‫مسخره ست.
‫خیلی شیبش تنده.
‫- چون آبگیری وجود نداره. ‫- آره.
‫گندش بزنن، گندش بزنن!
‫انجام کاری که کسی تا به حال ‫انجام نداده...
‫هیچ تضمینی نیست که نقشه آدم جواب بده.
‫وقتی به انجام کار متعهد می شی، ‫دیگه راه برگشتی وجود نداره.
‫کاملاً از تمدن بشری فاصله گرفتیم.
‫این یکی رو نگاه کنید
‫می دونیم که وقتی برسیم به اونجا، دیگه خودمون تنهاییم
‫دارم میام بالا.
‫ما زندگی ای رو انتخاب کردیم ‫که خطراتی رو به همراه داره.
‫خدای من!
‫یه اشتباه که بکنی، کارت تمومه!
‫- یالا دیگه! ‫- اگه ترست رو مهار کنی...
‫می تونی کارایی بکنی که هرگز ‫فکر نمی کردی شدنی باشه.
‫وای!
‫آیا این مسیر به خطرش می ارزه؟
‫[این قسمت: سیل خروشان.]
‫[31 سپتامبر 2021. پارک ملی یانگنانتی، اکوادور.]
‫برای اینکه بتونی از پس یه سفر به محلی بر بیای...
‫که تعداد خیلی کمی تجربه اش کردن...
‫مثل اینه که اولین کسی باشی...
‫که به ماه سفر کرده.
‫یا اولین کسی که به نوک قله اورست می رسه.
‫اینجا مکانیه که تقریباً هیچ جای این کره خاکی...
‫لنگه اش وجود نداره.
‫اکوادور از لحاظ منابع آبی یکی از غنی ترین...
‫کشورهای روی زمینه.
‫سرچشمه اصلی آمازون هستش.
‫و ترکیب این حجم از آب...
‫با زاویه شیبی که...
‫در رشته کوه آند...
‫یعنی دومین رشته کوه بلند زمین وجود داره...
‫پتانسیل زیادی برای کایاک رانی ‫در آب های خروشان وجود داره.
‫اما رشته کوه یانگنانتی جای خطرناکیه. ‫[بن استوکزبری.]
‫چون به کل هیچ جاده ای نداره. ‫[اجرای اولین کایاک در بیش از 130 رودخانه.]
‫پهناوره...
‫جنگل غیر قابل نفوذی داره...
‫با 4200 متر خط گردنه...
‫که توسط یه کوه آتشفشانی 6000 متری احاطه شده.
‫نقشه برداری این منطقه بی ماننده.
‫کاری که سعی داریم اینجا انجام بدیم...
‫عملاً اینه که اولین افراد...
‫و اولین گروه شناخته شده ای باشیم ‫که از طریق رودخانه چالوپاس...
‫از یانگنانتی عبور می کنن.
‫عبور از بخشی از جنگله... ‫[نوریا نیومن. قهرمان دو دوره جهانی کایاک.]
‫که تقریباً غیرقابل نفوذه.
‫یه عده سعی کردن پیاده از اونجا رد بشن...
‫و این کار جواب نداده.
‫می دونیم که کار بزرگ و پیچیده... ‫[رودخانه چالوپاس. اولین مأموریت کایاک‌رانی.]
‫و دورافتاده و متداومی خواهد بود.
‫منم فکر می کنم این باعث ‫می شه که در مقیاس کایاک رانی...
‫بیشترین سختی رو داشته باشه.
‫یه ویژگی این مأموریت ‫کایاک رانی توی این رودخونه...
‫اینه که کسی تا حالا انجامش نداده. ‫[اریک بومر. ماجراجوی برتر نشنال جئوگرافی، 2012]
‫هیچ نقشه و اطلاعاتی وجود نداره.
‫باید از یه پارک ملی بزرگ رد بشی...
‫که اصلاً حتی محیط ‌بان هم نداره.
‫چالش عبور از یانگنانتی اینه که...
‫فقط به خاطر کایاک رانی در ‫آب های خروشان امکان پذیره.
‫به خاطر همین این تبدیل به یه ‫جور موفقیت در زندگی می شه.
‫اینکه بیشتر از 20سال به عنوان...
‫یه کایاک ران تمرین دیده باشی...
‫محک زدن این مسئله...
‫با یکی از بزرگترین چالش های رودخانه ای جهان...
‫هیچ موفقیت دیگه ای رو نمی تونم تصور کنم...
‫که برام در حد این باشه.
‫مثل قهرمانی مسابقات جهانی بیسبال می مونه.
‫یه موفقیت ورزشی در این سطحه.
‫[کیتو، اکوادور. 9روز قبل.]
‫از اون جایی که برنامه امون اینه که ‫حداقل 2هفته توی این رودخونه باشیم...
‫خب باید تمام تجربه هامون رو به کار ببندیم...
‫و می دونی، به هم اتکا کنیم...
‫برای ویژگی های متفاوتی که...
‫بتونیم هر کدوممون بیاریم وسط.
‫تا حالا چند تا رودخونه رو با هم طی کردیم. ‫[2018، کوهستان بیگ هورن، وایومینگ.]
‫از یکی از پر شیب ترین رودخانه هایی که...
‫توی ایالات متحده، توی بیگ هورن وایومینگ تا به حال طی شده...
‫اولین سراشیبی باکس کانیون ‫در رودخانه تانگ رو...
‫با هم طی کردیم.
‫و در اون رودخونه دیوونه کننده با شیب تند بود...
‫که متوجه شدیم یه استعداد خاصی داریم...
‫و به صورت گروهی خیلی خوب کار می کنیم.
‫یه مأموریت بزرگ توی پاتاگونیا با هم انجام دادیم.
‫اولین سراشیبی آنیو نویوو رو رفتیم... ‫[سال 2020، پاتاگونیا، آرژانتین.]
‫که یه مسیر 32 کیلومتری بود.
‫همه دائم بهمون می گفتن: "شیبش خیلی تنده."
‫"عمراً بتونید از پسش بر بیایید."
‫ما هم از پسش بر اومدیم.
‫این اولین باری نیست که ما...
‫در دشوارترین چالش...
‫و پر استرس ترین رودخانه های زمین بودیم...
‫اما ما فقط یه گروه از کایاک ران های حرفه ای نیستیم.
‫ما یه گروه از دوستان خیلی صمیمی هستیم.
‫رودخونه خیلی دورافتاده ست...
‫و تصاویر ماهواره ای زیاد جالب نیستن.
‫به خاطر همین با هلیکوپتر پرواز کردیم که یه نگاهی بهش بندازیم
‫این تندآب بزرگ رو نگاه کنید.
‫اون پایین.
‫چقدر بزرگه.
‫حس کردم یه چندتایی بود...
‫که از دور خوب به نظر می‌اومد.
‫به نظر می‌اومد میشه توش ‫کایاک‌رانی کرد که عالیه.
‫حس خیلی خوبی میده.
‫آره.
‫جدا از این چیزایی که پایین پامونه.
‫آره.
‫ولی واسه یه مدت کوتاه.
‫آره، واسه یه مقطع کوتاه.
‫اینجا خیلی صخره‌ها میان بالا.
‫بیرون این قسمت از رودخونه ‫اصلاً نمیشه پیاده‌روی کرد. مسلمه.
‫نمیشه پیاده رفت.
‫این رودخونه هزاران تندآب داره...
‫و نه تنها هزاران تندآب داره...
‫بلکه ده‌ها گلوگاه عمودی...
‫و مناطقی داره که صخره‌ها ‫کاملاً عمودی هستن.
‫و روی اون صخره‌ها هم...
‫بخش‌هایی از انبوه‌ترین و از لحاظ زیستی ‫غنی‌ترین جنگل جهان هست.
‫تا جایی که ما می‌بینیم، ‫شاید فقط چندتا نقطه باشه...
‫که یه هلیکوپتر...
‫بتونه عملاً ما رو ببره ‫یا چیزی برامون بندازه.
‫واسه همین شناسایی این نقاط به خصوص... ‫[محل فرود میانی. برای پشتیبانی اضطراری.]
‫خیلی مهمه.
‫ورود به این رودخونه...
‫که به کل هیچ ارتباطی با جهان خارجی نداره، ‫ریسک خیلی بزرگیه.
