫- می‌دونی، آره.
‫- توی مرز. ‫- مرز.
‫نظر شما چیه؟
‫صد کیلومتری غرب اردوگاهمون رخ داد.
‫سمت غرب.
‫از مکان شما.
‫خیلی‌خب.
‫شرمنده، انگلیسیم زیاد قوی نیست.
‫نه، زبانت عالیه.
‫از قرقیزی یا روسی صحبت کردن ما که بهتره.
‫بهشون بگو توی کوهستان نبوده، ‫توی دشت بوده که مرز راحت در تیررسه.
‫متأسفانه گهگاهی از این درگیری‌ها پیش میاد.
‫این منطقه تا حدی بی‌ثباته.
‫اولین بار وقتی که...
‫بث رادن و تامی کالدول...
‫اینجا در سال 2000 دزدیده شدن، ‫توجهم رو جلب کرد.
‫کالدول به همراه سه تن دیگر...
‫از جمله دوستش، در حال کوهنوردی... ‫[آگوست 2000. دره‌ی آکسو.]
‫در رشته‌کوه پامیر‌آلای در قرقیزستان بودند.
‫آنها لبه‌ی یک صخره در ارتفاع ‫سیصد متری خوابیده بودند...
‫که مشکلات شروع شد.
‫سه نفر روی زمین شروع به ‫تیراندازی به سمت ما کردن.
‫دو نفر هم اسلحه روی سرمون گذاشتن ‫و گروگانمون گرفتن.
‫اونا یه سری شورشی از ازبکستان بودن.
‫و یه جورایی توی اون منطقه ‫در حال مبارزه...
‫با ارتش قرقیزستان بودن.
‫بدجوری ترسیده بودیم که جونمون رو ‫از دست بدیم.
‫نمی‌دونستیم چه بلایی به سرمون میاد.
‫فرار هم همیشه توی ذهنمون بود.
‫تامی یه جورایی...
‫با هل دادن یکی از شورشی‌ها ‫از بالای صخره، بقیه رو نجات داد
‫بعدش فرار کردن...
‫و در نهایت یه پایگاه نظامی پیدا کردن.
‫الان فکر کردن بهش...
‫و به زبون آوردنش خیلی سخته...
‫ولی می‌ترسیدیم که زنده نمونیم.
‫همچنان اختلافات مرزی در جریانه.
‫واسه همین گروه‌های محلی...
‫همچنان در این منطقه در حال جنگ هستن.
‫قطعاً نمی‌خوایم وضعیت رو...
‫در این مناطق بدتر کنیم.
‫فکر می‌کنم من به شخصه به کسانی که...
‫استخدام کردیم، اعتماد دارم...
‫که بهمون اجازه‌ی حرکت بدن...
‫و بگن مشکلی نیست و خطری نداره.
‫ولی توصیه و پیشنهاد شما...
‫همین برنامه‌ایه که الان داریم.
‫- آره. ‫- مشکلی نیست.
‫- خیلی‌خب.
‫- عالیه. ‫- ایول.
‫ولی بعد می‌دونی، در عین حال...
‫نمی‌دونی چه اتفاقی خواهد افتاد.
‫که اینجا به محل اردو برید.
‫من و امیلی الان نه سال و نیمه ‫که با همدیگه‌ایم.
‫در این مورد، داشتن اون به عنوان ‫یه هم‌تیمی...
‫استاد اینه که بدونه...
‫روی صخره بدنش رو به کدوم سمت ببره.
‫ده سالم بود که صخره‌نوردی رو کشف کردم.
‫از این مقطع که اصلاً نمی‌دونستم ‫صخره‌نوردی چیه...
‫رسیدم به اینکه گفتم: ‫"این کاریه که قراره..."
‫"تا آخر عمر انجام بدم."
‫حوالی 16 سالگی بود که ‫توی جام جهانی شرکت کردم.
‫و یه پرچم کوچیک آمریکا روش بدوزم.
‫یه جورایی توی موج اول عده‌ای بودم...
‫که یاد گرفتن چطوری برای سنگ‌نوردی ‫تمرین کنن...
‫به جای اینکه فقط سنگ‌نوردی کنن.
‫خیلی منظم و جدی بود.
‫و در سال‌های آخر نوجوونیم...
‫دچار اختلال در خورد و خوراک شدم.
‫خیلی از صخره‌نوردهای جوون ‫با این مسئله روبرو میشن.
‫واسه اینکه عملکرد خوبی داشته باشی...
‫یکی از راحت‌ترین ‫و سریع‌ترین روش‌های این کار...
‫وزن کم کردنه.
‫اون مصمم شده بود که ال کاپیتان رو...
‫در کمتر از 24 ساعت فتح کنه.
‫امیلی هرینگتون به قله‌ی موفقیت رسیده.
‫متنفرم از اینکه مقایسه کنم...
‫ولی به نظر میاد امیلی یه ذره ‫وضعیتش نسبت به تو...
‫خطرناک‌تره.
‫می‌دونی، هنوز هم گاهی وقتا...
‫در فرهنگ ما بعضاً اینطور تصور میشه...
‫که مسیر مسابقات ورزشی...
‫سطح توانایی متفاوتی لازم داره.
‫چه برای مردان، چه برای زنان.
‫[اوش، قرقیزستان.]
‫درست به محض فرود...
‫صدای اذان اومد.
‫یه جورایی آدم رو میخکوب می‌کنه.
‫[روز پنجم. 377 کیلومتر تا اردوگاه.]
‫امروز روز اول از سفر دو روزه...
‫تا نقطه‌ی آغاز در اوزگروش هستش.
‫قله‌ی سلسووا با اختلاف...
‫دورافتاده‌ترین دیوارنوردی‌ای هستش ‫که تا حالا امتحان کردم
‫بدون شک.
‫شباهتی به پارک یوسمیتی نداره.
‫نمی‌تونی همینطوری ‫با ماشین بری و پارک کنی...
‫بیست دقیقه پیاده‌روی کنی ‫و شروع به صخره‌نوردی کنی...
‫واسه همین هم هست که انقدر منحصر به فرده. ‫[بادکند، قرقیزستان.]
‫اینکه خودمون میوه انتخاب کنیم...
‫دیگه توی کوهستان از این اتفاقا نمی‌افته.
‫نه، این چیزا دیگه گیرمون نمیاد.
‫باید ازش استفاده کنیم.
‫بادکند مسلماً مثل...
‫یه نقطه‌ی انتقال بود.
‫تا اون مقطع...
‫هیچ نگرانی‌ای نداشتیم.
‫وروک.
‫آها، وروک توی تاجیکستانه
‫آره. وروک توی تاجیکستانه.
‫اون درگیری یه ماه پیش، توی اونجا بود.
‫- وروک. ‫- یه منقطه‌ی محاط هستش.
‫آره
‫مرزی که بر سرش درگیری بود...
‫که بعد از بادکند خیلی نزدیکش بودیم...
‫آخرین درگیری که ازش خبر داشتیم، ‫توی ماه مِی بود.
‫در نتیجه‌ی بالا گرفتن خشونت ‫در مرز قرقیزستان و تاجیکستان...
‫بیش از 11500 نفر...
‫منطقه را خالی کرده‌اند...
‫و دست کم 31 شهروند قرقیزستانی ‫کشته شدند...
‫و بیش از صد نفر دیگر مجروح شدند.
‫بخشی از درگیری مرزی اینجا...
‫مربوط به مدیریت این دریاچه...
‫و خشکسالی‌ای هستش که این بخش از کشور...
‫متحمل شده. ‫[مخزن آب ترتکول. بادکند، قرقیزستان.]
‫در سال 2020 در این منطقه ‫بدترین خشکسالی در 25 سال اخیر رخ داد.
‫دیدن یه مکانی که با تغییرات آب و هوایی ‫در معرض خطر هستش...
‫باعث واقعی‌‌تر شدنش میشه.
‫اینکه مسئله به خطر افتادن...
‫ماجراجویی‌ها یا سرگرمی‌هامون نیست.
‫مسئله به خطر افتادن معیشت مردم...
‫و زندگی‌شونه.
‫جنگ‌هایی بر سر آب در خواهد گرفت...
‫و این مسئله همین الان ‫اینجا داره رخ میده.
‫می‌دونید...
‫اینجا همه بابت این وضعیت عصبانی‌ان.
‫واسه همینه که میگم خطری نداره که بریم و...
‫یعنی مردم این خونه‌ها ‫ممکنه اسلحه داشته باشن؟
‫یا ارتش؟
‫نمی‌دونم.
‫واسه همین فکر می‌کنم بهتره ‫بریم اون طرف جاده.
‫فقط از اینجا فاصله بگیریم؟
‫آره، از جاده فاصله بگیریم.
‫چندتا از اعضای گروهمون بازداشت شدن...
‫واسه همین بیرون یه منطقه‌ی نظامی هستیم...
‫و منتظر اوناییم.
‫[پنج ساعت بعد.]
‫خوش برگشتید. ‫[مخزن آب ترتکول، بادکند.]
‫آره. بعد از چند ساعت.
‫منطقه‌ای که داریم میریم...
‫خیلی به شدیدترین بخش درگیری نزدیکه.
‫پلیس محلی خیلی نگران امنیت ما بود.
‫آره، از اینجا فکر می‌کنم...
‫باید فقط سریع بریم و برگردیم.
‫- می‌دونی... ‫- جلب توجه نکنیم.
‫می‌دونستیم که رفتن به این منطقه...
‫- کار سختیه، درسته؟ ‫- آره.
‫واسه همین حالا باید وفق پیدا کنیم ‫و حواسمون رو جمع کنیم.
‫اگه چیز عجیبی دیدید، می‌دونی...
‫همه حسابی چشم و گوششون رو باز کنن.
‫آره.
‫یه سری خبر خوب کوچیک گیرت میاد...
‫و سعی می‌کنی از بین همه‌شون...
‫بفهمی خط مشی کجاست...
‫و آیا ایمن هست یا نه.
‫شنیدیم اگه بعد از ساعت 5 بعد از ظهر...
‫توی جاده باشی، خوششون میاد ‫که به ماشین‌ها شلیک کنن.
‫چند روز قبل...
‫یه وضعیتی پیش اومد که دوتا سرباز زخمی شدن.
‫- آها، واسه... ‫- عوارضی.
‫عوارضی این طرفه؟
‫بعدش می‌رسیم به اوزگروش.
‫از آخرین ایست بازرسی نظامی رد شدیم...
‫و یه حس کاملاً متفاوتی داره.
‫روستایی‌تره و...
‫دورتادورمون قله‌های بزرگی هستن.
‫کم‌کم دارم فکر می‌کنم...
‫فردا پیاده‌روی سختی در پیش داریم.
الان در بین کوهستان‌ها هستیم ‫و حس فوق‌العاده‌ای داره.
‫پایان جاده، آغاز پیاده‌روی...
‫و برنامه‌ریزی برای تمام بارهامون ‫برای چند هفته‌ی آتی.
‫آدریان یه صخره‌نورد در ارتفاعات بالا...
‫و راهنمای کوه‌نوردیه.
‫من هفده بار ‫قله‌هایی هشت هزار متری فتح کردم.
‫قله‌ی اورست رو هم هشت بار فتح کردم...
‫یه دفعه هم بدون اکسیژن کمکی فتحش کردم. ‫[2017، قله‌ی اورست. نپال.]
‫پسر، باورم نمیشه که موفق شدم.
‫الان قشنگ قفل کردم.
‫قله‌ی هیولاست.
‫من توی چلتنهام انگلیس به دنیا اومدم.
‫وقتی رفتیم آمریکا...
‫خانواده‌ام، از اون خانواده‌های ‫اهل طبیعت نبودن.
‫به گمونم پدر و مادرم با خودشون ‫فکر کردن که الزامیه که...
‫یه سری کارا مثل اردو زدن ‫و ماهی‌گیری رو انجام بدن.
‫ما هم خیلی مهارت توی این کار نداشتیم.
‫یاد گرفتیم که به هوای...
‫سرد و مرطوب زمستان نیوانگلند عادت کنیم.
‫[2019، کی2، پاکستان]
‫فکر کنم یکی از چشمام سرمازده شده.
‫ارتفاع 8500 متری، یه روز عالی.
‫هیچ‌جای دیگه‌ای نیست که احساس تمرکز...
‫روی یه هدف انفرادی داشته باشم.
‫آدم به هیچ چیز دیگه‌ای...
‫به جز کشته نشدن در اون کوهستان ‫فکر نمی‌کنه.
‫[روز هفتم. ‫اوزگوروش، 74 کیلومتر تا اردوگاه.]
‫امروز مسیرمون به سمت کوهستان رو ‫شروع می‌کنیم.
‫24 کیلومتر مسیر...
‫و 2100 متر ارتفاع رو باید طی کنیم...
‫چون مسیرمون مدام بالا و پایین داره.
‫این تازه روز اوله.
‫همچنان دو روز کامل دیگه...
‫با همین میزان مسیر یا بیشتر ‫پیش رو داریم که به محل اصلی اردوی برسیم.
‫مدت خیلی زیادی برنامه‌ریزی کردم ‫و فکر می‌کنم خیلی اطلاعات...
‫از نقشه‌ها و عکس‌ها ‫و گوگل‌اِرت به دست آوردم.
‫اینجا لحظه‌ایه که واقعیت جا می‌افته.
‫حالا دیگه خودمون تنهاییم.
‫سعی داریم قبل از اینکه ‫صاعقه بزنه خشکمون کنه...