‫اگه یکی آسیب شدید ببینه...
‫یا غرق بشه و ما هم بتونیم ‫اونو احیا کنیم...
‫بازم به هر حال می‌میره. ‫چون در منطقه‌ی خیلی دورافتاده‌ای هستیم.
‫[آماده‌سازی برای سفر. کیتو، اکوادور.]
‫هفت شب و هشت روز میریم...
‫یا هشت روز و...
‫نمی‌دونم آماده‌ایم ‫این تصمیم رو بگیریم یا نه.
‫ولی فکر می‌کنم...
‫با توجه به محاسباتمون هشت روز بشه، درسته؟
‫هشت روز غذا بذار، ببین چطوریه...
‫بعدش از اونجا ادامه میدیم.
‫این تقریباً بیشترین میزانیه...
‫که حاضرم توی قایقم بسته‌بندی کنم، ‫به خاطر وزنش.
‫بن احتمالاً...
‫با تجربه‌ترین کایاک‌ران ماجراجوی جهانه.
‫رکوردهای توی رودخونه‌اش دیوونه‌کننده‌ست.
‫شهرت بن یه طرف...
‫اون احتمالاً بیشتر از هر کسی در جهان...
‫برای اولین بار در رودخونه‌های مختلف...
‫کایاک‌رانی کرده.
‫از طرف دیگه، شهرتی هم داره... ‫[2018، رود سالتو پرز، جنوب شیلی.]
‫که یه جورایی یه گاوچرونه.
‫در این مقطع کایاک‌رانی...
‫اگه دنبال طی کردن رودخانه‌ای باشید...
‫که تا حالا کسی در اون پا نذاشته، ‫به یه تاکتیک جدید احتیاج دارید.
‫و این چیزی بود که بن مطرح کرد.
‫اون با کلی غذا توی قایقش...
‫از آبشارهای خیلی بزرگ می‌رفت پایین.
‫این چیزیه که آدم نمی‌بینه.
‫یه سری آدما احتمالاً بترسن...
‫که با بن وارد چنین مأموریت‌هایی بشن.
‫و شاید بعضی وقتا ‫خود منم چنین حسی داشتم.
‫دوست دارم کسی باشم که قضیه رو...
‫تا پایان تلخش ادامه بده...
‫و هرگز نه نیارم.
‫توی تمام رودخونه‌ها با موفقیت روبرو نشدم...
‫ولی دوست دارم تا جایی که میشه ‫پیشروی کنم.
‫[روز اول، خروج از کیتو.]
‫مأموریت شروع شد.
‫هنوز وارد رودخونه نشدیم، ‫ولی همچنان مأموریتی...
‫برای رسیدن به نقطه‌ی ورود هستش. ‫[ایب هررا، هماهنگ‌کننده‌ی مسائل ایمنی.]
‫آب و هوا به نظر خوب میاد...
‫واسه همین مطمئنم که امشب...
‫می‌تونیم به پناهگاهمون برسیم...
‫دورترین پناهگاهی که پیدا کردیم.
‫و سفر طولانی‌ای تمام روز در پیش داریم، ‫باید بزنیم توی خاکی.
‫اینجاست که بخشی از ماجراجویی شروع میشه...
‫رسیدن به نقطه‌ی ورود به رودخونه.
‫ترکیبی از چوپان‌های محلی رو داریم...
‫که ما رو به زمینشون راه میدن...
‫یه سری متخصص ‫ماشین‌های دو دیفرانسیل از کیتو.
‫کسایی که تمام انگیزه‌شون...
‫اینه که بزنن به دل جاده و حسابی گِلی بشن.
‫گروه خیلی بی‌ربطی جمع کردیم.
‫تا حالا توی قسمت استوایی ‫رشته‌کوه آند نیومده بودم...
‫و دیدن کوه کوتوپاکسی...
‫بلندترین کوه آتشفشانی فعال در زمین...
‫درست در کنارمون و بعد رسیدنمون...
‫بالاخره آبی که وارد...
‫رودخانه‌ی چالوپاس میشه...
‫که مدت زیادی رویاش رو داشتیم رو دیدیم.
‫یه روز رفتیم...
‫با کلی امید و آرزو رسیدیم به پناهگاه...
‫با آب و هوایی که فکر می‌کردیم حرف نداره. ‫[پناهگاه شب اول. ساختمان متروک دولتی.]
‫رسیدیم.
‫ارتفاعمون از سطح دریا چقدره؟ ‫الان حدوداً...
‫- 3700. ‫- 3700 متر؟
‫صبح بیدار شدیم و راه افتادیم به سمت... ‫[روز دوم.]
‫یه جور خشکی که از به هم پیوستن...
‫دوتا جریان آب ایجاد شده بود، درست جایی ‫که منطقه‌ی آلپاین پارامو به پایان می‌رسه...
‫و مرتفع‌ترین بخش جنگل آمازون آغاز میشه.
‫تا جایی که تونستیم در مورد...
‫این رودخونه اطلاعات جمع کردیم...
‫و باید به دو بخش...
‫جداش کنیم. بخش بالایی و پایینی چالوپاس. ‫[رود چالوپاس. 80 کیلومتر. 3300 متر ارتفاع.]
‫بخش بالایی به نظر میاد هشت روز طول بکشه.
‫از اونجا دوباره آذوقه جمع می‌کنیم...
‫و میریم سمت بخش پایینی...
‫که حداقل...
‫ده یا دوازده روز دیگه طول می‌کشه.
‫در طی 80 کیلومتر، 3000 متر ‫ارتفاعمون از سطح دریا...
‫در این منطقه‌ی دورافتاده کاهش پیدا می‌کنه.
‫و یکی از پرشیب‌ترین...
‫و فنی‌ترین کایاک‌رانی‌های تاریخ خواهد بود.
‫فکر کردم می‌تونیم شروع کنیم...
‫و بعد یه فکری واسه ادامه‌اش بکنیم. می‌دونی؟
‫چون واسه همین اینجاییم.
‫خب آب سرد و خوبه.
‫این مسلمه.
‫وای خدا.
‫این خیلی ناجوره.
‫ورود به آب خیلی بیشتر طول کشید.
‫واسه همین فقط چند ساعت ‫وقت داشتیم که به پایین رود برسیم.
‫بالاخره اولین شبمون رو...
‫به شکل مناسب روی رود می‌گذرونیم.
‫خیلی شانس آوردیم.
‫هنوز توی پارامو هستیم و...
‫اولین دسته از درختچه‌ها رو پیدا کردیم.
‫واسه همین اینجا جا باز می‌کنیم.
‫ننوها رو وصل می‌کنیم و امشب ‫ازمون محافظت می‌کنن.
‫ابرهای پایینی رو داریم که دارن ‫از روی دره رد میشن...
‫ولی به جز اون از آب و هوا خیلی راضی هستیم.
‫[روز سوم.]
‫یه ذره بیچاره شدیم.
‫خب مسلماً می‌دونستیم که آب و هوا ‫اینطوری میشه...
‫ولی اصلاً فکر نمی‌کردم کولاک بشه.
‫اصلاً هنوز چندان وارد رودخونه نشده بودیم...
‫و به سرعت آب اومد بالا ‫که بعداً فهمیدیم...
‫که در بیست سال اخیر بی‌سابقه بوده.
‫در مرز بین دو استان پیچینچا و ناپو...
‫به مدت هشت ساعت برف باریده.
‫جاده به علت گیر کردن دویست خودرو بسته شد.
‫دمای امروز دوشنبه یکی از ‫کمترین دماها در سال‌های اخیر بوده.
‫نه تنها کولاک اومد...
‫بلکه رودخونه هم ‫از دو طرف سطحش اومده بالا.
‫در بهترین حالت...
‫این وضعیت یه چند روز طول می‌کشه ‫و بعد سطح آب میاد پایین...
‫و می‌تونیم دوباره از اول تلاش کنیم.
‫خب تبدیل به تصمیم سختی شد.
‫ولی یه جور تصمیم اجباری...
‫واسه خارج شدن از اونجا بود.
‫قایق‌هامون رو توی منطقه‌ی ‫تلاقی دو نهر رها کردیم.
‫نقشه این بود که برگردیم به پناهگاه...