‫این مسیر رو طی کنیم.
‫ابرها دارن به این سمت میان، ‫ولی فکر می‌کنیم...
‫امن‌ترین بخش اون بالاست.
‫حالا مشخص میشه که حق با ماست یا نه.
‫[ساعت 3:38 بعد از ظهر. فاصله تا ارودگاه: ‫57 کیلومتر. ارتفاع کنونی: 3600 متر.]
‫اختلاف زمانی بین نور و صدای صاعقه...
‫میشد الکتریسیته‌ی ساکن رو توی هوا حس کرد.
‫هنوز یه مقدار صاعقه می‌زنه، ولی رد شد رفت.
‫- ولی یه ذره ترسناک بود. ‫- قطعاً خیلی خفن بود.
‫یه ذره وحشتناک بود.
‫یه جورایی اولین هشدار ‫که الان توی کوهستان هستیم.
‫سر و کله زدن باهاشون به شکل ایمن...
‫خیلی چالش‌برانگیز خواهد بود.
‫تجربه‌ی کوه‌نوردی...
‫می‌تونه خیلی زیبا و قدرتمند باشه... ‫[اردوگاه اول. فاصله تا اردوگاه اصلی، 50 کیلومتر.]
‫به خاطر این معادله‌ی ریسک و پاداش. ‫[ارتفاع کنونی: 6000 متر.]
‫یه چیزی هم هست که من باهاش ‫دست و پنجه نرم می‌کنم.
‫[2004، گذرگاه آمفو لامکا، نپال.]
‫با یه همکار از نژاد شرپا، ‫به اسم نیما شرپا...
‫راهنمای کوه‌نوردی بودم...
‫که از اولین سفرهام توی نپال ‫با هم کار می‌کردیم.
‫بعد قلاب شلوارش گیر کرد به اون یکی پاش...
‫و درست جلوی چشم من ‫از لبه‌ی کوه افتاد پایین...
‫از یه صخره‌ای که به گمونم...
‫ارتفاعش 250 متر بود.
‫خیلی هم همه‌چیز جدی بود.
‫یه پسر شیش ساله داشت، خانواده داشت.
‫این حادثه، واقعیت این کار...
‫که خیلی با انجامش بهم خوش می‌گذشت رو...
‫به شرایط خشن و متفاوتی بدل کرد.
‫اینکه ارزشش رو داره یا نه، ‫چرا من این کار رو می‌کنم...
‫همه‌مون چرا این کار رو می‌کنیم...
‫خیلی واضحه که برای خانواده‌ی نیما...
‫اصلاً ارزشش رو نداشت.
‫الان میزان تحمل ریسک‌پذیری من ‫به شدت فرق کرده...
‫و اون حادثه، آغاز این تغییر بود.
‫[روز هشتم. فاصله تا اردوگاه اصلی: 50 کیلومتر. ‫ارتفاع کنونی: 6000 متر]
‫نه، هیچی حس نمی‌کنم.
‫واسه من مسلماً عادی نیست.
‫در ارتفاعات و در شیب حرکت می‌کنیم.
‫رد شدن از این همه دره، دیوونه‌کننده‌ست.
‫گذرگاه شماره‌ی چهار یا پنج سفر.
‫اصلاً تعدادش از دستم در رفته.
‫این مسیر امروز واسه من سخت بود.
‫وای. دیوونه‌کننده‌ست. از اونجا اومدیم.
‫فکر کنم ده‌ها سال بود که با پیاده‌روی...
‫انقدر احساس ضعف نکرده بودم.
‫تمام مسیر پیاده‌روی به خودم می‌گفتم که...
‫دلیل اینکه برام سخته، ‫اینه که یه هفته‌ست تو راهیم...
‫و هنوز ساعت خوابم به هم خورده.
‫بدن خودم رو می‌شناسم و یه جای کار می‌لنگه.
‫[اردوگاه دوم. فاصله تا اردوگاه اصلی: 29 کیلومتر. ‫ارتفاع، 4400 متر.]
‫خیلی‌خب.
‫آره. قطعاً جوابش مثبته.
‫قطعاً مثبته؟
‫سه دقیقه‌ست اومده.
‫شکی درش نیست.
‫امیلی هم باید تست بده...
‫ببینیم جوابش چیه.
‫ولی تو قطعاً یه بار دیگه باید تست بدی.
‫البته.
‫- خیلی متأسفم، امیلی. ‫- اشکالی نداره.
‫منظورم اینه که تقصیر کسی نیست. درسته؟
‫چند روز پیش تست همه‌مون منفی بود. درسته؟
‫آره.
‫خب بیایید امیدوار باشیم ‫جواب تست اشتباه باشه.
‫- یه تست دیگه دادی؟ ‫- آره.
‫جواب تست تو هنوز منفیه، امیلی.
‫آره، مال من به همین زودی مثبت شد.
‫کلی از این تست‌ها دادم.
‫هرگز فکر نمی‌کردم اینو ببینم.
‫همه‌مون تست میدیم. واکسن زدیم.
‫آخه حس غیرمنتظره‌ایه ولی...
‫فکر می‌کنم یه مقدار دچار ناباوری شدیم.
‫یعنی آخه چطور چنین چیزی ممکنه؟
‫قبل رفتن تست کرونا دادیم...
‫توی بیشکک و توی اوش تست دادیم.
‫بعد الان توی مسیر بودیم...
‫داشتیم هر لحظه ‫از بیمارستان‌ها دورتر می‌شدیم...
‫از درمانگاه و همه‌ی اینا ‫داشتیم دور می‌شدیم.
‫بعد حالا جواب تست کرونای ‫یه نفرمون مثبت شده بود.
‫همه‌اش خراب میشه.
‫به نظرم اولین مسئله...
‫اینه که خاطرجمع بشیم ‫گروه محلی اینجا کرونا نگیرن.
‫مسلماً.
‫آره. شدیداً چنین حسی دارم.
‫باید از ایمنی اونا مطمئن بشیم.
‫آره. خیلی عجیبه.
‫یه جورایی بدترین کابوسم این بود...
‫که تأثیر منفی روی جامعه‌ی محلی اینجا بذارم.
‫اگه کرونام بدتر بشه...
‫یا چند نفر دیگه توی گروه کرونا بگیرن...
‫ممکنه نتونیم سریع برسونیمشون درمانگاه.
‫جفتمون تقریباً دو سال تلاش کردیم...
‫تا برای این سفر آماده بشیم.
‫خیلی زحمت برد...
‫ولی جهان الان اینطوری شده دیگه.
‫اینم فقط یه سفر صخره‌نوردی احمقانه‌ست.
‫اونقدرا چیز مهمی نیست.
‫ولی واسه من مهمه.
‫آخه خیلی نزدیک شده بودیم.
‫آره. شاید یه ذره بهتر شده باشم. ‫[روز نهم.]
‫ولی گلوم درد می‌کنه، ‫آب دهنم رو سخت قورت میدم.
‫یه ذره سرفه دارم، دماغم گرفته.
‫غلظت اکسیژن خونم...
‫رسیده به هشتاد درصد.
‫توی چادر هم همینقدره.
‫توی خونه که باشی، اگه اکسیژن خونت ‫کمتر از نود درصد باشه...
‫روانه‌ی بیمارستان میشی ‫و اکسیژن بهت وصل می‌کنن.
‫- مال تو چقدر بود؟ ‫- 92 تا 94.
‫به گمونم واسه این ارتفاع طبیعی باشه.
‫تصمیم گرفتیم که تنها راه ایمن...
‫اینه که برگردیم سر جاده...
‫و ببینیم می‌تونیم ‫آماده‌سازی‌ها رو انجام بدیم...
‫که همچنان تلاش کنیم برگردیم یا نه.
‫ولی در حال حاضر، تلاش برای برگشت ‫خیلی دور از دسترس به نظر میاد.
‫این به معنی برگشتن و سه روز پیاده‌روی...
‫و عبور از تمام گذرگاه‌هایی بود ‫که ازشون رد شده بودیم.
‫بعدش هم ده ساعت با ماشین بریم به اوش...
‫که می‌دونستیم اگه یکی‌مون ‫حالش بدتر بشه...
‫اونجا درمانگاه هست.
‫درست میشه.
‫می‌دونم، ولی مثل یه کابوس می‌مونه. ‫[روز دهم. 45 کیلومتر تا ابتدای پیاده‌روی.]
‫در این مقطع یه جورایی ‫قید صخره‌نوردی رو زدم.
‫فقط قدم به قدم پیش میریم.
‫دیگه رسماً حس چشایی رو از دست دادم... ‫[روز یازدهم. ارتفاع: 3600 متر.]
‫محض احتیاط که اگه از دوتا ‫تست مثبت کرونا...
‫و سطح اکسیژن 80...
‫[اوزگوروش، قرقیزستان.]
‫ولی خیلی ناامید شده بودم.
‫کجا اشتباه کردم؟
‫آیا با بی‌احتیاطی...
‫این سفر رو برای عده‌ی زیادی خراب کردم؟
‫تست کرونای آدریان مثبت شد... ‫[روز پانزدهم. اوش. هفتمین روز قرنطینه.]
‫و تست کرونای من هم دو سه روز پیش مثبت شد.
‫یه خبر خوب. هیچکدوم از ‫اعضای محلی تیم...
‫علائم ندارن... ‫[روز هفدهم. روز نهم قرنطینه.]
‫که از همین بیشتر می‌ترسیدیم.
‫چون اونا واکسن نزدن.
‫پس حس خیلی خوبی داریم.
‫فکر کنم سه چهار روز دیگه باید قرنطینه باشیم. ‫[روز نوزدهم. یازدهمین روز قرنطینه.]
‫ممنون. بعداً می‌بینیمتون.
‫راستش به طرز حیرت‌آوری ‫خیلی طول کشید...
‫تا تست من و امیلی منفی بشه. ‫[روز بیست و دوم. چهاردهمین روز قرنطینه.]
‫یه جورایی متوجه شدیم...
‫که هیچ زمان مناسبی نیست ‫که برگردیم به مسیر...
‫واسه همین دنبال یه راه برای ‫رفتن با هلیکوپتر گشتیم.
‫معلوم شد که رفتن با هلیکوپتر...
‫توی قرقیزستان خیلی خیلی پیچیده‌ست. ‫[روز بیست و چهارم.]
‫فقط منتظریم...
‫ببینیم می‌تونیم ‫با هلیکوپتر قرقیزستان بریم یا نه.
‫یه کورسوی امیدی داریم، واسه همین...
‫فقط امیدواریم که امشب خبرای خوبی بشنویم.
‫می‌دونم که حالا که همه‌چی ‫داره مشخص میشه...
‫یه سری اخبار...
‫از تیم توپو شنیدید. ‫[صدای درو هولت، تهیه‌کننده‌ی سفر.]
‫با وضعیت فعلی، عملاً...
‫گزینه‌ی مناسب هلیکوپتر...
‫برای برگردوندن همه به اردوگاه نداریم.
‫عملاً این مسئله، سفر رو به پایان می‌رسونه.
‫حالا شروع می‌کنیم یه برنامه...
‫برای خروج از اونجا می‌چینیم
‫برنامه‌ی من اینه که...
‫فردا صبح که بیدار میشید...
‫برنامه‌ی همه به تفصیل آماده باشه.
‫[روز بیست و پنجم. اوش، قرقیزستان.]
‫داشتیم چمدون‌هامونو جمع می‌کردیم ‫بذاریم توی ماشین...
‫که راهنمای محلی‌مون یوسف ‫اومد پیشمون و گفت...
‫"می‌تونیم با هلیکوپتر بریم. شدنیه."
‫دیگه به نظر نمیاد که بریم خونه.
‫ولی همین نیم ساعت پیش ‫داشتیم می‌رفتیم خونه.
‫آره. سفرمون از نو شروع شد.
‫[روز بیست و ششم. فرودگاه اوش.]
‫ایول. یه قدم نزدیک‌تر شدیم. ‫یه قدم نزدیک‌تر شدیم.
‫آره، این صدا رو دوست دارم.
‫سال‌ها رویای این سفر رو داشتیم.
‫بعد تقریباً یه ماه...
‫سعی کردیم به هدفمون برسیم.
‫هیجان‌انگیز بود.
‫اگه همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت...
‫انقدر هیجان‌انگیز نمیشد.
‫واقعاً به هیچ چیزی که دیده بودم ‫شباهت نداشت.
‫[قله‌ی سلسووا، قرقیزستان. 950 متر.]
‫می‌دونی، به عنوان صخره‌نورد یه جورایی...
‫مثل یه چالش باصفا می‌مونه.
‫نگاه کن.
‫دورتادورمون چندتا از...
‫زیباترین کوه‌های گرانیتی ‫که به عمرم دیده بودم...
‫احاطه‌مون کرده بودن.
‫و اونجا قرار بود تا دو هفته‌ی آینده...
‫خونه‌مون باشه.
‫خیلی خیلی گرم بود.
‫صبح رو صرف آماده‌سازی کردیم.
‫بعدش من و امیلی فقط...
‫می‌دونی، حس کردیم که حبس شدیم و گفتیم...
‫"باید بریم و حداقل دیواره‌ی ‫کوه‌پایه رو ببینیم."
‫راستش خیلی ترسناکه.
‫فکر می‌کنم باید یه مقدار دیگه بریم بالا...
‫- بعدش می‌تونیم یه نگاه به نقشه بندازیم. ‫- آره.