‫آذوقه‌ی غذامون رو اونجا گذاشتیم.
‫در مسیر، یه سری خشکی کوچیک بود...
‫که با دمپایی از روشون می‌پریدم...
‫که برگردیم.
‫یک، دو، سه.
‫یه دفعه سیل شدیدی شروع شد.
‫هیچکدوم از این رودخانه‌ها کاوش نشده...
‫و احتمالاً دلیل اینکه تا حالا ‫کاوش نشده...
‫اینه که اینجا احتمالاً ‫از هر جای دیگه‌ی دنیا...
‫بیشتر مستعد سیل باشه.
‫رودخونه‌ها توان اینو دارن که...
‫با یه بارون جزئی صد متر بیان بالا.
‫تمام روز پیاده‌روی کردیم.
‫هشت ساعت و نیم طول کشید...
‫تا به پناهگاه برگردیم.
‫اینجا خیلی ناجوره...
‫و واقعاً باید احتیاط کنیم.
‫[روز چهارم، انتظار برای ‫تغییر وضع آب و هوا در پناهگاه.]
‫تمام اطلاعاتی که از هواشناسی...
‫و تیممون توی کیتو گرفتیم...
‫ظاهراً یه جبهه‌ی هوایی بزرگ...
‫تا سه روز دیگه می‌رسه به اینجا.
‫و هوشمندانه‌ترین کار اینه که ‫صبر کنیم تا تموم بشه...
‫و برای ورود به رودخونه صبر کنیم.
‫فکر نمی‌کنم کایاک‌ران‌های زیادی باشن ‫که توی اکوادور...
‫توی برف گیر کرده باشن.
‫شاید برای اولین بار باشه.
‫امیدوارم آب رودخانه بیاد پایین...
‫و دوباره شانسمون رو امتحان کنیم.
‫به نظر میاد این رودخونه ‫به صبر احتیاج داره.
‫- می‌دونی؟ ‫- آره
‫رودخونه‌ای خواهد بود ‫که خیلی به صبر احتیاج داره.
‫من توی مزرعه‌ی سیب‌زمینی ‫جنوب شرقی آیداهو بزرگ شدم.
‫من بین سه‌تا داداش، از همه کوچیک‌ترم.
‫بزرگ‌ترینشون کشتی‌گیر سنگین‌وزن... ‫[اریک بومر.]
‫اهل نبراسکا بود.
‫برادر وسطی هم... ‫[2017، آبشار ساهالی، اورگن.]
‫یه بازیکن فوتبال حرفه‌ای بود.
‫اونا باعث شدن که من سرسخت بشم.
‫بومر یه سبک کایاک‌سواری متفاوتی رو...
‫به ارمغان میاره.
‫وقتی که شرایط در بدترین حالت باشه، ‫اون بهترین خودشه.
‫به یه سری از مأموریت‌هایی که ‫انجام داده فکر کنید.
‫تنها سفر دور دنیا...
‫در شمالی‌ترین جزیره‌ی دنیا، ‫جزیره‌ی الزمیر.
‫به نظر وحشتناک‌ترین سفری بود...
‫که می‌تونستم تصور کنم.
‫کلیه‌ی هم‌تیمیش از کار افتاد و فوت کرد.
‫یه گراز دریایی به خودش حمله کرد.
‫من عاشق این چیزام.
‫چیزی که من دنبالشم، پول نیست. تجربه‌ست.
‫[روز ششم.]
‫واسه ورود به رودخونه ‫دو روز طول می‌کشه...
‫که یه جورایی شروع به پیشروی کنیم.
‫بعدش هم همچنان...
‫هفت‌تا دره‌ی محدود و بسته داریم... ‫[بخش‌های گریزناپذیر رودخانه.]
‫تا به نقطه‌ی فرود برسیم.
‫- به همراه کلی جریان خروشان آب. ‫- آره.
‫واسه همین به هیچ وجه نمیشه ‫هشت روزه تمومش کرد.
‫فکر می‌کنم واقع‌گرایانه بهش نگاه کنیم...
‫مسلماً ده تا دوازده روز طول می‌کشه.
‫بعد می‌تونیم دو روز ادامه بدیم ‫و غذا نخوریم...
‫و همچنان مشکلی برامون پیش نمیاد.
‫ولی به صورت ایده‌آل، یه سری نقاط هستن...
‫که می‌تونن از بالا برامون غذا بندازن.
‫آره.
‫خبردار شدم یه دختر فرانسوی هست...
‫که توی یه سری از بزرگ‌ترین ‫تندآب‌ها کایاک‌رانی می‌کرد.
‫یه دفعه از ناکجاآباد پیداش شد.
‫من بلافاصله مجذوبش شدم.
‫می‌دونی، صدای خیلی نازکی داره...
‫ولی یکی از قدرتمندترین آدماییه که دیدم.
‫من در رشته‌کوه آلپ در فرانسه ‫توی یه روستای کوچیک بزرگ شدم.
‫پنج سالم بود که کایاک‌رانی ‫در باشگاه محلی‌مون رو...
‫شروع کردم. در مسابقات اسلالوم شرکت کردم. ‫[2013. پراگ، جمهوری چک.]
‫قهرمان سال 2013 شدم.
‫تقدیم می‌شود به یک شرکت‌کننده‌ی زن...
‫اون بزرگ‌ترین هدفی بود ‫که برای دوازده سال اخیر...
‫برای خودم گذاشته بودم.
‫بعدش با خودم گفتم: "خب که چی؟"
‫من عاشق مسابقات اسلالوم هستم...
‫ولی بعضی وقتا مسابقه دادن حال نمیده.
‫واسه همین بعدش...
‫کم‌کم یه ذره برام سخت‌تر شد...
‫که توی این محیط باشم.
‫واسه همین هر دفعه که ‫بین هر مسابقه یه فرصتی داشتم...
‫سعی می‌کردم برم سراغ یه رودخونه‌ای، چیزی. ‫[2020، پاتاگونیا، آرژانتین.]
‫اونجا بود که با بن آشنا شدم.
‫من پنج ساله که پشت سر هم...
‫با نوریا کایاک‌رانی کردم.
‫مدت زیادی رو توی رودخونه دنبالش رفتم.
‫اون یکی از بهترین پاروزن‌های دنیاست...
‫بین هر دو جنسیت.
‫خیلی خوب بود که بن...
‫یه جورایی منو زیر بال و پرش گرفت...
‫چون بدون کمک اون...
‫و دعوتم به سفرها...
‫و برنامه‌ریزی برای سفرها با همدیگه...
‫الان اینجا نبودم.
‫واسه این مدل مأموریت...
‫به خصوص این مدل رود خروشان...
‫نوریا بی‌تردید بهترین دنیاست.
‫[روز هشتم.]
‫خب به نظر خوب میاد. بارون متوقف شد.
‫به نظر میاد برنامه‌ی خوبی ‫برای ورود به رودخونه داریم.
‫حس خوبیه که راه بیفتیم...
‫و برگردیم به اون داخل ‫و یه جورایی خودمونو وقف کار کنیم...
‫و وارد یه دره‌ی باریک بشیم...
‫که هم‌زمان خیلی هیجان‌انگیز...
‫و خیلی ترسناکه.
‫[روز نهم. شش روز عقب‌تر از برنامه.]
‫راه افتادیم
‫همینطوریش از برنامه‌ای که ‫برای خودمون چیده بودیم...
‫یه هفته عقبیم.
‫کلی شک و تردید داشتیم.
‫آسونتر خواهد بود؟ سخت‌تر خواهد بود؟
‫غیرممکنه؟
‫به یه کولاک دیگه برمی‌خوریم؟
‫این یکی از چالش‌های بزرگ...
‫کل این رودخونه‌ست...
‫وقتی که رودخونه در هر یک و نیم کیلومتر...
‫حدود سیصد متر کاهش ارتفاع پیدا می‌کنه.
‫[نوریا.]
‫پارو زدن و نبرد در دل آبشار...
‫وقتی که چند کیلومتر رفتیم...
‫فهمیدیم که هر لحظه برگشتن غیرممکن‌تر میشه. ‫[بن.]
‫اواسط صبح بود... ‫[بومر.]