‫راهِ بالا رفتن از یه دیواره‌ی بزرگ...
‫اینه که یه طول طناب رو میری بالا ‫و توقف می‌کنی...
‫بعدش اغلب اوقات هم‌تیمیت ‫مسیر بعدی رو میره.
‫یارت یه طول طناب رو میره و توقف می‌کنه. ‫[بیست طول برای صعود.]
‫بعدش همینطوری بالا میرید.
‫واسه اینکه ‫یه صعود تر و تمیز داشته باشیم...
‫باید تمام اون طول‌های طناب رو...
‫بدون سقوط کردن...
‫بره بالا. ‫[4200 متر.]
‫اگه سقوط کنه، باید برگرده...
‫اول اون طول...
‫و دوباره بره تا وقتی که دیگه سقوط نکنه.
‫خیلی از اوقات هم آدم همینطوری ‫شکست می‌خوره.
‫توی یه طول گیر می‌کنی ‫و نمی‌تونی تا آخر بری.
‫می‌دونی، گاهی وقتا ادامه میدی و میگی...
‫"خب همه‌ی طول‌ها رو طی کردم ‫به جز این یکی."
‫ولی هدف من این نبود.
‫خب توی دنیای ایده‌آل من...
‫می‌تونیم کل مسیر رو آزادنوردی کنیم.
‫بعدش قطعاً باید بریم...
‫سمت اون کنج که اونجاست.
‫بعد اونجاست که...
‫خیلی بابت طول دوم تردید داشتم...
‫چون طول خیلی طولانی‌ای بود...
‫و کلی قسمت‌های سخت هم داشت.
‫من احتمالاً تا حالا فقط...
‫سه چهارتا طول به این سختی رو ‫طی کردم...
‫همه‌شون هم چند هفته زمان برده.
‫- این کنج‌های بزرگ رو می‌بینی؟ ‫- آره.
‫- بعد میره... ‫- بعد میره سمت چپ.
‫کرگ مانستر رو می‌بینم.
‫واسه من، کرگ مانستر...
‫یکی از سخت‌ترین قسمت‌های صخره‌نوردی بود.
‫اسمش از روی یه طول خیلی معروف...
‫توی ال کاپیتان توی یوسمیتی ‫به اسم مانستر آفویت گذاشته شده.
‫یه جور صخره‌نوردی به اسم ‫صخره نوردی عریض هستش.
‫همیشه با این نوع صخره‌نوردی مشکل داشتم. ‫[2015، مانستر آفویت، ال کاپیتان.]
‫عملاً باید بدنت رو...
‫ببری داخلش و ذره ذره بری بالا.
‫خیلی هم آزاردهنده‌ست.
‫دو ساعت و نیم صرف مانستر آفویت کردم.
‫وقتی پای دیواره‌نوردی میاد وسط...
‫یه شر الزامیه.
‫خدای من. صخره‌نوردی خیلی حس خوبی داره. ‫[روز بیست و ششم. اولین روز بررسی.]
‫خب فکر می‌کنم احتمالاً ترکیبی از ‫به شدت هیجان‌زده شدن...
‫از صخره‌نوردی بعد از این همه مدته.
‫ولی در عین حال، مثل همیشه ‫حس طبیعی نداره.
‫صد درصد مطمئن نیستم کجا برم.
‫این 900 متر صخره‌نوردی پیش روی ما...
‫داریم سی متر اولش رو میریم.
‫این سبک از صخره‌نوردی رو ‫بهش میگن آزادنوردی...
‫که یعنی برای صعود فقط از ‫دست و پاهامون استفاده کنیم...
‫و طناب هم فقط محض احتیاط باشه ‫که شاید سقوط کنیم.
‫واسه همین نباید اینو با...
‫صعود انفرادی آزاد اشتباه گرفت، ‫که اونم مثل آزادنوردیه...
‫ولی بدون طناب.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫ریسک سقوط ناجور وجود داره.
‫عواقبش هم می‌تونه خیلی شدید باشه.
‫طنابت محکمه، آماده‌ی حرکتیم. ‫[2019، مسیر دروازه‌ی طلایی، ال کاپیتان.]
‫خیلی‌خب. امیدوارم حرکت کنیم.
‫طول اول رو دوست ندارم، الکس.
‫- خب من که عاشقشم. ‫- جدی؟
‫ما دوتا با هم تعادل ایجاد می‌کنیم. ‫[الکس هانولد، سنگ‌نورد حرفه‌ای.]
‫آره. در واقع یکی از ‫طول‌های موردعلاقه‌ام هستش.
‫واقعاً؟
‫خب، مصدومیت آرنج چپ، مصدومیت پای چپ.
‫پامو می‌تونم تکون بدم. حسش می‌کنم.
‫یه پیامی بهم دادن که نوشته بود...
‫"امیلی سقوط کرده. اوضاع جالب نیست."
‫یکی از سخت‌ترین ‫و ترسناک‌ترین لحظات زندگیم بود.
‫و نمی‌دونستم که...
‫مغزم توی سی دقیقه ‫می‌تونه انقدر فکر کنه.
‫سر خورده بود و از 15 متری افتاده بود...
‫و قبل از اینکه طناب جلوی سقوطش رو بگیره، ‫خورده بود به لبه‌ی یه صخره.
‫- شکستگی استخوان نداری. ‫- شکستگی استخوان ندارم.
‫فکر نکنیم که... نه.
‫فکر کنم طناب بدجوری...
‫گردنت رو ساییده.
‫بدترین حادثه‌ای بود...
‫که حین صخره‌نوردی برام پیش اومد.
‫ولی قسر در رفتم. خیلی شانس آوردم.
‫هنوز توی ذهنم هست.
‫ولی همزمان، اشتباه خودم بود.
‫می‌دونی، خیلی وقتا اوضاع تحت کنترلت نیست...
‫مثل افتادن سنگ‌ها.
‫[ساعت 4:36 بعد از ظهر.]
‫این می‌تونه آسیب روانی بهت بزنه...
‫چون نمی‌دونی کِی دوباره این اتفاق می‌افته.
‫- این چیه دیگه؟ ‫- صدای چیه؟
‫خدای من.
‫- سنگ داره میاد! ‫- وای!
‫ریزش سنگ یا سنگ‌های سست...
‫روی یه همچین صخره‌ی عمودی مثل اینجا...
‫یکی از راه‌هایی بود که ‫خیلی نزدیک بود...
‫توی کوهستان باهاش کشته بشم.
‫هر چیزی که میاد پایین...
‫در اندازه‌ی توپ بیسبال یا بزرگتر...
‫اگه بهت بخوره، می‌میری.
‫اوناهاشش. نگاه کن.
‫فکر نکنم این بارون...
‫از اونایی باشه که قطع بشه.
‫توپو، تیکو، اگه صدای منو می‌شنوید...