‫که دیگه از مقطع غیرقابل بازگشت رد شدیم.
‫اولین حرکت بزرگ سفر.
‫ترسناک بود.
‫وقتی متوجه شدیم که در روز اول...
‫فقط دو و نیم کیلومتر رفتیم...
‫خیلی مشخص بود که باید سریع‌تر حرکت کنیم.
‫[روز دهم.]
‫احتمالاً داریم وارد ‫یکی از تندترین شیب‌های...
‫این رودخونه میشیم.
‫بخش زیادیش قابل عبور نیست...
‫واسه همین حالا باید سعی کنیم ‫حرکت کنیم...
‫ولی آروم و محکم و با احتیاط.
‫[نوریا.]
‫زاویه‌ی شیب این رودخونه...
‫که همون شیبش و میزان کاهش ارتفاعشه... ‫[بومر.]
‫بیشترین میزانش دوازده درصده.
‫اکثر جاهاش هفت درصده.
‫و واسه اینکه بهتر متوجه بشید...
‫اکثر سخت‌ترین مسیرهای کایاک‌رانی جهان...
‫چهار تا پنج درصد زاویه‌ی شیبشونه.
‫[بن.]
‫وای!
‫- خب اگه توی شیب تنندش هم نباشیم... ‫- توی شیب تندشیم.
‫- همچنان خیلی شیبش تنده. ‫- توی شیبیم.
‫بچه‌ها، بدجوری شیبش تنده.
‫امروز خیلی حال کردم. من عاشق ‫یه همچین روزایی‌ام.
‫نمی‌دونم چطور می‌تونه عاشق ‫چنین چیزی باشه.
‫من عاشق یه همچین روزایی‌ام.
‫هرچی سخت‌تر و مزخرف‌تر، بهتر.
‫یعنی چی که میگی عاشق همچین روزایی‌ام؟
‫خب به این خاطر دوستش دارم ‫که یه لحظه فکر می‌کنی...
‫داری می‌میری، و بعدش چیزیت نمیشه...
‫- و حسابی قدر زندگی رو می‌دونی. درسته؟ ‫- درسته
‫[روز یازدهم. دمای هوا، پنج درجه.]
‫شروع سردی بود.
‫خدایا.
‫نوریا میگه 3200 متر اومدیم... ‫[فاصله تا پایان: 77 کیلومتر.]
‫من میگم 10800 فوت اومدیم. ‫[ارتفاع: 2540 متر.]
‫پس حدود 50 متری با هم اختلاف داریم.
‫و قراره وارد یه شیب خیلی تند...
‫رودخونه بشیم...
‫که یه جورایی پیشبینی کرده بودیم...
‫که ممکنه حمل قایق کامل باشه. ‫یه حمل قایق کامل دو روزه.
‫حمل قایق، عملاً دور زدن یه مسیره.
‫طی کردن یه بخش از رودخونه ‫به صورت پیاده‌ست.
‫کایاک رو باید بذاری روی شونه...
‫و از روی اون تندآب پیاده بری.
‫به یه بخش نسبتاً کوتاه رودخونه رسیدیم...
‫شاید کلاً سه کیلومتر بود.
‫ولی سرعتمون رو در حد سینه‌خیز رفتن ‫پایین آورد.
‫به معنای واقعی. چون قشنگ ‫داشتیم روی...
‫صخره‌های بزرگ سینه‌خیز می‌رفتیم...
‫سعی داشتیم بخش‌هایی از رودخونه...
‫که نمیشد زنده ازش رد شد رو پیاده بریم.
‫اصلاً نیازی به بررسی نیست. ‫شیب رو که ببینی می‌فهمی که محاله.
‫آره.
‫گندش بزنن.
‫وقتی با یه کایاک 46 کیلویی ‫داری حرکت می‌کنی...
‫که خیلی هم لیزه، اگه یه بار ‫قایقت رو بندازی...
‫ممکنه به کسی آسیب بزنی...
‫یا ممکنه قایق وارد رودخونه بشه...
‫بعدش دیگه واقعاً خودتی و خودت.
‫بیا سعی کنیم از این کارا نکنیم.
‫باور کن منم از قصد این کارو نکردم.
‫می‌دونم ولی حس می‌کنم...
‫اگه آرومتر پیش بریم، بهتر باشه.
‫گندش بزنن.
‫لعنتی. آهای، یه ذره آرومتر.
‫- چیزی نیست. چیزی نیست. ‫- صبر کنید.
‫- هیس. هیس. ‫- وایستید. لعنتی.
‫نوریا واسه یه لحظه قایق منو انداخت...
‫به سمت رودخونه‌ای که اگه ‫پا داخلش می‌ذاشتی، کشته می‌شدی.
‫منم یه لحظه قاطی کردم.
‫عین ملوان‌ها شروع کردم به فحش دادن.
‫آروم، آروم، آروم.
‫فقط می‌خواستم واسه بقیه‌ی قایق‌ها ‫جا باز کنم.
‫می‌دونم. ولی خودت تنهایی انجامش میدی.
‫رفیق، به جای اینکه وایستی فحش بدی، ‫بیا کمکم کن. می‌دونی؟
‫وقتی توی یه فعالیت گروهی باشی...
‫وقتی یکی پس می‌زنه، ‫اون یکی پیش می‌کشه.
‫مثل یه ازدواج ناجور می‌مونه.
‫خیلی سخته.
‫برای تیم خیلی سخته...
‫که چنین مسیرهای فشرده...
‫ترسناک و دارای عواقب ‫در رودخونه رو پیش بره.
‫الان واقعاً حوصله‌ی صحبت باهاش رو ندارم.
‫- آره. متوجه‌ام. کاملاً متوجه‌ام. ‫- عوضی‌بازی در میاره.
‫من به شخصه دوست ندارم ‫توی وضعیتی باشم...
‫که ارتباط با دیگران از بین میره...
‫و در موقعیت خطرناکی هستی.
‫چیزی که من می‌خوام، اینه که همه با هم ‫هماهنگ در قالب گروه کار کنن...
‫وگرنه نمی‌تونیم این رودخونه رو ‫پشت سر بذاریم.
‫فقط امیدوارم و دعا می‌کنم ‫که چندتا راه...
‫برای رد شدن از اینجا داشته باشیم...
‫چون این تندآب‌ها دارن مرگبار میشن.
‫رسیدیم به جایی که دره...
‫تبدیل به یه محفظه‌ی کاملاً بسته میشه...
‫و قراره از شیب‌دارترین بخش رد بشه.
‫اونجا یه بخشی از رودخونه هست ‫که آدم رو به کشتن میده.
‫واسه همین رفتیم صخره‌های دره رو ‫نگاه کردیم...
‫که یه راهی پیدا کنیم ‫که این بخش از رودخونه...
‫که به نظر مرگبار هست رو دور بزنیم.
‫از چیزی که توی نقشه می‌بینیم، ‫به نظر حداقل...
‫3 کیلومتر مسیر پیش روی ماست...
‫قبل از اینکه شانسی برای ‫برگشتن به رودخونه داشته باشیم.
‫این کار حداقل دو روز زمان می‌بره.
‫گندش بزنن. انقدر گِلیه که حتی نمی‌تونم...
‫کیسه‌ی پرتابم رو ببندم.
‫سعی داریم در حال حرکت توی گِل تا زانو...
‫با این کایاک 45 کیلویی ‫کفش از پامون خارج نشه.
‫کایاک‌ها مثل کوله‌پشتی می‌مونن...
‫ولی بیست برابر بیشتر اذیت می‌کنن...
‫و بیست برابر کوله‌پشتی وزنشونه.
‫وای.
‫لعنتی.
‫داره مسخره میشه.
‫جنگل وحشتناکه...
‫پر از یوزپلنگ و ماره.
‫آره، از این درخت‌های سقوط‌کرده ‫خوشم نمیاد...
‫چون داریم کم‌کم وارد منطقه‌ی مارها میشیم... ‫[روز دوازدهم.]
‫و می‌دونم که دوست دارن اونجاها قایم بشن.
‫بهم گفتن اگه یه برگ بزرگ نخل دیدم...
‫بهتره که قبلش با کارد بلندش کنم...
‫که خاطرجمع بشم که یه مار سمی نیست.
‫عملاً بهم گفتن که...
‫به هیچ چیز سبزرنگی دست نزنم.
‫مسلماً خیلی سریع حرکت نمی‌کنیم.
‫ولی حس می‌کنم الان حدوداً...
‫روزی یه کیلومتر داریم میریم. درسته؟
‫اگه بخوایم از داخل جنگل بریم...
‫آره. می‌دونی، به خصوص ‫با اون گلوگاهی که پیش روی ماست...
‫که یه جورایی میاد بالا.
‫می‌دونی، اونجا پیاده رفتن ‫ممکنه یه مقدار طول بکشه.
‫حسابی داریم از زمان‌بندی عقب می‌افتیم.
‫داریم با این حقیقت تلخ روبرو میشیم...
‫که به صورت صد درصدی نمی‌دونیم...
‫عبور کردن از این منطقه‌ی جنون‌آمیز...
‫اصلاً جواب میده یا نه.
‫زیادی سوپ برام نریزی.
‫خوبه. نمک دست منه.
‫[روز سیزدهم. هشت روز عقب‌تر از برنامه.]
‫عه.
‫خیلی باحاله.
‫برام سواله که ممکنه کنجکاو شده باشن ‫که ما اینجا چیکار می‌کنیم...
‫یا چرا وارد خونه‌شون شدیم یا نه.
‫همه‌جا هستن.
‫احتمالاً بیست سی‌تا میمون هستن...
‫که شاخه به شاخه می‌پرن ‫و صدا در میارن.
‫دیدن رود چالوپاس...
‫در این وضعیت بکر...
‫خیلی این مسئله رو غم‌انگیزتر می‌کنه...
‫که چه بلایی ممکنه به سر این رودخونه بیاد...
‫که به عمر خود منم ممکنه قد بده.
‫نقطه‌ی هدف پیشرفت و توسعه...
‫و استخراج منابع آبی...
‫مستقیم روی سرچشمه‌ی چالوپاس هستش.
‫ممکنه یه جاده‌ی جدید...
‫مستقیم از وسط راه‌آب رد کنن...
‫واسه جستجوی طلا درخت‌ها رو قطع کنن...
‫که جنگل رو سوراخ کنن.
‫این مسائل فقط یه سری احتمال بعید نیستن.
‫مسائلی هستن که واقعاً...
‫نه تنها همین الان دارن بهش فکر می‌کنن...
‫بلکه همین الان داره به وقوع می‌پیونده.
‫با یه سری حفاری غیرقانونی...
‫که در جریانه.
‫استخراج این نقره مرگباره.
‫اگه به نظرتون مشکل حفاری کافی نبود...
‫طرحی برای زدن سد روی چالوپاس مطرح شده.
‫بعد اگه این اتفاق بیفته، یه فاجعه میشه...
‫چون این منطقه واقعاً بکره.
‫باید صدامون رو به گوش جهان برسونیم...
‫چون ممکنه رودخونه به شدت تغییر کنه. ‫[تنا، اکوادور. جنبشی برای محافظت از چالوپاس.]
‫جنگل ممکنه به کل دستکاری بشه ‫و به خطر بیفته...
‫اگه همین الان مشتمون رو گره نکنیم...
‫و به شدت بهش توجه نکنیم. ‫[ما صدا و نغمه‌ی رود هستیم.]
‫[به زندگی عشق ورزید، نه به حفاری.]
‫[روز چهاردهم.]
‫رسیدیم به رودخونه.
‫می‌دونید، دو روز طول کشید...
‫تا پیاده قایقا رو بیاریم.
‫ایول رفیق.
‫ایول.
‫یه جورایی مرحله‌ی اول کامل شد. ‫[فاصله تا انتهای مسیر: 76 کیلومتر.]
‫مرحله‌ی اول، از پنج مرحله. ‫[ارتفاع: 2400 متر.]
‫600 متر ارتفاع رو پایین اومدیم ‫و تا نقطه‌ی پایان...
‫2400 متر اختلاف ارتفاع داریم.
‫داریم وارد ناشناخته‌ها میشیم...
‫و صخره‌ها دارن به هم نزدیک‌تر میشن.
‫و آره، نمی‌خوایم اینجا گیر بیفتیم.
‫واسه همین دعا می‌کنیم که بتونیم...
‫از این دره عبور کنیم.
‫فقط یه راه برای فهمیدنش هست و اون راه، ‫اینه که بزنیم به دل دره، ولی...
‫خیلی ترسناکه.
‫واسه همینه که ما اینجاییم و ‫داریم کایاک‌رانی می‌کنیم...
‫ولی دیگران نمیان.
‫باید وارد این گلوگاه‌ها بشیم...
‫که خب نمی‌دونیم چقدر خوب ‫می‌تونیم برگردیم.
‫آدم تا حرکت نکنه نمی‌تونه بفهمه...
‫و امیدواریم خیلی دور نشیم.
‫نقطه‌ی خیلی ناجوریه...
‫یه چاله‌ی کاملاً بسته، راهی برای رفتن نیست.
‫گزینه‌ی خوب دیگه‌ای وجود نداره.
‫تو این فکری که به اون صخره نخوری.
‫از مجرای سمت راست میرم.
‫چاره‌ی دیگه‌ای نداشتیم...
‫به جز اینکه من و نوریا ‫سوار کایاک‌هامون بشیم...
‫و فقط امیدوار باشیم که یه نفرمون ‫بتونه رد بشه.
‫اگه بیفتی توی آب و وسایلت رو ‫از دست بدی...
‫کارت ساخته‌ست.
‫یعنی اصلاً دیگه نمی‌دونم چی میشه.
‫[نوریا.]
‫[بن.]
‫وای. ایول.
‫[روز پانزدهم.]
‫الان توی محل اردوی شماره‌ی شیش هستیم.
‫نهصد متر ارتفاع رو پایین اومدیم.
‫2100 متر ارتفاع دیگه مونده.
‫[فاصله تا پایان: 70 کیلومتر. ‫ارتفاع: 2200 متر.]
‫برنامه‌مون این بود که ‫توی هشت تا ده روز...
‫نصف رودخونه رو طی کنیم.
‫ولی هنوز یک چهارم مسیری...
‫که قرار بود بریم رو هم طی نکردیم.
‫واسه همین این مسئله ‫سوالات زیادی رو برای...
‫بقیه‌ی مسیر مطرح می‌کنه.
‫[روز شانزدهم. یازده روز عقب‌تر از برنامه.]
‫تمام شب بارون می‌اومد...
‫و آب رودخونه اومد بالا.
‫الان حدود سی سانت نسبت به دیروز...
‫اومده بالاتر.
‫فکر می‌کنم واسه اینکه ‫به صورت ایمن ازش رد بشیم...
‫آب خیلی زیادیه.
‫خب امیدوارم که...
‫امشب دوباره بارون نیاد. امیدوارم که ‫سطح رود بره پایین...
‫- بعد از ظهر یه مقدار بارون میاد. ‫- آره.
‫ولی امیدوارم سطح رود بره پایین.
‫- ولی امیدوارم انقدر زیاد نباشه. ‫- آره.
‫اگه سطح آب خیلی بالا باشه، ‫سخت‌تر میشه کایاک رو نگه داشت.
‫شانس کمتری برای حمل کایاک ‫به صورت پیاده داریم.
‫هیچ حاشیه‌ی احتیاطی وجود نداره ‫و به اون حاشیه احتیاج داریم...
‫چون این رودخونه متلاطم شده.
‫حتی وقتی سطح آب پایین بود...
‫هر اشتباه باعث میشد ‫وضعیت بین مرگ و زندگی...
‫با راه‌های خیلی کمی برای نجات باشه.
‫و حالا که سطح رود اومده بالا، ‫دیگه کلاً باید بیخیالش شد.
‫یه اشتباه بکنی کارت تمومه.
‫[روز هفدهم. دوازده روز عقب‌تر از برنامه.]
‫اگه همینطوری آب و هوا ناجور بمونه...
‫و سطح آب رودخونه بالا بمونه...
‫عملاً هیچ‌جا نمی‌تونیم بریم.
‫تقریباً 16 تا 18 ساعت آینده ‫باید یه قطره هم بارون نیاد...
‫که بتونیم برگردیم به رودخونه.