‫شروع به حرکت به پایین می‌کنیم.
‫امزا امروز عاقلانه گروه رو رهبری کرد.
‫یه جورایی باید مدام پیشروی کرد.
‫عوامل زیادی هستن که از کنترل ما خارجن.
‫[روز سی و چهارم. روز دوم بررسی.]
‫واقعاً فکر نمی‌کنم طناب روش ساییده بشه.
‫بعد یادم میاد که حسابی رفتیم سمت راست.
‫سنگ داره میاد!
‫25 سال اخیر رو...
‫صرف دوری از ریسک غیرقابل کنترل کردم.
‫اگه وقتی وسط اون شیب باشیم...
‫چیزی از اون دره بیاد پایین، ‫راه فراری نیست.
‫مسئله، پروسه‌ی تحلیل ریسک...
‫و تصمیم گرفتن حول اون ریسکه.
‫اگه همه‌چی کاملاً امن و راحت و آسون بود...
‫این کارا دیگه هیچ جذابیتی نداشتن.
‫من و امیلی در نهایت تصمیم گرفتیم...
‫که حاضریم یه بار دیگه...
‫محل احتمالی ریزش سنگ رو مرور کنیم.
‫واسه هدفی که انقدر براش ‫سخت تلاش کردیم...
‫ارزشش رو داشت.
‫[روز سی و پنجم. روز اول حرکت به سمت قله.]
‫این ریسک رو به جون می‌خریم...
‫ولی به این معنی نیست که با این کار...
‫از ذهنت یا قلبت پاک میشه.
‫همینطوری دراز می‌کشم.
‫وقتی دراز می‌کشم حالم خوبه.
‫بیدار شدم و یه سرگیجه‌ی عجیبی داشتم.
‫اگه خیلی سریع حرکت کنم ‫یا سرم رو سریع تکون بدم...
‫سرگیجه‌ی بدی می‌گیرم.
‫نمی‌تونم از شرش هم خلاص بشم.
‫هنوز تمایل دارم که بریم...
‫چون بازه‌ی آب و هوای متعادل ‫کوتاهی رو داریم.
‫رسیدن به این مقطع...
‫زمان و انرژی زیادی ازمون گرفته.
‫به گمونم هم خبرای خوب داریم، ‫هم خبرای بد.
‫خبر خوب اینه که بعد از شیش هفته، ‫امروز صبح...
‫یه دونه ابر هم توی آسمون نیست.
‫- خبر بد چیه؟ ‫- من حالم خوب نیست.
‫امیلی هنوز یه ذره...
‫- سرم گیج میره ‫- سرگیجه داره.
‫سعی دارم باهاش مبارزه کنم ‫و وانمود کنم که وجود نداره.
‫شاید فقط باید راه بیفتیم.
‫آره. بیا بریم.
‫باشه.
‫مشکل عصبی بود. فکر کنم به خاطر استرس بود.
‫حقیقتاً فقط جسم و مغزم وحشت کرده بودن.
‫می‌دونی، به خودم اعتماد نداشتم ‫و بدجوری دلم می‌خواست موفق بشم.
‫ما برنامه‌مون... ‫[نهصد متر تا قله.]
‫و امیدمون این بود که پنج روز ‫دیواره رو طی کنیم.
‫می‌خواستیم یه شب رو ‫لبه‌ی یه صخره توی طول هشتم بگذرونیم...
‫و بعد روی یه صخره ‫کمی بالاتر اردو بزنیم.
‫جفتش رو رد کردم و گره زدم.
‫وای. لعنتی. خیلی طول کشید ‫تا به اینجا برسیم.
‫- حس می‌کنم الانه که بالا بیارم. ‫- آره، خیلی اضطراب‌آوره.
‫ایول، آدریان! عالیه!
‫برو بالا! خیلی خوبه!
‫حالا برو سمت راست.
‫- کارت خیلی خوب بود، آدریان. ‫- ایول!
‫- باریکلا. ‫- یکی رو رفتیم!
‫من دنبالش رفتم و راستش ‫خیلی استرس و اضطراب داشتم.
‫راحت ردش کردم و رسیدم به انتهای طول...
‫و با خودم گفتم: "خدای من."
‫"صعود طولانی‌ای در پیش داریم."
‫"چون من زیاد سرحال نیستم."
‫انرژی روانی خیلی زیادی می‌گیره...
‫منم نمی‌دونم که این انرژی رو دارم یا نه.
‫خیلی‌خب.
‫طول دوم، یه آزادنوردی 45 متریه...
‫واسه همین هیچ شکافی وجود نداره. ‫[طول دوم، کراکس.]
‫برآمدگی‌ها خیلی خیلی کوچیکن.
‫خیلی‌خب. آروم و با اطمینان.
‫انقدر وحشت نکن.
‫صخره‌نوردی خیلی سختیه.
‫باید پا رو درست در زمان مناسب...
‫در جای مناسب و در ترتیب درست قرار بدی.
‫همه‌چی باید تقریباً بی‌نقص باشه.
‫استرس گرفتم.
‫یالا، امیلی.
‫حالا برو سمت چپ.
‫آروم باش. تو می‌تونی.
‫- ایول! ‫- خدای من.
‫- خیلی داغونه. ‫- باریکلا، امیلی.
‫کراکس رو پشت سر گذاشتم...
‫و یه ذره خیالم راحت شد.
‫فکر می‌کنم از پسش بر بیام.
‫طناب رو بستم، می‌تونی بیای!
‫- ایول! ‫- وای پسر. عجب مبارزه‌ای بود.
‫خدای من
‫بعدش می‌دونی، ترس و اضطراب ‫درونت پدیدار میشه...
‫چون بالا رو نگاه می‌کنی و میگی: "ای وای."
‫"هنوز 840 متر دیگه باید برم."
‫می‌دونستم که صعود از این طول...
‫برای من خیلی سخت خواهد بود...
‫که یه جورایی موقع اومدن ‫می‌دونستم که اینطوریه...
‫ولی تا وقتی شروعش نکنی نمی‌تونی ‫واقعاً مطمئن بشی.
‫خدایا.
‫خیلی برام سخت بود.
‫عمراً حاضر نبودیم این بازه‌ی...
‫آب و هوای متعادل رو از دست بدیم.
‫تنها راهی که امیلی فرصتی داشته باشه...
‫این بود که من می‌کشیدم عقب و یه مقدار...
‫از زمانم رو فدا می‌کردم
‫باید از کوه بزرگی بکشیم بالا.
‫اصلاً نمی‌دونم می‌تونم از اونجا برم یا نه.
‫به نظرم نباید انقدر حالت گرفته باشه.
‫منم فکر می‌کردم خیلی سخته.
‫همچنان می‌خواستم تمام طول‌ها رو طی کنم.
‫ولی اگه یه طول رو نمی‌تونستم طی کنم...