‫آذوقه‌مون هم داره تموم میشه.
‫واسه ارتباط با ایب، ‫یه تلفن ماهواره‌ای این‌ریچ داشتیم.
‫یه جورایی یه دستگاه ماهواره‌ای ‫برای پیام دادنه.
‫و اولش خیلی خوب کار می‌کرد.
‫هر قدم که به سمت ‫پایین رودخونه برمی‌داشتیم...
‫تأخیر در پیام‌ها بیشتر و بیشتر میشد.
‫توی یه جای دورافتاده باشی...
‫و اینکه تلفن ماهواره‌ایت کار نکنه...
‫باعث میشه خیلی آسیب‌پذیرتر باشی.
‫[روز هجدهم. 13 روز عقب‌تر از برنامه.]
‫دیروز یه مقدار وضعیت بلاتکلیف بود...
‫چون اندازه‌ی یه روز کامل...
‫برامون غذا مونده.
‫ولی خیلی شانس آوردیم...
‫که پشتیبانی هلیکوپتری داریم...
‫و اندازه‌ی چهار روز دیگه ‫برامون غذا انداختن.
‫حقیقتاً فکر می‌کنم یه بسته غذای دیگه...
‫لازم داریم که بفرستن...
‫تا برسیم به نیمه‌ی مسیر این رودخونه.
‫اگه به خاطر ناجور بودن آب و هوا ‫نتونیم پارو بزنیم...
‫این یعنی هلیکوپتر نمی‌تونه بیاد کمکمون.
‫چون این حمایت هوایی ‫بی‌پایان و نامحدود نیست.
‫من با خودم می‌گفتم: ‫"توی بد وضعیتی گیر کردیم."
‫بعد می‌بینی دوستات...
‫خیلی نسبت به این قضیه خونسردترن.
‫بعد این باعث میشد من بیشتر ‫احساس ترس بکنم.
‫[روز نوزدهم. سه روز بدون پیشروی ‫در مسیر رودخانه.]
‫[14 روز عقب‌تر از برنامه.]
‫همه‌مون یه جورایی می‌گفتیم...
‫که امروز یه جورایی روز سرنوشت‌سازه...
‫چون اگه نتونیم چند کیلومتر...
‫امروز پیش بریم...
‫ممکنه نتونیم تا آخر رودخونه رو بریم.
‫اگه یه هفته پیش بود، احتمالاً ‫توی یه همچین روزی...
‫که سطح آب انقدر بالاست، توی اردو می‌موندیم.
‫ولی حالا ضرورت پایین رفتن از رودخونه...
‫و خارج شدن از اینجا رو حس می‌کنیم.
‫[بن.]
‫تک‌تک خطوط افق اینجا جدیدن...
‫و سعی داریم واسه همه‌شون صبر کنیم. ‫[بومر.]
‫ولی در نهایت باید خیلی کارا رو...
‫کورکورانه انجام بدیم.
‫مسخره‌ست.
‫خیلی شیبش تنده...
‫- چون آبگیری وجود نداره. ‫- آره.
‫گندش بزنن!
‫وای پسر. اونجا داشتم بیچاره می‌شدم.
‫اونجا بدترین جا برای شنا می‌تونست باشه.
‫[روز بیستم.]
‫در مسیر یه بار دیگه توقف کردیم...
‫به خاطر رگباری که دیشب اومد...
‫و سطح رودخونه رو هفتاد سانت بالا آورد.
‫قطعاً اون چیزی که می‌خواستیم...
‫و چیزی که انتظارشو داشتیم نبود، ‫و پیشبینی آب و هوا هم این نبود.
‫جالب نیست.
‫[روز بیست و یکم. 16 روز عقب‌تر از برنامه.]
‫اینجا رو باش.
‫خیلی بزرگه.
‫دلم نمی‌خواد با چنین جریان آبی...
‫توی یه بخش بسته گیر کنم.
‫خیلی وحشتناکه.
‫خیلی داغونه.
‫آره. به نظر نمیاد بهتر شده باشه.
‫اثری که روی همه‌چی می‌ذاره ‫دیوونه‌کننده‌ست.
‫انگار که عصبانیه.
‫[روز بیست و دوم. 17 روز عقب‌تر از برنامه.]
‫این بارونی که یک‌بند داره میاد...
‫حتی توی روزهایی که قرار بود ‫آب و هوا خوب باشه...
‫یه مقدار حالمون رو گرفته.
‫واسه همین خیلی باید در مورد...
‫شایدها و اینکه چی پیش رومون هستش ‫صحبت کنیم.
‫هدفمون اینه که یه کیلومتر دیگه بریم... ‫[رسیدن به بسته‌ی هوایی. یک کیلومتر فاصله.]
‫تا به موقعیت پشتیبانی هوایی برسیم.
‫این قسمت در طول یک کیلومتر، ‫90 متر کاهش ارتفاع داره.
‫این معرکه‌ست.
‫[بن.]
‫[نوریا.]
‫[روز بیست و سوم. محل بالقوه‌ی ‫پشتیبانی هلیکوپتر]
‫عملاً رسیدیم به نقطه‌ی تحویل آذوقه...
‫احتمالاً نقطه‌ی خروج از اینجا...
‫و شروع حمل کایاک درست و حسابی.
‫و من برای اینکه ادامه بدم...
‫به آب و هوای مطلوب ‫و پشتیبانی هوایی ادامه‌دار احتیاج دارم.
‫من اینو می‌خوام.
‫اگه یه گزارش هواشناسی دیگه بشنویم...
‫و بگن که ده روز پشت سر هم بارون میاد...
‫این باعث میشه دچار تردید بشم.
‫ولی راستشو بخوای احتمالاً ‫هنوزم امکان قانع شدنم وجود داشته باشه.
‫آره.
‫واسه من خیلی سخت بود، چون ‫با خودم می‌گفتم...
‫"تمام هشدارها رو داریم می‌بینیم..."
‫"محیط، شیب رود، دورافتادگی، هواشناسی."
‫"همه‌شون بر علیه ما هستن."
‫"بعد اونا هنوز دارن راجع به اینکه ‫تا آخر برن، صحبت می‌کنن."
‫ولی کم‌کم داشت برام سوال میشد...
‫که آیا دوستان و همراهانم...
‫هنوزم تصمیم درست رو دارن می‌گیرن یا نه.
‫من دیگه خالی کردم.
‫حداقل چهار روز فاصله داریم.
‫به احتمال زیاد دوباره ‫با یه طوفان مواجه میشیم
‫احتمالاً کلی سطح آب بالا میاد و باید ‫پیاده بریم. احتمالاً وضعیت عوض نمیشه.
‫اگه همین محل فرود خوب باشه، انگیزه‌ی زیادی ‫برای رسیدن به محل بعدی ندارم.
‫یعنی هدفی توی این کار نمی‌بینم.
‫داریم با تیم پشتیبانی زمینی ‫مشورت می‌کنیم...
‫که ببینیم اصلاً امکان خروج از اینجا رو ‫داریم یا نه.
‫و حقیقتاً این مسئله تعیین می‌کنه ‫که گام بعدی چیه.
‫فکر می‌کنم به خصوص برای نوریا...
‫موقعیت سختی بود...
‫که برای اولین بار ‫در دوران کایاک‌رانی خودت...
‫بخوای از منطقه خارجت کنن.
‫من کاملاً متعهد شدم ‫که تا آخر مسیر رود رو برم.
‫حقیقتاً نیومدم که به جا زدن فکر کنم.
‫[روز بیست و چهارم. ‫هلیکوپتر پشتیبانی زمینی. تنا، اکوادور.]
‫اونجا طوفان بزرگی در راهه.
‫اون ابر سیاه زیرش.
‫پشت اون گردنه داره بارون میاد.
‫- ممکنه بارون بیاد. ‫- می‌تونیم صبر کنیم.
‫- ولی یه ساعت صبر کنیم... ‫- یا دو ساعت...
‫شاید چند ساعت.
‫شایدم بیشتر.
‫هیچ کاری از دست ما بر نمیاد.
‫فقط سعی داریم هر کاری ‫که می‌تونیم، بکنیم
‫در سریع‌ترین و کارآمدترین حالت ممکن ‫از اونجا خارجشون کنیم.