‫حاضر بودم قیدشو بزنم که خاطرجمع بشم...
‫که تیم می‌تونه به حرکت ادامه بده.
‫به طریقی، داشت کاری رو می‌کرد ‫که توی اون استاده.
‫یعنی کمک به دیگران...
‫برای موفقیت در کوهستان.
‫خیلی برات خوشحالم.
‫- فوق‌العاده بود. ‫- ممنون.
‫خیلی بهت افتخار می‌کنم.
‫توی اون مقطع، وارد یه حالتی شده بودم.
‫خوب پیش می‌رفتم، ‫خوب صعود می‌کردم.
‫همچنان سعی داشتم جوگیر نشم.
‫برو، برو.
‫طول‌ها خیلی بلندن.
‫اگه احساس خستگی کنم...
‫یا حس کنم که دارم دچار تردید میشم...
‫ذهنم رو به روی همه‌چی ‫به جز یه کلمه می‌بندم.
‫و اون کلمه "آره" هستش.
‫این کلمه رو مدام توی ذهنم تکرار می‌کنم.
‫کمکم می‌کنه سرسخت‌تر ادامه بدم.
‫راه دیگه‌ای برای توصیفش ندارم...
‫ولی از دوازده سالگی این کار رو می‌کردم.
‫اسمش رو گذاشتم "فاکتور آره گفتن."
‫ترسیدم.
‫خیلی‌خب. به نظر میاد تموم شد.
‫و بعد، آخرین طول اون روز...
‫طول هفتم بود. "کرگ مانستر."
‫خیلی‌خب، میرم بالا.
‫چندین روز به اون طول فکر کرده بودم.
‫خیلی ناجوره، آدریان.
‫تو باید بری.
‫من برم؟
‫- همینو گفتی؟ ‫- آره.
‫حله.
‫فکر کنم 5 متر رفتم...
‫قبل از اینکه به کل از پا در بیام...
‫و بگم: "این جواب نمیده."
‫میشه بری پایین‌تر؟
‫نمی‌خوای بهش فکر کنی؟
‫آخه نمی‌تونستم ازش برم بالا.
‫داشتی می‌رفتی بالا که.
‫نه، اصلاً تکون نمی‌خوردم.
‫- دیدی چقدر رفتم بالا؟ ‫- آره، البته که دیدم.
‫یکی از اون لحظاتیه که...
‫دچار تردید میشی.
‫اگه نتونم تا آخر برم چی؟
‫هنوز خیلی سخته.
‫راحت‌تر هم نمیشه.
‫واسه همین باید دندون‌هام رو ‫روی هم فشار بدم و انجامش بدم.
‫یالا.
‫- احساس امنیت نمی‌کنم. ‫- جات امنه. قول میدم.
‫جات امنه.
‫کاری رو بکن که همیشه می‌کنی.
‫برگرد کلیپ کن یا میخ وصل کن...
‫هر کدوم که راحت‌تری.
‫- هیچکدوم. ‫- یالا، امیلی.
‫اون بخش رو رد کردم...
‫و خیلی ترسیدم که بیفتم.
‫نمی‌دونستم انرژی...
‫یا توان تکرار اون مسیر رو دارم یا نه.
‫یالا، امیلی. یالا.
‫تو می‌تونی.
‫خیلی می‌ترسیدم که...
‫توی آخرین حرکت این طول...
‫که کلی انرژی صرفش کرده بودم، گند بزنم.
‫ولی دستم به آخرین لبه نمی‌رسید.
‫امیلی، به خودت اعتماد کن!
‫ایول!
‫- ایول! ‫- خواهش می‌کنم جدا نشو.
‫خیلی هیجان‌زده شدم. خیلی تلاش کردم.
‫وای خدا.
‫و می‌دونستم که توانش رو ندارم ‫که دوباره امتحانش کنم.
‫وای خدا.
‫دیوونه‌کننده بود.
‫خدایا.
‫می‌دونی، ممکن بود باعث شکست...
‫در آزادنوردی کل دیواره بشه... ‫[اردوگاه اول. 655 متر تا قله.]
‫و پشت سر گذاشتن این مسیر، ‫اعتماد به نفس خیلی زیادی بهم داد.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫اینجا اردو می‌زنیم.
‫خسته و گرسنه‌ام و سردمه.
‫کلی کار داریم...
‫ولی یه جورایی اینم بخشی از این کاره.
‫وای.
‫وقتی می‌فهمی که توانایی ‫انجام یه کاری رو داری...
‫یه ترس خیلی منحصر به فردی ‫بهت دست میده...
‫- ممکنه دیگه از اینجا تکون نخورم. ‫- خیلی قشنگه.
‫باید امتحانش کنی.
‫- هنوز دراز نکشیدی. ‫- نه، دراز نکشیدم.
‫الان دراز می‌کشم.
‫میل به دست آوردنش خیلی قوی‌تره.
‫[روز سی و هفتم. سومین روز صخره‌نوردی.]
‫لبه‌ی صخره خیلی خوب خوابیدم.
‫شاید بهترین خوابمون تا اینجا بوده باشه...
‫- توی پنج شش هفته‌ی اخیر، بهترینش بود. ‫- که خیلی خوبه.
‫امروز فقط امیدواریم که دوتا طول...
‫به همراه وسایلمون بریم بالا...
‫که یه جورایی آخرین اردو رو برپا کنیم.
‫[اردوگاه اول. 655 متر تا قله.]
‫وقتی انقدر از زمین ارتفاع می‌گیری...
‫کلی خطرات رو هم به جون می‌خری.
‫ریزش سنگ هست، آب و هوای بد هست...
‫همه‌ی این جوانب فرعی رو داره.
‫- سنگ! ‫- وای!
‫اگه خیلی بیشتر رفتی سمت چپ خبرم کن.
‫باشه.
‫فکر کنم توی موقعیت خوبی هستم.
‫خیلی پیش نمیاد که طناب پاره بشه...
‫ولی تقریباً تنها حالتی که پاره بشه...
‫از طریق ریزش سنگه.
‫پارسال یکی از دوستانم رو از دست دادم.
‫اون لبه‌ی یه صخره وایستاده بود ‫و طنابش رو به یه قلاب وصل کرده بود...
‫و صخره یه دفعه ریخت و طنابش پاره شد.
‫به معنای واقعی کلمه ‫هیچ کار دیگه‌ای...
‫نمیشد انجام داد.
‫و حوادثی هستن...
‫که آدما رو از ما می‌گیرن...
‫و این اتفاق ممکنه برای ما بیفته...
‫و این بخشی از سبک زندگی‌ایه که ‫انتخاب می‌کنیم.
‫همه‌مون به یه طریقی اینو پذیرفتیم.
‫خب الان روی برآمدگی طول یازدهم هستیم.