‫اصلاً نمی‌تونم تصور کنم. ‫فکر کنید خودشون الان چه حالی‌ان.
‫[روز بیست و پنجم. 20 روز ‫عقب‌تر از برنامه.]
‫آره. ابرهای اون طرف بالای کوه...
‫کم‌کم دارن باز میشن.
‫همه‌چی داره کنار میره.
‫و سمت شرقی به نظر هوا صاف میاد...
‫ولی تا ابد اینطور نمی‌مونه.
‫یه جبهه‌ی هوایی دیگه داره میاد.
‫واسه همین به گمونم امروز بعد از ظهر ‫یه فرصت داشته باشیم...
‫به این امید که دیگه بارون نیاد.
‫ولی اگه واقع‌نگر باشیم...
‫اگه امروز انجامش ندیم...
‫ممکنه یه چند روزی نتونیم بریم.
‫واسه همین این فرصتمونه.
‫هر دفعه که یه هلیکوپتر رو...
‫به یه عملیات نجات می‌بری...
‫همه‌چی خیلی سریع ممکنه به هم بریزه.
‫شرایط خیلی خاصی داریم...
‫که دمای هوا و ارتفاع از سطح دریا هم ‫شاملش میشه.
‫به سختی می‌تونیم اینجا بیاییم بالا.
‫خلبان میگه هوا نامتعادل‌تر از اونه ‫که به ساحل نزدیک‌تر بشیم.
‫اینجا بخوایم با هلیکوپتر خارجتون کنیم، ‫خیلی خطرناکه.
‫فقط براتون بسته‌ی غذا می‌اندازیم...
‫و از اینجا میریم.
‫این جالب نیست.
‫تنها کمکی که می‌تونن بهمون بکنن...
‫اینه که از بالا برامون غذا بندازن.
‫امکان خارج کردنمون وجود نداره.
‫اگه یکی آسیب ببینه، کارش تمومه...
‫و هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫واسه همین یه سطح چالش متفاوتی رو داره.
‫فقط وقتی که برای کل گروه امن باشه...
‫باید مسیر رودخونه رو ادامه بدیم ‫که ازش خارج بشیم.
‫[روز بیست و ششم. 21 روز عقب‌تر از برنامه.]
‫از پژوهش‌هایی که روی نقشه انجام دادیم... ‫[حرکت به سمت محل خروج. فاصله، 8 کیلومتر.]
‫می‌دونیم که درست کمی جلوتر ‫یه آبشار غول‌پیکر هست...
‫که نمیشه با کایاک ازش پایین رفت.
‫واسه همین تنها راهی که ‫مسیر رودخونه رو ادامه بدیم...
‫اینه که قایقامون رو برداریم ‫و پیاده بریم.
‫حداقل دو روز طول می‌کشه...
‫که این دره رو دور بزنیم.
‫اوضاعم خوب بود، ‫تا اینکه یه شاخه‌ی تیغ‌دار...
‫خورد توی صورت و دماغم.
‫امیدوارم جای زخمش از بین بره...
‫و هرچه سریع‌تر خارج بشیم...
‫که عفونت نکنه.
‫من می‌خوام از اینجا برم.
‫من با ریسک کردن مخالف نیستم...
‫ولی دلم می‌خواد بتونم میزان ریسکی ‫که حاضرم به جون بخرم رو...
‫کنترل کنم.
‫و در این مقطع چنین کنترلی نداشتم.
‫بعلاوه، تقریباً چهار هفته شده.
‫خب به خانواده و دوستانم گفته بودم...
‫مدتی که میرم، همینقدره. ‫[ویلارت دو نیال، فرانسه. چهار روز قبل سفر]
‫می‌خواستم برم کایاک‌رانی...
‫که کار خودخواهانه‌ای هم هست.
‫به این خاطر انجامش میدیم ‫که باعث خوشحالی‌مون میشه.
‫بعد مشکلی وجود نداره...
‫تا اینکه خانواده‌ات رو توی خونه...
‫توی موقعیتی قرار میدی ‫که هیچ راه ارتباطی باهات ندارن...
‫واسه همین کم‌کم نگرانت میشن.
‫براشون مهم نیست که موفق بشی...
‫یا شکست بخوری یا هرچی.
‫فقط می‌خوان دوباره ببیننت.
‫[روز بیست و هفتم.]
‫درست زیر پای ما، یه شکاف بزرگه.
‫و شیبش هم انقدر تنده که ‫یه ذره بارون بیاد...
‫همه‌چی سُر می‌خوره میره پایین.
‫مسلماً با پایین رفتن از اینجا ‫کارمون کمتر میشه.
‫خیلی شیبش تنده.
‫وارد بخشی از رودخونه میشیم...
‫که گلوگاه‌های عمودی ناشناخته‌ای داره.
‫نمی‌دونیم هر گوشه چی هست.
‫ولی فقط باید انجامش بدیم...
‫چون راه دیگه‌ای برای رسیدن ‫به نقطه‌ی فرود هلیکوپتر نیست.
‫نه تنها داریم یه شطرنج مرگ و زندگی...
‫با رودخونه بازی می‌کنیم...
‫بلکه سعی داریم با اهریمنی...
‫که درونمون رشد کرده بجنگیم...
‫که مدام در گوشمون میگه...
‫"اصلاً ممکنه ‫به محل فرود هلیکوپتر هم نرسید."
‫وقتی توی چنین آب خروشانی ‫کایاک‌رانی می‌کنیم...
‫یه نفر رو جلو می‌فرستیم...
‫بعد گروه باید به حرف اون یه نفر ‫اعتماد کنه...
‫که میگه باید پیاده بریم...
‫یا اینکه برای کایاک‌رانی امنه.
‫اعتماد خیلی زیادی باید وجود داشته باشه.
‫ارتباط برقرار کردن اینجا خیلی حیاتیه.
‫اگه یه نفرمون توی یه بخش متلاطم...
‫آب های خروشان پارو بزنه...
‫نمیشه همینطوری نفر بعدی بره دنبالش.
‫به معنای واقعی کلمه، ‫مسئله‌ی مرگ و زندگیه.
‫بچه‌ها، نوریا داره آماده میشه که بره.
‫بن، نوریا وارد تندآب شد.
‫وای. چیکار می‌کنی؟
‫آره. از کوره در رفتی؟
‫از کوره در رفتی؟ خوبه.
‫از کوره در برو. ایول!
‫اینجا خودت تنهایی. به فکر بقیه هم نباش. ‫خودت تنهایی. غمت نباشه.
‫من دارم وارد تندآب میشم، ‫بعد وایستادی نگاه می‌کنی...
‫به خاطر اینکه صدای ما رو نشنیدی...
‫بعدش واسه من قاطی می‌کنی.
‫منو می‌ترسونی.
‫اصلاً دلم نمی‌خواد...
‫با شما توی این ‫رودخونه‌ی خطرناک مزخرف باشم...
‫چون فکر می‌کنم شماها...
‫دارید تصمیمات غلطی می‌گیرید.
‫می‌خوام از اینجا برم. می‌خوام برم.
‫من فقط بهش گفتم اگه نمی‌خواد...
‫توجهی به بقیه کنه، اشکالی نداره.
‫همینطوری وارد مسیر میشه بدون اینکه...
‫بررسی کرد و یه مدتی هم ‫اون بالا منتظر موند.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫ولی نباید به همدیگه اطلاع بدیم؟
‫من گفتم: "بچه‌ها، نوریا آماده‌ی رفتنه."
‫شاید تو نشنیدی.
‫آخر روز...
‫که حسابی از هم عصبانی شده بودیم...
‫و بدترین ارتباط رو با هم داشتیم...
‫وقتی که حس می‌کردم ‫این رفاقت پنج ساله‌ی گرانبها...
‫به کل نابود شد...
‫دیرتر از حالت معمول رفتم توی جنگل...
‫که یه فضا برای چادرم درست کنم...
‫چون قبلش داشتم پاهامو خشک می‌کردم.
‫دستم سُر خورد و کارد گرفت به انگشتم.
‫وای! گندش بزنن!
‫- وای نه. لعنتی! ‫- چیکار کردی؟
‫لعنتی.
‫انگشتم رو بدجوری بریدم.
‫دیدم که بن داره میره سمت رودخونه...
‫و همینطوری از انگشتش خون می‌ریزه.
‫روی شلوارش هم ریخته بود.
‫پاهاش از خون سرخ شده بود.
‫حس می‌کنم بریدن دستم...
‫جلوه‌ی فیزیکی کارمای...
‫ماجرایی بود که...
‫بین من و نوریا پیش اومد.
‫اینجا خودت تنهایی. به فکر بقیه هم نباش.
‫تنهایی. غمت نباشه.
‫- چقدر خون داره میره ازش. ‫- آره.
‫بریدن انگشت توی زندگی روزمره...
‫چیز خیلی مهمی نیست.
‫ولی توی کایاک‌رانی سطح 6 ‫در آب‌های متلاطم...
‫جون آدم به دستش وابسته‌ست.
‫خیلی واضح بود که در رابطه با عفونت...
‫زمان داشت برام به سرعت می‌گذشت.
‫[روز بیست و هشتم. 22 روز ‫عقب‌تر از برنامه.]
‫مثل قبل خونریزی داره.
‫فکر کنم این جواب باشه.
‫توی بررسی رودخونه...
‫می‌دونستیم که شاید چالش‌برانگیزترین بخش...
‫و شاید خطرناک‌ترین بخش رودخونه...
‫که در تمام مسیر دیده بودیم...
‫درست قبل از محل فرود هلیکوپتر قرار داشت.
‫واسه همین به مدت دو هفته و نیم...
‫همیشه این تو ذهنمون بود که...
‫این مزخرفی که بین اینجا ‫و امیدی برای خروج هست...
‫پر از مناطقیه...
‫که اصلاً نمیشه ازش عبور کرد...
‫یا اینکه مرگباره.
‫روز خیلی مزخرفی رو...
‫برای کایاک‌رانی ‫با یه دست داغون انتخاب کردم.
‫از همین اول...
‫دره‌ی بسته‌ی خیلی ترسناکیه.
‫ولی چندتا راه داریم.
‫هیچ کدومشون راحت یا عالی نیستن.
‫امیدوارم مجبور نشیم کار جنون آمیزی...
‫توی اون جنگل با سطح عمودی انجام بدیم.
‫حس شیشم من بهم می گه که وارد...
‫اون گرداب سمت چپ بشم.
‫اما دستم می گه: ‫"به کاری که می خوای بکنی، فکر کن."
‫یه همچین مسیری رو کاملاً مطمئنم...
‫که تو می تونی رد کنی.
‫اما برای آدم های فناپذیری مثل من...
‫گاهی اوقات می تونم ردش کنم...
‫اما دلم نمی خواد 10بار پشت سر هم انجامش بدم
‫فکر می کنم تو بتونی 10بار بدون مشکل ردش کنی.
‫می دونی، بالای یه تندآب شدید هستی.
‫تصمیم گرفتم که ردش کنم. [نوریا.]
‫این یعنی صد در صد مطمئنم که می تونم از پسش بر بیام.
‫من قمار نمی کنم.
‫[بومر.]
‫[بن.]
‫نوریا، می خوای با هم حرف بزنیم؟
‫فقط باید...
‫روی عصبانیتم کار کنم.
‫نباید این طور رفتار کنم.
‫حتی اگه اشتباهی هم پیش بیاد، نباید این طوری رفتار کنم.
‫- سعی داشتم بهت بگم. ‫- می دونم. می دونم.
‫متأسفم، ببخشید
‫- روش کار می کنم. ‫- بن، عیبی نداره.
‫هممون گاهی اوقات به هم می ریزیم.
‫- مهم نیست. ‫- آره.
‫- می دونی؟ ‫- آره.
‫- آخه استرس زیادی در جریانه. ‫- آره.
‫خوبی این تیم، مهارت درک...
‫این استرس و پشت سر گذاشتنش...
‫و گفتن اینه که: "آره، می دونم..."
‫"از دست من عصبانی نبودی."
‫"فقط ترسیده بودی."
‫و پذیرفتن اینکه هر کسی بعضی وقت ها چنین رفتاری ازش سر می زنه
‫بیا اینجا، بومر.
‫[روز 30‌ام. 23روز عقب تر از برنامه.]
‫انگشتش رو زخمی کرد. پاش رو داغون کرد.
‫همین طوری لنگ‌لنگان راه می ره.
‫حالا یه جورهایی داغون شده.
‫صبر کن ببینم. تو تا آخر مسیر نمی ری؟
‫تا ببینیم.
‫برسیم به نقطه فرود هلیکوپتر، بعدش مشخص می شه.
‫اگه غذا و وسایل کافی باشه...
‫که برگردیم به رودخونه...
‫خیلی باحال می شه.
‫حس می کنم اون تندآب ها که گفتی...
‫- خیلی خفن بودن. ‫- آره.
‫آب پرتلاطمی بود.
‫تا آخر اون روز...
‫بن و بومر هنوز درباره اینکه...
‫تا آخر رودخونه رو برن، حرف می زدن.
‫درست تا این مقطع مدام می گفتم...
‫"عمراً خودم راضی بشم که دست بکشم."
‫"عمراً."
‫اما کار خیلی بزرگی رو به عهده گرفتیم... ‫[23 روز عقب تر از برنامه.]
‫الآن اصلاً نمی تونم طی کردن...
‫40کیلومتر بعدی تا خط پایان رو تصور کنم.
‫نمی تونم از طرف بقیه گروه صحبت کنم...
‫اما خودم شخصاً می‌دونم که...
‫دنبال اینم که همین جا تمومش کنم.
‫هیچ کدوممون این رو نمی خواستیم...
‫اما همین عایدمون شد.
‫و واقعاً احساس خوش شانسی ‫می کنم که تا اینجا پیش اومدیم.
‫عجب رودخونه مشتی ای بود، نه؟
‫[روز 31ام.]
‫تازه حالا داره برام روشن می شه...
‫که همین رسیدن به محل فرود هلیکوپتر هم چه موفقیت بزرگی بود
...70درصد ارتفاع رو پایین اومدیم
‫نزدیک به 3کیلومتر شیب...
‫اون هم در کمتر از نیمی از طول رودخونه.
‫خیلی به کاری که کردیم افتخار می کنم.
‫به روش انجامش هم افتخار می کنم. می دونی...
‫این که به شکلی ایمن، اون ...مناطق خطرناک رو رد کردیم
‫و در یکی از سخت ترین قسمت های...
‫آب خروشان در همه تاریخ...
‫کایاک رانی کردیم.
‫یعنی اصلاً نمی دونم چه طور می شه چنین چیزی رو اندازه گرفت
‫زیاد تو نخ رکورد زدن نیستم.
‫اما آره، هر تیمی رو به چالش می کشم... ‫[اولین کایاک رانی در بالای رود چالوپاس.]
‫که بره اون رودخونه رو با کایاک رد کنه.
‫یعنی فکر می کنم اعداد خودشون بیانگر همه چی باشن.
‫خیلی قدردان این فرصتم...
‫که تونستم خودم رو توی چنین موقعیتی قرار بدم...
‫حتی اگه به این معنا باشه که گاهی اوقات...
‫خیلی سخت و آزاردهنده شد.
‫من به خاطر همین زندگی می کنم.
‫بخشی از وجود من هست...
‫که فقط توی این دره ها، توی رودخونه...
‫واقعاً زنده ست و شکوفا می شه...
‫وقتی که ناشناخته ها رو پیش رو داریم...
‫و سختکوشی رو پشت سر گذاشتیم.
‫هیچ جای دیگه...
‫من خود کاملم نیستم.
‫[بن و بومر به امید کامل کردن مأموریت ‫در اکوادور باقی ماندند.]
‫[بعد از 30روز آب و هوای بد، بومر به خانه بازگشت.]
‫[5روز بعد، بن با یکی از کایاک ران های ‫آن منطقه، دیگو روبلز به رودخانه برگشت.]
‫[9روز بعد از بازگشت به رودخانه، بن با کارد زخم خطرناکی برداشت.]
‫[یک گروه نجات هلیکوپتر، بن و دیگو را از رودخانه خارج کردند.]
‫[همچنان هیچ کس در بخش پایینی رودخانه کایاک رانی نکرده است.]