‫به نظرم الان رسماً نصف راه رو اومدیم.
‫اردو زدیم.
‫با کلی زمان رسیدیم اینجا ‫که یه جورایی مرتبش کنیم...
‫و کاری کنیم مثل خونه بشه.
‫با این وجود، همچنان ممکنه...
‫مستقیم سقوط کنیم پایین. ‫من از جام تکون نمی‌خورم.
‫محض شفافیت.
‫همه‌چی طبق برنامه داره پیش میره ‫که خیلی عجیبه.
‫منظورم اینه که تمام روزایی که ‫اینجا بودیم...
‫به جز روزایی که دیواره‌نوردی کردیم...
‫هر روز بارون می‌اومد.
‫واسه همین ‫خیلی احساس خوش‌شانس بودن می‌کنیم.
‫[روز سی و هشتم. چهارمین روز صخره‌نوردی.]
‫صخره‌ای که روش خوابیدیم...
‫عملاً زیر یه سری سنگ نامتعادل بود...
‫که جزوی از طول بعدی بودن.
‫کارت خوب بود، امیلی!
‫گندش بزنن. درست زیرش قرار گرفتم.
‫قشنگ ضربه می‌زدم ببینم...
‫صدای خالی بودن میده یا نه.
‫خاطرجمع می‌شدم که سنگ قرص محکمه...
‫و سنگ سست نیست.
‫خب خیلی وقت ها توی آزادنوردی...
‫برای پیدا کردن یه مسیر به سمت بالای دیواره...
‫لازمه که یه قسمتی رو بیای پایین. ‫[طول 13ام. مسیر رو به پایین.]
‫میای پایین و پاهات قبل از دستات...
‫فشار رو حس می کنه.
‫حرکت متفاوتیه...
‫و یه نوع اعتماد متفاوته.
‫یه مسیر دیگه که امیلی...
‫توی یوسمیتی رفته بود به اسم "دروازه طلایی..."
‫2روز روی مسیر رو به پایین گیر کردیم...
‫تا مدتی که امیلی سعی داشت یه راهی پیدا کنه.
‫وای!
‫وای، هیجان زده شدم.
‫بعد از صخره نوردی رو به پایین...
‫شکل مسیر به طرز قابل توجهی عوض می شه.
‫احساس می کنی که خیلی بالایی.
‫یالا، امیلی. گره خوبیه.
‫خوبه.
‫سنگ نوردی خیلی خوب بود.
‫یه جورایی همون چیزی بود که آدم ‫توی یه طول گرانیتی می خواد.
‫و تصادفاً در ارتفاع 750 متری...
‫توی قرقیزستان بود.
‫الان 4تا طول تا نوک قله فاصله داریم.
‫اما یه کم دیر شده.
‫می ریم پایین و یه شب دیگه می مونیم.
‫یه صخره خیلی بزرگ و خوب بود...
‫که روش اردو زده بودیم. ‫[طول 16ام. 300متر تا قله.]
‫دوباره برگشتیم عقب و اون شب رو اونجا موندیم.
‫بعدش فرداش تونستیم دوباره برگردیم...
‫به نقطه اوج.
‫خیلی هیجان‌زده ام که نوک قله رو ببینم.
‫حس می کنم یه مدتی هست...
‫که رویای بالا رفتن از این دیواره رو داریم.
‫به خاطر همین نوک قله رسیدن خیلی استثنایی خواهد بود.
‫[روز 39ام. 5امین روز صخره نوردی.]
‫روز فتح قله.
‫توی این کنج و این خط‌ لرأس یه نگاه می اندازی...
‫و محل اصلی اردو رو اون پایین می بینی.
‫[طول 16ام. 300متر تا قله.]
‫دیروز توی نقطه اوج بودیم...
‫و امروز صبح نوبت منه.
‫برو تو کارش.
‫داشتیم همین طوری می چرخیدیم...
‫ولی همزمان...
‫ابرها داشتن روی دره جمع می شدن.
‫خیلی سریع هم داشتن جمع می شدن.
‫شکی نبود که یه جبهه هوایی در راهه...
‫و قراره برامون مشکل ساز بشه.
‫- آهای، امیلی. ‫- بله؟
‫داره دیر میشه.
‫باید بقیه اش رو بری بالا.
‫امیدوارم امیلی بتونه یه خرده زمان رو جبران کنه...
‫چون معلومه که صخره نورد قوی تریه.
‫یه کم داشتم استرس می گرفتم...
‫حس می کردم بالا سرمون برف و بارون شروع می شه.
‫در 4روز اخیر این شکلی نبود.
‫پس مسلماً حواسمون رو جمع کردیم...
‫و سعی داریم نسبتاً زود حرکت کنیم.
‫در واقع امیلی در انتهای طول...
‫نشسته بود و با خودش فکر می کرد...
‫"احتمالاً آدریان میاد و می گه ‫زیادی خطرناکه..."
‫"و باید بریم پایین."
‫من رفتم بالا و گفتم: "خیلی خب، من می رم."
‫اون هم زد زیر گریه.
‫"اگه نتونیم قله رو فتح کنیم چی؟"
‫من هم گفتم: "می ریم قله رو فتح می کنیم."
‫یه بخشی از ذات آروم اون...
‫به خاطر سابقه اش به عنوانراهنمای کوهنوردیه.
‫یه جورایی اینجاست که همکاریمون تجلی پیدا می کنه.
‫خدای من!
‫- پسر! ‫- وای!
‫ایول!
‫خیلی بهت افتخار می کنم.
‫تو اولین آدمی هستی...
‫که تک تک طول های این مسیر رو طی کردی.
‫چه حسی داره؟
‫نمی دونم.
‫وقتی رفتیم پایین ازم بپرس.
‫[قله سلسووا. اولین آزادنورد جهت شمال غربی.]
‫لحظه مورد علاقه ام وقتیه که...
‫همه در امنیت برگشتن به اردوگاه...
‫و حالا هم خیلی نزدیکه.
‫- قشنگ می تونم احساسش کنم. ‫- وای!
‫خیلی خب، بیا از اینجا بریم.
‫آره.
‫اینکه می تونیم...
‫این موفقیت دیوانه وار رو...
‫برای امیلی و برای کل گروه جشن بگیریم.
‫ایول!
‫من وقتی یه کاری انجام دادم که به نظر غنی میاد...
‫وقت هایی که ترسیده بودم، اذیت می شدم...
‫یا حس می کردم که شکست می خورم.
‫خیلی سخت باید تلاش می کردم.
‫وای!
‫حقیقتاً این طوری حس می کنم پاداش بیشتری گرفتیم.
‫امیدوارم که این ذهنیت اکتشاف و کنجکاوی...
‫و ماجراجویی، الهام بخش دیگران بشه...
‫که یه طورهایی...
‫شکل ماجراجویی خودشون رو پیدا کنن.